کسی‎ ‎که‎ ‎میخواست "تغییر" آن‎ ‎هم‎ ‎فقط "برای‎ ‎ایران" به‎ ‎وجود‎ ‎بیاورد.‏‎ ‎فردی‎ ‎که‎ ‎به‎ ‎ادعای‎ ‎حامیان‎ ‎رسانهای‎ ‎و‎ ‎لایههایی‎ ‎از‎ ‎حامیان‎  ‎روشنفکری‎ ‎و‎ ‎فعالان‎ ‎دانشجویی،‎  ‎منادی‎  ‎یک "تغییرات" جدی‎ ‎برای‎ ‎رسیدن‎ ‎به‎ ‎آزادی‎ ‎های‎ ‎بنیادین‎ ‎است‎ ‎‏. این‎ ‎فرد‎ ‎کسی‎ ‎نیست‎ ‎جز "شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی!".‏
شاید‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎روزگار‎ ‎نقد‎ ‎نوشتن‎ ‎بر‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی‎ ‎کار‎ ‎سختی‎ ‎باشد.‏‎ ‎چون‎ ‎اولاً‎ ‎گویا‎ ‎ایشان‎ ‎یکی‎ ‎از‎ ‎قهرمانان "تغییر‎ ‎برای‎ ‎ایران"‏‎ ‎هستند. از‎ ‎طرف‎ ‎دیگر‎ ‎گویا‎ ‎هرگونه‎ ‎نقد‎ ‎نوشتن‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎دست‎ ‎از‎ ‎قهرمانان، "اتحاد" ‏مردم‎ ‎ایران‎ ‎را‎ ‎بر‎ ‎هم‎ ‎میزند. ‏‎ ‎از‎ ‎طرف‎ ‎دیگر‎ ‎گویا‎ ‎بنا‎ ‎به‎ ‎اعلام‎ ‎و‎ ‎ژست،های‎ ‎پیشا‎ ‎انتخاباتی‎ ‎و‎ ‎پسا‎ ‎انتخاباتی‎ ‎ایشان‎ ‎و‎ ‎یاران‎ ‎شان،‎ ‎بر‎ ‎خلاف‎ ‎آن"گروه‎ ‎های‎ ‎الحادی" و‎  ‎این"‏‎ ‎مارکسیت‎ ‎ها"،‎ ‎اینان‎  ‎خیلی‎ ‎انسانهای‎ ‎دموکراتیکی‎ ‎هستند‎ ‎که‎ ‎قرار‎ ‎بود،‎ ‎برای‎ ‎ما‎ ‎دموکراسی‎ ‎و‎ ‎آزادی‎ ‎به‎ ‎ارمغان‎ ‎بیاورند.‏‎ ‎
حتی‎ ‎اگر‎ ‎بسیار‎ ‎خوشبینانه‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎ادعاها‎ ‎پاسخ‎ ‎مثبت‎ ‎بدهیم‎ ‎و‎ ‎بسیار‎ ‎هم ‏‎"‎فراموش‎ ‎کارانه" چشم‎ ‎بر‎ ‎سوابق‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی‎ ‎و امثال‎ ‎ایشان‎ ‎درگذشتهشان‎ ‎ببندیم‎ ‎و‎ ‎البته "میزان‎ ‎را‎ ‎حال‎ ‎افراد" بدانیم. باز‎ ‎هم‎ ‎باید‎ ‎محکم‎ ‎در‎ ‎مقابل‎ ‎این‎ ‎اظهارت‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎که‎ ‎درست‎ ‎در‎ ‎روز" پنجشنبه‎ ‎‏15 مرداد" و‎ ‎در‎ ‎صفحه"‏‎ ‎احزاب" روزنامه‎ ‎اعتماد‎ ‎ملی،‎ ‎ارگان‎ ‎رسمی‎ ‎حزباش‎  ‎در‎ ‎شماره‎ ‎‏"987" بیان‎ ‎شده‎ ‎است،‎ ‎بایستیم‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎صدای‎ ‎بلند‎ ‎نقدمان‎ ‎را‎ ‎بیان‎ ‎کنیم.‏‎ ‎تا‎ ‎شاید‎ ‎دراین‎ ‎هیاهوی‎ ‎گلوله‎ ‎و‎ ‎باتوم‎ ‎و‎ ‎رسانه‎ ‎های‎ ‎مخملین‎ ‎و‎ ‎رنگارنگ،‎ ‎هشدار‎ ‎ما‎ ‎نیز‎ ‎شنیده‎ ‎شود‎.‎
