‏مقاله «ایران و اغتشاش فکری چپ» جواب و یا نقد نظرات آن دسته از ‏نیروهای چپ خارجی یا داخلی است که به همراه باند نظامی امینی ‏احمدی‌نژاد و خامنه‌ای٬ حضور میلیونی مردم در خیابان‌های تهران و سایر ‏شهرهای بزرگ ایران را به توطئه‌ی خارجی نسبت می‌دهند و یا آن را ‏نمونه‌ای از انقلابات مخملی و رنگی نظیر آن چه که در اوکرائین و ‏گرجستان اتفاق افتاده ارزیابی می‌کنند. * ‏
‎ ‎
ـ پس از پایان پوشش خبری از انتخابات دهم، هنگامی که از ایران ‏برگشتم، نامه‌گیر الکترونیکی من پر از نامه‌های برخی از محققین و ‏نویسندگان چپی بود که بحران اخیر در ایران را نتیجه دخالت امپریالیسم ‏امریکا ارزیابی می‌کردند.  خواندن تک‌تک این نامه‌ها برای من که تازه از ‏سفر ایران برگشته بودم٬ گیج کننده و شوک‌آور بود، زیرا هنگامی که من ‏در ایران بودم مردمی را دیدم که به خاطر عدالت اجتماعی٬ اقتصادی و ‏سیاسی و آزادی در خیابان‌های تهران و شهرهای بزرگ جانفشانی ‏می‌کردند و زندگی خود را به خطر می‌انداختند.  ‏
واقعیت این است که بسیاری از مردم امریکا و خصوصاً بسیاری از چپ‌های ‏امریکایی و افراد مترقی٬ از تظاهرات مردم ایران و از مطالبات آن‌ها حمایت ‏می‌کنند و سرکوب‌های رژیم ایران را محکوم می‌کنند و از سوی دیگر ‏مخالف هرگونه دخالت نظامی و یا سیاسی خارجی در ایران هستند.  اما ‏گروه کوچکی از «چپ» آنهایی که در تارنمای «‏Monthly Review‏» ‏می‌نویسند مانند «جیمز پتراس»، استاد بازنشسته علوم سیاسی معتقد ‏است که حرکت‌های اعتراضی مردم ایران در این مقطع نتیجه‌ی ‏فعالیت‌های پنهانی «‏CIA‏» در ایران است. ‏
برای من که در این دوران از نزدیک شاهد بودم، حضور گسترده‌ی مردم در ‏خیابان‌های ایران نه تنها خارج از کنترل و فرمان رهبران اصلاح‌طلب قرار ‏داشت بلکه این حرکت عظیم مردمی نمی‌توانست به وسیله‌ی دست‌های ‏پنهان «‏CIA‏» هدایت و سازماندهی شده باشد. ‏
اجازه بدهید که برای لحظه‌ای فکر کنیم که امریکا می‌خواست تظاهرات ‏مردم ایران را هدایت کند و آن را در کنترل خود در بیاورد.  آیا امریکا در ‏این کار موفق شد؟  باید بگویم که این تظاهرات میلیونی مردم ایران ‏انعکاسی بود از 30 سال سرکوب و ستم که رژیم جمهوری اسلامی به مردم ‏ایران اعمال کرده و ابراز خشمی بود که طی این سال‌ها بر روی هم انباشته ‏شده بود.  طی 30 سال گذشته رژیم جمهوری اسلامی ایران انواع و اقسام ‏سرکوب و ستم را به کارگران٬ زنان و اقلیت‌‌های قومی و مذهبی و براستی ‏بر اکثریت مردم ایران اعمال کرده است.  آیا محمود احمدی‌نژاد، آن طور ‏که برخی تصور می‌کنند فردی ضدامپریالیست است، صحت دارد؟  یا ‏برعکس او فردی دیکتاتور است که جلو مبارزات واقعی مردم ایران را علیه ‏سیاست‌های امریکا در منطقه را می‌گیرد؟ ‏
