آرش: شما جزو کدام گرایش بودید؟ شرکت در انتخابات یا تحریم؟ چرا؟ ‏
صلاح مازوجی: آن دسته از احزاب و نیروها و افرادی که به مردم فراخوان ‏شرکت در انتخابات رژیم را دادند، در واقع با این سیاست خود عملا به ‏رژیم جمهوری اسلامی و انتخاباتش مهر مشروعیت کوبیدند. این جریانات ‏در این شرایط بحرانی که رژیم برای بقای خود بیش از هر زمان دیگری به ‏کشاندن مردم به پای صندوق ها و "کسب مشروعیت" نیاز داشت به یاری ‏جمهوری اسلامی شتافتند. جمهوری اسلامی که مدتهاست رابطه اش را با ‏مردم اساسا بر مبنی سرکوب تعریف کرده است، برای حدادی کردن ‏ماشین سرکوبش، برای اعتماد بنفس دادن به نیروهای سرکوبگرش و تداوم ‏سرکوب لجام گسیخته به کشاندن مردم به پای صندوق ها رای نیاز داشت، ‏جریاناتی که فراخوان شرکت در انتخابات رژیم را دادند عملا به حدادی ‏کردن ماشین سرکوب رژیم علیه مردم کمک رساندند. تکلیف ما با این ‏دسته از احزاب و گروهها روشن است، موضع شرکت در انتخابات یک ‏موضع ارتجاعی است، این جریانات را ارتجاعی می دانیم.‏
اما موضع ما فراتر از تحریم انتخابات بود. ما از ابتدای سرکار آمدن ‏جمهوری اسلامی با کلیت این رژیم سیاسی و با کلیه ساختارهای حاکمیت ‏آن مخالف بوده ایم بنابراین هر موضع و سیاستی را که بنحوی تداعی ‏کننده مشروعیت دادن به نظام جمهوری اسلامی باشد را نادرست می ‏دانیم. از این لحاظ سیاست و موضع تحریم انتخابات نادقیق است و موضع ‏ما را بطور کامل بیان نمی کند. سیاست تحریم اگرچه مشروعیت انتخابات ‏در نظام جمهوری اسلامی و یا انتخابات معینی  را رد می کند اما بطور ‏تلویحی به مشروعیت کلیت رژیم و ساختارهای حاکمیت آن مهر تایید می ‏زند، یا حداقل این معنی را هم به ذهن تداعی کند. سازمان یا حزبی که ‏انتخابات را تحریم می کند ناگفته پیش شرط هایی را جلو پای جمهوری ‏اسلامی می گذارد که اگر جمهوری اسلامی به آن شرایط تن دهد لابد آن ‏حزب یا سازمان موضع تحریم را پس می گیرد. در صورتیکه برای ما پیش ‏شرط یک انتخابات واقعا آزاد سرنگونی جمهوری اسلامی است. شما می ‏توانید تصور کنید هر کدام از پیش شرط های برگزاری یک انتخابات آزاد ‏یکی از پایه های حاکمیت جمهوری اسلامی را ویران می کند. با این ‏توضیحات خواستم بگویم که سیاست تحریم  موضع ما را به بطور کامل و ‏دقیق بیان نمی کند. با اینهمه ما در تبلیغ حول این مسئله مته به ‏خشخاش نزدیم چون می دانیم بخشی از نیروهای چپ که موضع تحریم را ‏دارند توهمی به کلیت این رژیم ندارند شاید برای این بخش از نیرو ها، ‏سیاست و یا مقوله "تحریم" به یک اغماض یا عدم دقت و اشتباه مصطلح ‏در ادبیات سیاسی آنان تبدیل شده است. ‏
ما در فرصتی که نمایش انتخاباتی در جریان بود به تبلیغات افشاگرانه در ‏مورد ماهیت جمهوری اسلامی، ماهیت واقعی جنگ جناح های درون رژیم، ‏و به جایگاه "انتخابات" در نظام جمهوری اسلامی پرداختیم و به مردم ‏فراخوان دادیم به پای صندوق های رای نروند. از فعالین و پیشروان ‏سوسیالیست جنبش های اجتماعی خواستیم تا از این فرصت استفاده ‏کنند و راه رهائی از چنگ همه  مصائب و محرومیت ها، راه تشکل یابی و ‏راه خلاصی از شر جمهوری اسلامی را به مردم نشان دهند. از این فرصت ‏استفاده کنند و آگاهی به ضرورت سازماندهی انقلاب اجتماعی و ‏سوسیالیسم را به اعماق جامعه ببرند. ‏
