اینجا تهران است‏
ساعت، حوالی کوی دانشگاه
و عقربه، از انفجار گلوله ها زخمی.‏

باران نمی بارد
و هوا، کمی تا اندکی دل خون
صدای فریاد می آید
ابر مسموم اشک آور
تا سطح خیابان...‏

هوا آفتابی نیست
اما برق باطوم
لحظه ای
بر پیشانی دختر دانشجو ‏
‏                            می درخشد
وهمین الان گله ای سوار مسلّح
بر شعور مردم
‏                    می خندند. ‏

اینجا تهران است
جایی در شمال غرب
‏                    اندوه می بارد‏
چند جوان پهلوی سوراخ کسی را
‏                                  می بندند.‏
و دختر زیبایی ‏
دارد به مامور مسلح
شاخه گل سفید
تعارف می کند.‏

عقربه ی زخمی هنوز می چرخد
و فریاد پُشتِ بام ها
در گلوی شهر
‏                می پیچد.‏
کسی خبر نمی خواند
ولی خبر ها مردم را
به فریاد می خوانند!‏

اینجا تهران است
از تلفنِ همراه کسی
صدای سُرخ می آید
و انگشتان خونین اش
بر من سلام می کنند. ‏
همزمان
بادِ جانبِ دماوند
دلهُره ی شهر را
در کوچه پس کوچه ها
‏                         می راند.‏

کسی کمک می خواهد
و لنگه کفش زنانه ای
در جوبِ خیابان
به جانبِ آبهای آزاد می دود
عقربه ی زخمی هنوز می چرخد.‏

تیر های برق
آمار زخمیان را
در حافطه تکرار می کنند
و هفت کُشته ی کوی
در نگاه های خیس
‏                         رژه می روند.‏

اینجا تهران است
کسی سرود می خواند
جوانی زیر خاک
‏                   دفن می شود‏
و ستاره ها در آسمان شهر
‏                        سوسو می کنند.‏

دلها کمی تا اندکی پُرخون
و آهِ مادران
در مِه اندوه
تا بُرج آزادی
‏                    شناور است.‏

اینجا تهران است
صدای آنسوی خط
به هق هق می اُفتد

و عقربه ی زخمی هنوز می چرخد!‏
‏               *‏