اجازه بدهید که نظرم را در این مورد بیشتر توضیح بدهم.  اما قبل از این ‏باید بگویم هیچ کدام از این «چپ‌هایی» که مدافع احمدی‌نژاد هستند٬ ‏هیچ گاه از ایران دیدن نکرده‌اند.  من در تجربه‌ی اخیرم در ایران که بسیار ‏آموزنده بود با مردم زیادی گفتگو کردم و از نزدیک با نظرات آن‌ها آشنا ‏شدم که به ترتیب بیان خواهم کرد.‏
ادعای اول: ‏
برخی از نویسندگان چپ مانند ‏James Petras‏ مدعی هستند محمود ‏احمدی‌نژاد برنده‌ی انتخابات است چرا که نیروهای مخالف او نتوانستند که ‏حتی یک دلیل بر تقلبی بودن انتخابات ارائه دهند. ‏
‏«جیمز پتراس» می‌نویسد: کوچکترین مدرکی وجود ندارد که قبل از ‏انتخابات و یا در روز انتخابات سلامت و صحت انتخابات را مورد شک و ‏تردید قرار داده باشد.  به نظر «جمیز پتراس» همه چیز تا قبل از شمارش ‏آراء بدرستی پیش رفته است.  این حرف از بی‌اطلاعی آقای پتراس است.  ‏او نمی‌داند که در واقع از هفته‌ها قبل از روز رأی‌گیری ایرانیان به طور ‏گسترده نگران تقلب در انتخابات بودند.  وقتی من به انتخابات سال 2005 ‏میلادی را پوشش خبری دادم در همان زمان نیز «کروبی» یکی از رقبای ‏انتخاباتی ریاست جمهوری، به نتیجه انتخابات معترض بود و از تقلب ‏گسترده به نفع احمدی‌نژاد سخن گفت.  به همین ترتیب در روز انتخابات ‏اخیر نیز مسئولان رسمی دولت از ورود ناظرین کاندیداهای مخالف ‏احمدی‌نژاد به پای صندوق‌های رأی جلوگیری کردند.  کسانی که با ستاد ‏انتخاباتی موسوی و کروبی کار می‌کردند قصد داشتند که با فرستادن ‏پیام‌های تلفنی «‏SMS‏» نتیجه‌ی شمارش آراء هر حوزه را به مراکز ‏ستادهای خود گزارش کنند، اما مسئولین دولتی سیستم «‏SMS‏» را به ‏سرعت مسدود کردند.  در نتیجه شمارش آراء تماماً در اختیار و کنترل ‏مسئولین وزارت کشور که طرفدار دولت احمدی‌نژاد بودند قرار گرفت.  من ‏بارها شنیدم که صندوق‌هایی که وارد حوزه‌های رأی‌گیری می‌شوند از قبل ‏با برگ‌های رأی پر شده‌اند.  دو پرفسور دانشگاه ‏St. Andreo‏ اسکاتلند در ‏بخش مطالعات ایران که به طور دقیق انتخابات اخیر ایران را دنبال کرده‌اند ‏و نتیجه‌ی رسمی انتخابات را مورد مطالعه و بررسی قرار داده‌اند٬ معتقدند ‏که نتیجه‌ی انتخابات با واقعیت مغایرت دارد و تقلب بزرگی صورت گرفته ‏است.  آن‌ها معتقدند برای این که احمدی‌نژاد پیروز این انتخابات در یک ‏سوم استان‌های ایران باشد می‌باید: ‏
‏1ـ تمام افراد واجد شرایط رأی دادن در این استان‌ها به احمدی‌نژاد رأی ‏داده باشند. ‏
‏2ـ تمام رأی دهندگان جوانی که برای اولین بار رأی داده‌اند باید رأی خود ‏را به احمدی‌نژاد داده باشند. ‏
‏3ـ هم چنین رأی تمام کسانی که قبلا به اصول‌گرایان رأی داده‌اند در این ‏انتخابات نیز رأی خود را به احمدی‌نژاد داده باشند. ‏
‏4ـ 44درصد رأی کسانی که قبلا به اصلاح‌طلبان رأی داده بودند نیز باید ‏به احمدی‌نژاد رأی می‌دادند. ‏