آرش: برخی از گروهها و نیروهایی که در انتخابات شرکت کردند (البته در ‏داخل کشور)، معتقدند که دعوای قدرت در درون جناحهای اصلی ‏حاکمیت - در اثر بحران سیاسی اقتصادی موجود در جامعه- رو به افزایش ‏بود و روند نشان میداد که جناح نظامی- امنیتیِ حاکم، با تقلب هم شده، ‏دوباره پیروز خواهد شد. بر این اساس معتقد بودند با ترغیب مردم به ‏انتخابات، به بهانهی حذف احمدی نژاد، میشد از شکاف موجود بین ‏حکومتگران استفاده کرد، تا به مطالباتِ اصلی جامعه که همانا آزادی - ‏دموکراسی و جدایی دین از دولت، و در نهایت براندازی جمهوری اسلامی ‏است، دامن زد. اینان حرکت اعتراضیِ جنبش تودهای بعد از انتخابات را ‏گواهی بر درستی تاکتیک خود میدانند. نظر شما چیست؟ ‏

صلاح مازوجی: تشدید اختلاف جناح های درون حاکمیت نتیجه و پیامد ‏روند های بنیادی تری در جامعه بود.عمق و همه جانبگی بحران اقتصادی ‏و سیاسی که گریبان سرمایه داری ایران و نظام جمهوری اسلامی را فرا ‏گرفته بود، و هراس از تبدیل شدن این بحران سیاسی به یک بحران ‏انقلابی که می تواند کل نظام سرمایه داری را به مخاطره بیندازد رژیم را ‏بر آن داشت تا تلاش برای حل این بحرانها و ممانعت از تبدیل بحران ‏سیاسی کنونی به یک بحران انقلابی را در اولویت استراتژیک خود قرار ‏دهد. از نظر جناح سپاه پاسداران و خامنه ای " انتخابات" ریاست ‏جمهوری آن مکانیسمی بود که از طریق آن بتوانند آرایش سیاسی متناظر ‏با اولویت هایشان  یعنی تحکیم بیشتر موقعیت خود و منکوب کردن جناح ‏مقابل را وجهه شرعی و قانونی ببخشند. ‏
احمدی نژاد با اتکا به تمام امکانات دولت، دستگاه تبلیغاتی صدا و سیما، و ‏حزب پادگانی سپاه پاسداران پا به میدان کارزار " انتخاباتی" گذاشت. ‏سفرهای سازمانیافته استانی احمدی نژاد، مناظره های تلویزیونی که در آن ‏نه تنها طیف اصلاح طلبان بلکه رفسنجانی نیز آماج حمله قرار گرفت، ‏تهدید فرمانده سپاه پاسداران مبنی بر اینکه هر تلاشی برای سازماندهی ‏انقلاب مخملی را در نطفه خفه می کنند، وسناریوهای مربوط به روز ‏انتخابات و شمارش آرا تردیدی باقی نگذاشته بود که سپاه پاسداران نه تنها ‏تصمیم گرفته احمدی نژاد را در جای خود ابقا کند بلکه عزم کرده که ‏طیف اصلاح طلبان حکومتی و کل روحانیونی را که مخالف یک کاسه ‏شدن قدرت در دست سپاه پاسداران هستند را از حاکمیت براند. فرقی که ‏این "انتخابات" با دوره به قدرت رسیدن خاتمی داشت این بود که در این ‏انتخابات یک جناح که سپاه پاسداران باشد تصمیم گرفته بود که دست ‏جناح رقیب را از مراکز قدرت کوتاه و  بکلی از حاکمیت بیرون بیندازد. ‏برای همین بود که جنگ جناح ها به خیابان ها کشیده شد. این فاکتور ‏مهمی بود که نیروهای طرفدار شرکت در"انتخابات"، از جمله نیروهای ‏مورد