‎  ‎متاسفانه‎ ‎منطق‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی‎ ‎برای‎ ‎بیان‎ ‎این‎ ‎جملات‎ ‎تفاوت‎ ‎بنیادن‎ ‎که‎ ‎هیچ،‎ ‎حتی‎ ‎تفاوت‎ ‎ظاهری‎ ‎و‎ ‎شکلی‎ ‎نیز‎ ‎با‎ ‎منطق‎ ‎آقایانی‎ ‎که‎ ‎اکنون‎ ‎زمام‎ ‎امور‎ ‎امنیتی،‎ ‎انتظامی‎ ‎و‎ ‎سیاسی‎ ‎کشور‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎دست‎ ‎دارند‎ ‎و‎ ‎گویا‎ ‎قرار‎ ‎است‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی‎ ‎با‎ ‎آنان‎ ‎به‎ ‎مبارزه‎ ‎بپردازد،‎ ‎ندارد.‏‎ ‎آقایان‎ ‎حاکم‎ ‎نیز‎ ‎هم چون‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی‎ ‎بیشتر‎ ‎دوست‎ ‎دارند‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎چیزی‎ ‎
که "مردم" می خوانند‎ ‎که‎ ‎معمولا‎  ‎هم "لباس‎ ‎شخصی"  میپوشند‎ ‎و‎ ‎البته‎ ‎‏"از‎ ‎جنس‎ ‎مردم"‏‎ ‎هم‎ ‎هستند‎ ‎برای‎ ‎مقابله‎ ‎با‎ ‎گروه‎ ‎های‎ ‎منحرف، حالا‎ ‎چه‎ ‎مارکسیستی‎ ‎باشد،‎ ‎چه‎ ‎لیبرال،‎ ‎چه‎ ‎سلطنت‎ ‎طلب‎ ‎و‎ ‎جدیداً‎ ‎هم‎ ‎اصلاح‎ ‎طلب‎ ‎و‎.... ‎که‎ ‎گویا‎ ‎برخی‎ ‎اوقات‎ ‎میخواهند‎ ‎در‎ ‎‏"میدان‎ ‎آزادی"‏‎ ‎تجمع‎ ‎کنند،‎ ‎بپردازند.‏‎ ‎این‎ ‎آقایان‎ ‎حاکم‎ ‎فعلی‎ ‎هم‎ ‎زیاد‎ ‎دوست‎ ‎ندارند‎ ‎نیروهای‎ ‎نظامی را‎ ‎به‎ ‎خیابان‎ ‎ها‎ ‎بیاورند‎ ‎برای‎ ‎همین‎ ‎به‎ ‎نیروهای‎ ‎نظامی‎ ‎شان‎ ‎دستور‎ ‎می‎ ‎دهند‎ ‎با‎ ‎لباسی‎ ‎از‎ ‎جنس‎ ‎مردم‎ ‎به‎ ‎خیابان‎ ‎ها‎ ‎بیایند‎ ‎و‎ ‎بر‎ ‎این‎ ‎نیروی‎ ‎نظامی،‎ ‎نام‎ ‎نیروی‎ ‎مقاومت‎ ‎مردمی‎ ‎مینهند.  چیزی‎ ‎که‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎با‎  ‎نام "مردم" نام‎ ‎میبرد. در‎ ‎ادبیات‎ ‎امروز‎ ‎همه‎ ‎با‎ ‎نام "لباس‎ ‎شخصی" میشناسند. البته‎ ‎در‎ ‎ادبیات‎ ‎حاکمان‎ ‎کنونی‎ ‎هنوز‎ ‎این‎  ‎افراد "مردم" هستند.‏‎ ‎لباس‎ ‎شخصیهایی‎ ‎که‎ ‎اکنون‎ ‎در‎ ‎خیابان‎ ‎ها‎ ‎با‎ ‎انواع‎ ‎ابزارها‎ ‎سعی‎ ‎دارند گروههای‎ ‎‏"منحرف"را‎ ‎به‎ ‎راه‎ ‎‏"راست" هدایت‎ ‎کنند،‎ ‎پدیدهای‎ ‎نیستند‎ ‎که‎ ‎امروز‎ ‎و‎ ‎دیروز‎ ‎متولد‎ ‎شده‎ ‎اند،‎ ‎این‎ ‎پدیده‎ ‎دقیق‎ ‎از‎ ‎زمانی‎ ‎متولد‎ ‎شد‎ ‎که‎ ‎امثال‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی‎ ‎و‎ ‎دوستان‎ ‎دیروز‎ ‎و‎ ‎رقبای‎ ‎امروزشان‎ ‎همه‎ ‎با‎ ‎هم‎ ‎متحد‎ ‎شدند‎ ‎که‎ ‎به‎ ‎نام‎ ‎‏"مردم"‏‎ ‎بخش‎ ‎دیگری‎ ‎از "مردم"‏‎ ‎را‎  ‎سرکوب‎ ‎کنند.