باید به خاطر داشته باشیم که احمدی‌نژاد در سیستمی پیروز انتخابات ‏اعلام شده است که این سیستم بسیار بسته عمل می‌کند.  شورای نگهبان ‏رژیم٬ تعیین می‌کند که چه کاندیداهایی صلاحیت دارند که در انتخابات ‏شرکت کنند.  شورای نگهبان صلاحیت هیچ زنی برای شرکت در مبارزات ‏انتخاباتی را تأیید نمی‌کند

ادعای دوم: ‏
برخی دیگر می‌گویند: امریکا تاریخ طولانی در مداخله در امور ایران دارد٬ ‏بنابراین دست‌های امریکا در پشت حوادث جاری در ایران، قرار داشته ‏است.  «‏Jermmi Hammound‏ » یکی از نویسندگان ترقیخواه امریکا در ‏تارنمای خود در مورد سیاست خارجی امریکا می‌نویسد.  «دخالت امریکا ‏در ایران و امور جاری و سیاست تغییر رژیم، به طور یقین ممکن به نظر ‏می‌رسد.  او تا آن جا پیش می‌رود که می‌گوید: به نظر من امریکا نقش ‏تعیین کننده و مؤثری بازی می‌کند تا حرکت‌های اعتراضی مردم را علیه ‏جمهوری اسلامی به کار برد».  نویسنده‌ی دیگری «‏Eric Marolig‏» ‏مقاله‌نویس کانادایی می‌نویسد: «در حالی که اکثر تظاهرات کنندگان در ‏تهران مردم واقعی هستند و حرکت آن‌ها خود به خودی است٬ سازمان‌های ‏اطلاعاتی غرب و مطبوعات غربی نقش کلیدی را از طریق مهیا کردن ‏امکانات خبری مانند اینترنت و روش‌های الکترونیکی پیشرفته پیام‌رسانی ‏مانند «‏Twitter‏» و غیره را٬ نظیر آن چه که در اوکرائین و گرجستان به کار ‏بردند٬ در این مورد نیز به کار گرفتند. هدف آن‌ها این است که سرانجام ‏یک حکومت طرفدار امریکا نظیر آن چه در گرجستان و اوکرائین به قدرت ‏رسید در مورد ایران نیز به وقوع بپیوندد.» ‏
هر دو نویسنده‌ی بالا٬ نمونه‌های فراوانی از تلاش امریکا را برای سرنگونی ‏رژیم‌های قانونی در دنیا را مثال می‌آورند.  از جمله می‌نویسند: «‏CIA‏» ‏طراح یک کودتا علیه دولت قانونی و دموکراتیک دکتر محمد مصدق در ‏سال 1953 میلادی در ایران بوده است.  آقای «‏Hammound‏» با نقل قول ‏از کتاب من، «‏The Iran Agenda‎‏» و مصاحبه‌های رادیوی من می‌گوید: ‏‏«دولت بوش با اختصاص پول و کمک‌های دیگر سعی در سازماندهی ‏اقلیت‌های قومی برای سرنگونی جمهوری اسلامی در سال 2007 میلادی کرد.» ‏
باید بگویم هیچ کدام از این ادعاها و مباحث منطبق با شرایط جاری در ‏ایران نیست و مبنای واقعی ندارد.  هیچ کدام از این افراد مدرکی ارائه ‏نمی‌دهند که نشان دهد که دولت «‏Obama‏» طرحی را مهندسی کرده ‏است تا اعتراضات جاری در ایران را کنترل و هدایت کند. ‏
اجازه بدهید که به طور واقعی نشان دهم که چه اتفاقاتی در روزهای اخیر ‏در ایران بوقوع پیوسته است. ‏
دهها میلیون ایرانی جمعه شب (12 ماه جون) که پس از پایان رأی‌گیری ‏به خانه‌های خود رفتند٬ معتقد بودند که میرحسین موسوی در مرحله‌ی ‏اول انتخابات پیروز می‌شود.  اما شنبه صبح هنگامی که مردم از خواب ‏برخاستند با شنیدن خبر نتیجه‌ی انتخابات همگی دچار سرگیجه و شوک ‏شدند.  همان صبح شنبه دوستان و اطرافیان من گفتند: «کودتا شده است». ‏