اشاره شما به آن توجه نداشتند. بر خلاف این ادعاها، همه نیروهای ‏اپوزیسیون هوادار رژیم در داخل و خارج که به طرفداری از موسوی و  یا ‏کروبی فراخوان شرکت در "انتخابات" را دادند، به کمک بنگاه های ‏تبلیغاتی بی. بی. سی و صدای آمریکا در ائتلافی عملی و هماهنگ، در ‏تبلیغات خود چنین به افکار عمومی القا می کردند که تنها شرکت وسیع ‏مردم در "انتخابات" است که امکان تقلب را کاهش می دهد و یا تقلب ‏انجام گرفته را بر سرنوشت "انتخابات" بی اثر می کند.‏
اما بفرض اینکه برخی از نیروها در داخل، با آگاهی بر اینکه احمدی نژاد با ‏تقلب هم که شده پیروز خواهد شد، مردم را به شرکت در "انتخابت" ‏ترغیب کرده اند، این دیگر یک فریبکاری آشکار است.‏
گویا این فریبکاری به بهانه استفاده از شکاف موجود بین حکومتگران انجام ‏گرفته است. با فرض اینکه این ادعا درست باشد، اما استفاده از شکاف و ‏جنگ جناح های حکومتی فریبکاری نمی خواهد. مردم، جنبش های ‏اجتماعی و هر حزب و یا سازمان سیاسی محق و مجاز است که از جنگ و ‏جدال جناح های حکومتی به نفع پیشبرد امر خودش استفاده کند، اما در ‏عالم واقع تنها آن نیرویی می تواند از شکاف بین جناح های حکومتی در ‏جهت منافع عمومی مردم یا جنبش اجتماعی معینی استفاده کند که ‏استراتژی سیاسی روشن و مبانی تاکتیکی درستی داشته باشد، در غیر این ‏صورت به دنباله رو و نیروی ذخیره یکی از جناح های حکومتی تبدیل می ‏شود. نمی توان به بهانه کنار زدن احمدی نژاد دنبال موسوی راه افتاد و در ‏این مسیر به مطالبات مردم و خواست براندازی رژیم دامن زد. ‏
اینکه جریانات طرفدار شرکت در "انتخابات" اعتراضات توده ای اخیر را ‏گواهی بر درستی تاکتیک خود میدانند، سخت در اشتباهند. به نظرم در ‏اینجا باید حساب مردم را از این دسته از جریانات جدا کرد. در این ‏انتخابات جدا از طبقه متوسط طرفدار موسوی یا کروبی که به دنبال ‏تعدیلاتی در قوانین جمهوری اسلامی هستند، اما بخش وسیعی از مردم با ‏هدف تضعیف رژیم در در این انتخابات شرکت کردند و  یا بر این باور ‏بودند که در توازن قوای فعلی سرنگونی رژیم از این مسیر می گذرد. مردم ‏در مسیر مبارزه خود بارها این نوع اشتباهات سیاسی و تاکتیکی را تجربه ‏می کنند. اما آن جریان سیاسی اپوزیسیون که فراخوان شرکت در انتخابات ‏را داده باشد، با اینکار خود مشروعیت نظام جمهوری اسلامی را برسمیت ‏شناخته و به منافع مردم خیانت کرده است. وطیفه یک نیروی انقلابی که ‏امرخود را کمک به سازماندهی انقلاب اجتماعی تعریف کرده است این ‏است که حقایق سیاسی را به مردم بگوید. برای همین بود که در این دوره  ‏بخش زیادی از کار تبلیغی و روشنگرانه ما و بسیاری دیگر از نیروهای ‏کمونیست و انقلابی بر افشای ماهیت واقعی جنگ جناح های رژیم‎ ‎‏ و ‏جایگاه این نمایش انتخاباتی برای بقای رژیم متمرکز شد.‏
این نکته را هم بگویم که ما نباید فریب تبلیغات دروغین رژیم مبنی بر ‏شرکت 85 در صدی مردم در انتخابات را بخوریم. بسیاری از جوانان و ‏مردمی که در شلوغی ها و کارنوال های قبل از انتخابات و اعتراضات بعد از ‏آن شرکت فعال کردند، آنهایی نیستند که به پای صندوق های رای رفتند.‏