ناگهان خشم و نفرت و عصبانیت فارغ از طبقه و موقعیت اجتماعی سراسر ‏مردم ایران را فرا گرفت.  فقط دانشجویان و افراد طرفدار موسوی نبودند ‏که دچار شوک و خشم شدند.  مردم ایران به طور گسترده به این نتیجه ‏معترض بودند. ‏
در طی دو روز صدها هزار نفر به طور آرام در اعتراض به نتیجه‌ی انتخابات ‏به خیابان‌های تهران و دیگر شهرهای ایران آمدند. ‏
آیا براستی «‏CIA‏» انتظار چنین اوضاعی را داشت؟ ‏
آیا «‏CIA‏» می‌دانست که نتیجه‌ی شمارش آراء چگونه خواهد بود؟ ‏
آیا «‏CIA‏» چنین شبکه‌ی گسترده‌ای در ایران داشت که بتواند چنین ‏جنبشی به آن عظمت را کنترل و هدایت کند و یا روی آن تأثیر بگذارد و ‏یا طی 2 روز چنین شبکه‌ی گسترده‌ای بوجود بیاورد که تأثیر گذار باشد؟ ‏
چنین تحلیلی مبنی بر دخالت «‏CIA‏» بر وضعیت جاری در ایران فقط ‏دادن اعتبار بیش از حد و اندازه به «‏CIA‏» است.  و از طرفی٬ توهینی است ‏به حرکت‌های اعتراضی مردم ایران.  آن‌ها که می‌گویند «‏CIA‏» امکان ‏ارتباطی پیشرفته و «‏Twitter‏» در اختیار تظاهرات کنندگان قرارداد٬ این ‏یک حرف بی‌اساس و بی‌معنی است.  همان طور که در گزارش برای ‏خبرگزاری «رویتر» بیان کردم٬ اکثر مردم ایران امکان دسترسی به ‏‏«‏Twitter‏» را ندارند.  مردم سازماندهی تظاهرات خود را تنها از طریق دهن ‏به دهن و یا از طریق تلفن‌های همراه به اطلاع هم می‌رساندند.  به طور ‏روشن و واضح می‌گویم: براساس آن چه در ایران دیدم هیچ کس تظاهرات ‏را رهبری نمی‌کرد.  تظاهرات مردم که با اعلام نتیجه‌ی انتخابات و به ‏خاطر تقلب در آن آغاز شد در طی یک هفته به یک جنبش عظیم ‏آزادیخواهی مبدل شد. ‏
شما می‌توانستید تنوع حضور مردم از اقشار گوناگون را در این جنبش ‏آزادیخواهانه٬ از نزدیک ببینید.  از هر قشری در این حرکت حضور داشتند. ‏
اقشار مرفه، جوانان خوش‌تیپ که شلوارهای جین تنگ و عینک‌های آفتابی ‏شیک و مدل‌دار پوشیده بودند، همین طور بخش عظیمی از طبقه‌ی کارگر ‏حضور داشت و هم چنین زنانی وجود داشتند که با چادر و یا حجاب در ‏این تظاهرات‌ها شرکت کرده بودند.  در این تظاهرات‌ها جوانان بودند که ‏بارها به جرم این که با دوست دختر و یا پسر خود در خیابان‌های راه ‏رفته‌اند توسط بسیج و مأموران انتظامی مورد ضرب و شتم و آزار و اذیت ‏قرار گرفته بودند.  زنان جوانی حضور داشتند که به خاطر این که موهای ‏آنان از زیر روسری بیرون بوده است در خیابان‌ها به طرز بیرحمانه‌ای کتک ‏خورده‌اند.  در این تظاهرات کارگرانی وجود داشتند که زیر بار تورم 24 ‏درصدی خرد شده‌اند و با حداقل حقوق و مزایا زندگی می‌کنند و از داشتن ‏تشکل‌های واقعی و مستقل کارگری که بتوانند از حقوق پایمال شده خود ‏دفاع نمایند محروم‌اند. ‏