آرش: در شرایطی که خود شما اشاره کردید « ... بخش وسیعی از مردم با ‏هدف تضعیف رژیم در در این انتخابات شرکت کردند و  یا بر این باور ‏بودند که در توازن قوای فعلی سرنگونی رژیم از این مسیر می گذرد.» ‏وظیفه نیروهایی که طرفدار آزادی و عدالت اجتماعی هستند و ضمناٌ قصد ‏دارند در روند پیشرفت جامعه نقش داشته باشند، در یک چنین شرایطی ‏چگونه میتوانند به سازماندهی مردم به پردازند؟! در حالی که جو پلیسی، ‏امنیتی- نظامیِ دیکتاتوریِ حاکم، اجازه کمترین حرکت را از آنان سلب ‏کرده است؟

صلاح مازوجی: قبل از اینکه به مسئله سازماندهی مردم در این شرایط و ‏اتخاذ تاکتیک های مناسب در این فضای پلیسی و امنیتی بپردازیم لازم ‏است بر یک ضرورت و امر حیاتی تاکید شود، آنهم اینکه جنبش اعتراضی ‏مردم برای پیشروی خود قبل از هر چیز لازم است از زیر رهبری جریان ‏موسوی-کروبی و کل طیف اصلاح طلبان حکومتی بیرون کشیده شود، ‏پیش شرط هر گونه پیشروی این جنبش اعتراضی در گرو آن است که ‏مردم  صف خود را از صف اینها جدا کنند. باید با صبر و شکیبایی به مردم ‏توضیح داد که از مسیر موسوی به سرنگونی جمهوری اسلامی نمی رسند، ‏باید به آنها کمک کرد تا اعتماد بنفس لازم را پیدا کنند. موسوی و کروبی ‏خود بخشی از حکومت جمهوری اسلامی هستند. اینها در همین مدت طی ‏بیانیه هایی که صادر کرده اند بارها تعهد خود را به قانون اساسی، ولایت ‏فقیه و کل ساختارهای حاکمیت جمهوری اسلامی اعلام کرده اند. اینها ‏تحت عنوان تداوم مبارزه بشکل قانونی پرچم تسلیم را برافراشته و فرمان ‏تسلیم را صادر کرده اند. تظاهرات و اعتصاب در چهارچوب قوانین ‏جمهوری اسلامی نمی گنجد. سی سال است و در دوره خود این آقایان هم ‏اعتراض مردم با گلوله، زندان و شکنجه و اعدام پاسخ گرفته است.‏
مردم باید ، شعارها و مطالباتی که ریشه در درد و رنج سی ساله گذشته و ‏کار و زندگی امروز آنها دارد، را به پرچم مبارزات خود تبدیل کنند، ‏خواستها و مطالباتی که معنای پیروزی و پیشروی در مبارزه را برای مردم ‏معنی می کند. باید چشمنداز روشنی از شرایط تحقق این مطالبات و ‏چگونگی سرنگونی جمهوری اسلامی را پیش پای مردم گذاشت. در همین ‏راستا تشکل یابی و سازماندهی مردم اهمیت می یابد.‏
در ارتباط با امر سازماندهی باید گفت که ما با یک جامعه بی شکل و ‏اتمیزه روبرو نیستیم. جامعه ایران یک جامعه طبقاتی است با تمام ‏پیچیدگی هایش و دینامیسم حرکت خودش را دارد. قبل از خیزش ها و ‏رویدادهای اخیر هم ما شاهد حضور  جنبش های اجتماعی پایدار و ‏گروهبندی های اجتماعی مختلفی در این جامعه بودیم. جنبش کارگری، ‏جنبش زنان، جنبش دانشجویی، جنبش کردستان، اعتراضات وسیع ‏معلمان، ما در سالهای اخیر شاهد هزاران اعتصاب و اعتراض کارگری بودیم ‏که پیشبرد آنها بدون وجود رهبری و در جه ای از سازماندهی هر چند ‏ناپایدار غیر قابل تصور است. در دل این مبارزات نسلی از پیشروان و ‏فعالین