بعضی از تظاهرات کنندگان خواهان دولت اسلامی مدرن بودند.  بعضی ‏خواهان جدایی دین از دولت هستند.  بعضی خواهان بازگشت به ‏دموکراسی پارلمانی چیزی که در دوران دکتر محمد مصدق، قبل از ‏کودتای 1953 میلادی در ایران وجود داشت، هستند.  اکثر قریب به اتفاق ‏مردم معتقدند که ایران حق دارد از انرژی اتمی و فن غنی‌سازی اورانیوم ‏برخوردار باشد.  آن‌ها از حقوق مردم فلسطین در مقابل اشغالگری اسرائیل ‏دفاع می‌کنند.  آن‌ها خواهان پایان اشغال نظامی عراق توسط امریکا هستند. ‏
با این خصوصیات و مشخصات اگر هنوز معتقدیم که «‏CIA‏» تظاهرات ‏مردم ایران را هدایت و کنترل می‌کند باید گفت که «‏CIA‏» کارش را بسیار ‏بد انجام می‌دهد. ‏
بدون شک «‏CIA‏» می‌خواهد که بر ایران نفوذ داشته باشد.  ولی این کاملا ‏متفاوت است که بگوئیم «‏CIA‏» بر جنبش مردم ایران تأثیر و نفوذ دارد.‏
این که علنا بیان کنیم که امریکا با قدرت تمام بر جنبش مردم ایران نفوذ ‏و کنترل دارد چه بخواهیم و یا نخواهیم دست خود را در دست محمود ‏احمدی‌نژاد و خامنه‌ای و ارتجاعیون دیگری گذاشته‌ایم که معتقدند این ‏حرکت مردم ایران توسط امریکا و «‏CIA‏» و یا انگلستان سازماندهی شده ‏است. ‏
ادعای سوم: ‏
برخی معتقدند که محمود احمدی‌نژاد فردی است که با امپریالیسم امریکا ‏مخالف است و بنابراین تلاش برای سرنگونی «احمدی‌نژاد»٬ به بقای ‏امپریالیسم امریکا کمک می‌کند. ‏
‏«جیمز پتراس» نوشته است: «احمدی‌نژاد و موضع ضدامپریالیستی او در ‏تضاد با موضع طرفداران غرب است.  به اعتقاد وی پیروزی احمدی‌نژاد در ‏این انتخابات نظیر پیروزی تاریخی «پرون» در آرژانتین، هوگو چاوز در ‏ونزوئلا و اوامورالس در بولیوی است». ‏
وزیر امور خارجه ونزوئلا می‌نویسد: «دولت بولیواری ونزوئلا مخالفت قوی ‏خود را با کسانی که با کمک خارجی‌ها و با ادعای دروغین می‌خواهند به ‏اعتبار جمهوری اسلامی لطمه وارد سازند٬ اعلام می‌کند و آن حرکت را ‏محکوم می‌کند.  ولی اضافه می‌کند آن‌هایی که می‌خواهند رابطه‌ی برادرانه ‏ما را با جمهوری اسلامی خراب کنند و می‌خواهند از بیرون پایه‌های ‏انقلاب اسلامی را بلرزانند٬ محکوم می‌کنیم.» ‏
از سال 1979ـ 1953 میلادی، رژیم شاه به طور قهرآمیزی مردم خود را ‏سرکوب می‌کرد و خود را در کنار اسرائیل و امریکا قرار داده بود.  پس از ‏انقلاب اسلامی 1979، رژیم اسلامی به طرز بیرحمانه‌ای مردم خود را ‏سرکوب می‌کند، اما رابطه‌ای با اسرائیل و امریکا ندارد.  همین امر باعث ‏سردرگمی و اغتشاش فکری در میان چپ در جهان شده است. ‏