کارگری پرورده شده اند. ما شاهد چندین تشکل و نهاد کارگری ‏هستیم که در همین سال جاری در سازماندهی آکسیون اول ماه مه و ‏تدوین مطالبات کارگران نقش ایفا کردند. جنبش کارگری در خیزش های ‏اخیر دنبال موسوی نرفت، و این نه نقطه ضعف بلکه نقطه قوت این جنبش ‏بود. نقطه ضعف جنبش کارگری در این است که بلحاظ تشکل یابی و ‏سازمانی در موقعیتی نبود که بتواند جبهه سوم مبارزه را باز کند و به محور ‏شکل گیری یک آلترناتیو رادیکال اجتماعی تبدیل شود. جنبش انقلابی ‏کردستان علیرغم توصیه و فراخوان برخی از احزاب و جریانات ‏ناسیونالیست عقب مانده کردستان به تجارب مبارزاتی خودش پشت پا نزد، ‏و مردم کردستان حاضر نشدد موسوی و شعارهایش را به پوشش اعتراض ‏خودشان تبدیل کنند. فعالین کمپین ارتجاعی یک میلیون امضا در جنبش ‏زنان و دفتر تحکیم وحدت در جنبش دانشجویی توانستند بخشهایی از ‏جنبش زنان و دانشجوی را به دنبال موسوی بکشانند اما این بدان معنی ‏نیست که فعالین و پیشروان سوسیالیست و انسانهای آزاده و عدالتخواه در ‏درون این جنبش ها از تلاش برای سر و سامان دادن به جبهه آزادیخواهانه ‏و برابری طلبانه در این جنبش ها و در دل این اوضاع غافل هستند.‏
با این توضیحات خواستم دوباره بر این نکته تاکید کنم که وقتی از ‏سازماندهی مردم صحبت می کنیم، این توده مردم در عالم واقع به طبقات ‏و جنبش های اجتماعی و گروهبندی های متفاوتی تقسیم می شود و این ‏جنبش ها مکانیسم های سازمانیابی خود را دارند. رویدادهای اخیر و اوج ‏گیری بحران سیاسی نشان داد که این درجه از سازمانیابی بهیچوجه ‏پاسخگوی نیاز این دوران نیست بنابراین تلاش برای سازمانیابی این ‏جنبش ها و در پیشاپیش همه تشکل یابی توده ای و حزبی کارگران که ‏قبلا هم در جریان بوده اکنون باید در ابعاد گسترده تری پیش برود. وقتی ‏از ضرورت تشدید فعالیت برای سازمانیابی جنبش های اجتماعی صحبت ‏می کنیم به این معنی نیست که هرجا که امکان یافتیم شورای مردم در ‏محلات را تشکیل ندهیم.‏
به نظرم این فضای پلیسی و نظامی در  تهران و برخی دیگر از شهرها نمی ‏تواند برای طولانی مدت ادامه یابد، رژیم نمی تواند با به اجرا در آوردن ‏‏"حکومت نظامی اعلام نشده" برای مدت زیادی رفت و آمد روزانه مردم را ‏به کنترل در آورد و زندگی مردم را فلج کند. فعالین و رهبران جنبش های ‏اجتماعی در دل این اوضاع هم با اتخاذ تاکتیک های مناسب راه پیشروی ‏خود را باز می کنند. برای نمونه اعتصاب کارگری، اعتصاب معلمان و دانش ‏آموزان، اعتصاب عمومی، تظاهرات موضعی در شهرهای بزرگ، تجمعات ‏اعتراضی وتحصن دانشجویان، تحصن و بست نشستن در جلو زندان ها، ‏اینها همه می توانند نمونه هایی از تاکتیک مبارزاتی در شرایط کنونی باشند.‏