من کتاب و مقالات زیادی در مورد سیاست‌های امریکا علیه ایران ‏نوشته‌ام.  من بارها سیاست «بوش» برای سرنگونی رژیم ایران را مورد نقد ‏قرار داده‌ام.  در مورد «برنامه‌ی اتمی ایران» و حمایت ایران از «حماس» و ‏‏«حزب‌الله» لبنان و شیعه‌های عراق نوشته‌ام.  در 4 سال گذشته محمود ‏احمدی‌نژاد تلاش فراوان کرد که خود را به عنوان یک رهبر ضد ‏امپریالیستی و رهبر جهان اسلام جا بزند.  موضع‌گیری او را در نفی موضوع ‏‏«هولوکاست» را بیاد داریم.  همان طور که از جانب میرحسین موسوی در ‏مناظره‌ی تلویزیونی او با احمدی‌نژاد بیان شد٬ سیاست خارجی احمدی‌نژاد ‏در مورد اسرائیل و یهودیان در عمل علیه مردم فلسطین و به سود اسرائیل ‏بوده است.  اگر به طور دقیق نگاه کنیم احمدی‌نژاد در عمل هیچ گونه ‏عملی به سود مردم فلسطین انجام نداده است.   او فقط مقداری پول به ‏‏«حماس» داد.  علیرغم تمامی این گنده‌گویی‌های احمدی‌نژاد علیه امریکا ‏و اسرائیل، جمهوری اسلامی ایران کمترین و ناچیزترین تأثیر را بر روند و ‏مبارزه‌ی مردم فلسطین داشته است. اسرائیل و فلسطین در اساس باید ‏خودشان معضلات خود را حل نمایند.  بنابراین مقایسه «احمدی‌نژاد» با ‏‏«هوگو چاوز» و «مورالس» یک مقایسه بی‌معنی و نادرست است.  من بارها ‏از بولیوی و ونزوئلا گزارش تهیه کرده‌ام.  در این کشورها یک جنبش ‏واقعی اجتماعی وجود دارد که رهبران آن از طریق یک انتخابات واقعی و ‏سالم به قدرت رسیده‌اند.  آن‌ها اصلاحات واقعی برای کارگران و کشاورزان ‏و مردم خود انجام داده‌اند.  اما ببینیم احمدی‌نژاد چه کرده است.  حاصل ‏کارش تورمی 24درصدی و بیکاری روزافزون بوده است.  تا آن جا که به ‏موضع‌گیری «هوگو چاوز و ونزوئلا در مورد ایران مربوط می‌شود٬ به ‏سادگی می‌تواند گفت او به سختی در اشتباه است. ‏
در بعد دیپلماتیک و سیاسی، ونزوئلا و ایران هر دو یک مسئله مشترک ‏دارند.  هر دو از جانب امریکا مورد حمله قرار داشته‌اند و هر دو از جانب ‏امریکا تهدید به «تغییر رژیم» شده‌اند.  اما با این حال هیچ عذر و بهانه‌ای ‏قابل قبول نیست.  «هوگو چاوز و دولت ونزوئلا تمام ماجرا را به صورت ‏برعکس متوجه شده است.  اوج‌گیری جنبش اجتماعی مردم ایران که ‏امروز به خیابان‌ها آمده‌اند ایران را به صورت قویتری در مقابل هرگونه ‏دخالت و تجاوز خارجی و از جمله دخالت امریکا قرار می‌دهد. ‏
آن چه می‌گویم فقط یک بحث و جدل روشنفکرانه و آکادمیک نیست ‏زندگی واقعی مردم در ایران در حال حاضر در مخاطره جدی قرار دارد.  ‏یک رژیم سرکوبگر در روزهای اخیر تاکنون 17 نفر را به قتل رسانده است ‏و صدها نفر مجروح و زخمی شده‌اند.  جنبش عظیم مردم ایران ممکن ‏است در حال حاضر آن قدر قوی نباشد که همین امروز باعث سرنگونی این ‏سیستم بشود.  اما این جنبش نطفه و هسته مبارزات آینده‌ی مردم ایران را ‏پایه‌گذاری کرده است. ‏
منتقدین چپ باید به این سئوال جواب بدهند:‏
شما در کدام سویی ایستاده‌اید؟!‏
‏*‏