‎ ‎آرش: به نظر من طبقه کارگر به تنهایی قادر نیست که حکومت جمهوری ‏اسلامی را سرنگون کند؛ برای همین نیاز به کمک اقشاری از طبقات دیگر ‏جامعه دارد تا در این نبرد طبقاتی به پیروزی برسد. پس برای رسیدن به ‏این هدف نیاز به این دارد که با اتخاذ تاکتیک های منطبق بر شرایط ‏اجتماعی و تأثیرگذار، در وحله ی اول اعتماد اکثریت مردم را- که البته ‏مثل ما نمی اندیشند- به برنامه های سیاسی و اقتصادی  خود جلب کند. ‏در این صورت است که می تواند به سازماندهی مردم برای یک انقلاب ‏اجتماهی به پردازد. به نظر شما در یک چنین جنبش توده ای که پس از ‏اعلام نتیجه انتخابات شروع شد، طرفداران انقلاب سوسیالیستی چگونه می ‏توانستند در این جنبش شرکت و افشا گری کنند؟
‏ ‏
صلاح مازوجی: ابتدا لازم است بر نکاتی تاکید شود، چندین دهه ‏حاکمیت نظام دیکتاتوری و اختناق سیاسی در ایران، نبود حق تشکل و ‏اعتصاب ، فقدان تشکل های طبقاتی و سراسری کارگران، به تصوری ‏نادرست در مورد ارزیابی از قدرت واقعی طبقه کارگر قوت بخشیده است، ‏در غیر اینصورت چشمنداز اینکه طبقه کار گر سازمانیافته در تشکل های ‏طبقاتی و سراسری خود و دارای تحزب کمونیستی براحتی بتواند با چند ‏روز اعتصابات سراسری رژیم جمهوری اسلامی را فلج کند اصلا دور از ذهن ‏نیست. یادمان نرود که در دوره انقلاب 57 این اعتصاب کارگران شرکت ‏نفت بود که پشت رژیم شاه را شکست. نکته دوم اینکه سرنگونی جمهوری ‏اسلامی را نباید با وقوع انقلاب اجتماعی یکی بگیریم، سرنگونی این رژیم ‏می تواند از طریق کودتای نظامی، لشکرکشی نظامی، و یا فروپاشی ‏اقتصادی از درون و دست به دست شدن دولت در بین جناح های مختلف ‏بورژوائی صورت بگیرد بدون آنکه انقلاب اجتماعی بوقوع پیوسته باشد. ‏حتی ممکن است جمهوری اسلامی از راه خیزش توده ای مردم به زیر ‏کشیده شود اما احزاب و نیروهای غیرکارگری قدرت را به دست بگیرند و ‏مانع یک انقلاب اجتماعی شوند. صد البته در هیچ کدام از این روندهای ‏احتمالی طبقه کارگر در استراتژی سوسیالیستی ما نظاره گر بی طرف و بی ‏عمل نخواهد بود بلکه به میزان آگاهی و قدرت سازمانیافته خود تلاش ‏خواهد کرد که مهر خود را بر اوضاع بکوبد و آگاه تر و متحد تر بیرون ‏بیاید. اما تا جایی که به نقشه آگاهانه ما بر می گردد ما خواهان سرنگونی ‏جمهوری اسلامی بوسیله یک انقلاب کارگری هستیم و برای پیشبرد ‏همین نقشه مبارزه می کنیم.‏
با این گفته شما که طبقه کارگر لازم است که اعتماد اکثریت مردم را به ‏برنامه های سیاسی و اقتصادی خود جلب کند توافق نظر دارم . در یک ‏استراتژی سوسیالیستی تلاش برای جلب پشتیبانی جنبش های اجتماعی ‏پیشرو و اقشار اجتماعی غیر کارگر و بکار انداختن توان مبارزاتی آنها برای ‏بهبود شرایط زندگی شان و برای کسب مطالباتشان جایگاه بااهمیتی دارد. ‏مبارزه طبقه کارگر امر رهائی همه این اقشار تحت ستم در جامعه سرمایه ‏داری را دنبال می کند. اگر ما در ادبیات سیاسی خودمان تلاش برای اتحاد ‏با جنبش کارگری را یک پای استراتژی سوسیالیستی در جنبش زنان ، ‏جنبش دانشجویی و جنبش کردستان تعریف کرده ایم و اقشار تحت ستم ‏غیر کارگر را به پیوستن به مبارزه طبقه کارگر دعوت می کنیم این بدان ‏معنی نیست که می خواهیم از نیروی این جنبش ها و اقشار غیر کارگر ‏بعنوان نردبان ترقی و به قدرت رسیدن طبقه کارگر استفاده کنیم بلکه ‏صادقانه  این را سهل ترین راه رهایی این اقشار و رسیدن به مطالباتشان ‏می دانیم.‏
در ارتباط با بخش آخر سئوال شما یعنی چگونگی موضع سوسیالیستی در ‏قبال خیزش های توده ای بعد از کودتای انتخاباتی با بگویم، که یک ‏ارزیابی عینی از روند رویدادها، شعارها و تاکتیک های اتخاذ شده در این ‏اعتراضات علیرغم وجود نشانه هایی از رادیکالیزه شدن شعارها، در روزهای ‏بعدی بیانگر این واقعیت بود که در فقدان یک رهبری رادیکال و انقلابی، ‏این جریان  موسوی و طیف اصلاح طلبان بودند که رهبری و کنترل این ‏حرکت را در دست داشتند و از آن در جهت اهداف خود بهره برداری می ‏کردند، آنها به حضور کنترل شده مردم در خیابان ها نیاز داشتند. همین ‏نقطه ضعف اساسی خیزش توده ای اخیر بود. فعالین سوسیالیست جنبش ‏های اجتماعی با نقطه عزیمت از این واقعیت  می بایست با روشنگری در ‏مورد ماهیت کشمکش جناح های درون رژیم و ارزیابی واقعبینانه از روند ‏اوضاع و آگاهی بر پیش شرطهای پیشروی مبارزات مردم سیاست ‏سوسیالیستی در قبال اعتراضات توده ای را پیش می بردند. محور سیاست ‏سوسیالیستی در قبال اوضاعی که پیش آمده بود تلاش فعالانه برای شکل ‏دادن به آلترناتیو و قطب انقلابی و باز کردن جبهه سوم  مبارزه بود. تاکید ‏بر استراتژی سیاسی روشن مبارزاتی، طرح شعارها و مطالبات روشن و اتخاذ ‏تاکتیک های مبارزاتی درست می تواند از اجزای همچون سیاستی باشد.‏
آرش: با شنیدن آخرین سخنرانی احمدی نژاد و اطلاعات و شناختی که تا ‏به امروز (7/7/2009) دارید، چشمانداز آتی این جنبش را چگونه ارزیابی ‏میکنید؟

صلاح مازوجی: سخنان احمدی نژاد نکات تازه ای در بر نداشت. وی ‏مانند خامنه ای و دیگر سران جناح بالا دست، اعتراضات توده های مردم ‏در سه هفته اخیر را به عوامل خارجی منتسب نمود. گرفتن اعترافا ت ‏تلویزیونی از دستگیر شدگان در زیر شکنجه نیز بخشی از همین تبلیغات ‏دولتی است، اینها با این تبلیغات دنبال سپر بلا می گردند. "احمدى نژاد"، ‏همچنين از تغيير گسترده درساختار كابينه خود خبر داد. تغيير ساختار ‏دولت هم معنايش چيزي جز باز كردن باز هم بيشتر درهاي سيستم ‏اجرايي كشور بر روي فرماندهان سپاه پاسداران، شكنه گرها و دار ودسته ‏هاي اطلاعاتي و گماردن آنها در پستهاي كليدي نيست. هدف این تغییرات ‏‏" ساختاری" ایجاد آمادگی بیشتر برای سرکوب جنبش های اجتماعی و ‏اعتراضات توده های مردم است. "احمدى نژاد"، در سخنرانى تلويزيونى ‏خود در حالي كه در همان روزهای اول دوره جديد رياست جمهوری اش ‏در رژیم اسلامی تظاهرات مسالمت آميز معترضان به نتايج انتخابات را با ‏توسل به شديدترين شيوه ها سركوب و ده ها نفر را کشتار و صدها تن ‏دیگر را دستگیر و روانه شکنجه گاهها کرد، ادعا کرد که در ایران آزادی ‏وجود دارد. و میخواهد همین "آزادی ها" را توسعه دهد.‏
در مورد چشمانداز آتی اوضاع، آنچه روشن است موقعیت جمهوری اسلامی ‏به  قبل از "انتخابات" بر نمی گردد. موقعیت این رژیم بشدت تضعیف شده ‏است. " انتخاباتی" که قرار بود مشروعیت کاذب نظام جمهوری اسلامی را ‏به جهانیان نشان دهد، به نماد عدم مشروعیت نطام در سطح جهان تبدیل ‏شد و بحران مشروعیت نظام را به اوج رساند. رژیم نزد افکار عمومی جهان ‏آبروباخته تر و در مناسبات بین المللی منزوی تر شد. برای نیمی ازخود  ‏حکومتیان  مشروعیت ریاست جمهوری به زیر سئوال رفته است. اعتبار ‏ولایت فقیه و شورای نگهبان بعنوان مراکز قدرت مافوق جناحی در هم فرو ‏ریخت و زمینه سر باز کردن شکاف های جدیدی در درون حاکمیت فراهم ‏شده است. از طرف دیگر موسوی، کروبی و طیف اصلاح طلبان حکومتی با ‏اعلام پایبندی به ارکان نظام و پیشبرد مبارزه در چهارچوب قانون و هشدار ‏به کسانی که شعار و مطالبات ساختار شکنانه مطرح می کنند عملا پرچم ‏تسلیم را بالا برده اند. طیف نسبتا وسیعی از طبقه متوسط جامعه که در ‏روزهای اول به امید پیروزی سهل و آسان و اجرای تعدیلاتی در نظام ‏جمهوری اسلامی دنبال موسوی روان شدند وقتی دیدند کار به شلیک ‏گلوله، گاز اشک آور و سرکوب وحشیانه کشید به خانه های خود رفتند. ‏جریان موسوی- کروبی بمرور از رهبری اعتراضات مردم کنار می روند.‏
با این تحولات مبارزات مردم و اعتراضات توده ای علیه جمهوری اسلامی ‏وارد فاز جدیدی می شود. زمینه های بسیار مناسبتری برای پیشروی و ‏تعرض جنبش های اجتماعی  فراهم می آید.  در دل این بحران سیاسی ‏توهم به موسوی و اصلاح طلبان حکومتی بسرعت فرو می ریزد.  مردم  ‏بویژه جوانان در مبارزه علیه رژیم خودباوری و اعتماد بنفس بیشتری پیدا ‏می کنند. این فاز جدید از مبارزه آگاهانه تر و سازمانیافته تر به پیش برده ‏می شود. البته این را هم نباید فراموش کرد که ضد انقلاب حاکم در مقابله ‏با خیزش های اخیر صفوف خود را فشرده تر کرده است و این روند از ‏مدتها قبل از انتخابات شروع شده بود. رئیس دفتر سیاسی سپاه پاسداران ‏ادعا می کند که با سرکوب های خونین این دوره، 20 سال نظامشان را ‏بیمه کرده اند، این نوع ادعاها برای قوت قلب دادن به خوشان است اما این ‏پیام را نیز در بر دارد که نباید ظرفیت های سرکوب دشمن را دست کم ‏گرفت. این نیروها در همین دوره در نبردی نابرابر تلفات زیادی را به مردم ‏تحمیل کردند. این بهم فشردگی و انسجام نیروهای سرکوبگر دشمن، ‏انسجام دوران قبل از آغاز تزلزل و فروپاشی است. صف نیروهای سرکوبگر ‏هر چند هم منسجم و ایدئولوژیک باشد در مقابل تداوم اعتراضات مردم ‏انسجام خود را از دست می دهد.‏
روند اوضاع بیانگر این واقعیت است که مبارزه علیه جمهوری اسلامی در ‏جبهه های مختلف و به اشکال متنوع و مستقل از تلاشهای اصلاح طلبان ‏حکومتی و جریانات اپوزیسیون قانونی رژیم تداوم خواهد یافت و رؤیه ‏تعرضی تری بخود خواهد گرفت. اکنون مدتهاست که زمان آن فرا رسیده ‏است که فعالین و پیشروان جنبش کارگری ظرفیت واقعی این جنبش را ‏برای تبدیل شدن به محور جنبش های پیشرو اجتماعی و مبارزات توده ای ‏برای سرنگونی جمهوری اسلامی را نشان دهند. سرنگونی  این رژیم گام ‏اول و پیش شرط هر تحول انقلابی رادیکال اجتماعی در ایران است.‏
‏*‏