‏‎ ‎شاید‎ ‎سن‎ ‎و‎ ‎سال‎ ‎نگارنده‎ ‎و‎ ‎‎ ‎بسیاری‎ ‎از‎ ‎خوانندگان‎ ‎این‎ ‎سطور‎  ‎اجازه‎ ‎ندهد‎ ‎خاطرهی‎ ‎عینی‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎چیزی‎ ‎که‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی "زمانی"‏‎ ‎می‎ ‎خواند "که‎ ‎مارکسیستها در‎ ‎میدان‎ ‎آزادی‎ ‎تجمع‎ ‎می‎ ‎کردند"‏‎ ‎را‎ ‎داشته‎ ‎باشیم.‏‎ ‎اما‎ ‎گواهی‎ ‎تاریخ‎ ‎هست.‏‎ ‎تاریخ‎ ‎گواهی‎ ‎میدهد‎ ‎که‎ ‎لااقل‎ ‎برخلاف‎ ‎سخنان‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی"این‎ ‎مردم  نبودند که‎ ‎به‎ ‎مقابله‎ ‎با‎ ‎آن‎ ‎گروه‎ ‎های‎ ‎مارکسیستی" ‏‎ ‎پرداختند.‏‎ ‎بلکه‎ ‎درست‎ ‎کسانی‎ ‎از‎ ‎جنس‎ ‎همین‎ ‎لباس‎ ‎شخصی‎ ‎های‎ ‎امروز‎ ‎آن‎ ‎زمان‎ ‎به‎ ‎مقابله‎ ‎با‎ ‎آن‎ ‎بخش‎ ‎از مردمی‎ ‎که‎ ‎حال‎ ‎به‎ ‎نام "مارکسیست" میخواستند‎ ‎از‎ ‎حقشان‎ ‎برای‎ ‎برگزاری‎ ‎تجمع‎ ‎در‎ ‎میدان‎ ‎آزادی‎ ‎استفاده‎ ‎کنند‎ ‎برخورد ‏میکردند.‏‎ ‎در‎ ‎اینجا‎ ‎با‎ ‎صراحت‎ ‎میگویم‎ ‎اگر‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی کروبی‎ ‎واقعاً‎ ‎اعتقاد‎ ‎دارد‎ ‎که‎ ‎این "مردم"‏‎ ‎بودند‎ ‎که‎  ‎در‎ ‎سالهای‎ ‎ابتدایی‎ ‎انقلاب‎ ‎به‎ ‎تجمعات‎ ‎گروه‎ ‎های‎ ‎مختلف‎ ‎از جمله‎ ‎مارکسیستها‎ ‎حمله‎ ‎میکردند،‎ ‎باید‎ ‎ایشان‎ ‎بپذیرند‎ ‎که‎ ‎باز‎ ‎همان‎ ‎مردم‎ ‎هستند‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎سال‎ ‎‏88 ‏‎ ‎بار‎ ‎دیگر‎ ‎به‎ ‎تجمعات‎ ‎حمله‎ ‎میکنند.‏‎ ‎این‎ ‎منطق‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی‎ ‎یعنی‎ ‎اجازه‎ ‎دادن‎ ‎به‎ ‎آن‎ ‎چیزی‎ ‎که‎ ‎‏"مردم" میخواند برای‎ ‎حمله‎ ‎و مقابله‎ ‎با‎ ‎تجمعات‎ ‎یک‎ ‎بخش‎ ‎دیگر‎ ‎از "مردم"! حال‎ ‎اگرحتی‎ ‎این‎ ‎بخش‎ ‎دوم‎ ‎مارکسیست‎ ‎و‎ ‎یا‎ ‎ملحد‎ ‎هم‎ ‎باشند،‎ ‎بالاخره‎ ‎جز‎ ‎همان‎ ‎شهروندانی‎ ‎هستند‎ ‎که‎ ‎گویا‎ ‎شیخ‎ ‎اصلاحات‎ ‎و‎ ‎جدیداً‎ ‎شیخ‎ ‎و‎ ‎الشیوخ"‏‎ ‎تغییرات" میخواست‎ ‎از‎ ‎حقوق‎ ‎شهروندی‎ ‎شان‎ ‎دفاع‎ ‎کند.‏
البته و‏‎ ‎متاسفانه، گویا‎ ‎هیستری‎ ‎که‎ ‎بر ضد آن‎ ‎بخش‎ ‎از‎ ‎مردمی‎ ‎که‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎مارکسیست‎ ‎میدانند‎ ‎در‎ ‎میان‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی‎ ‎و‎ ‎اطرافیاناش‎  ‎یک‎ ‎بیماری‎ ‎حاد‎ ‎است.‏‎ ‎پیش از‎ ‎این‎ ‎نیز‎ ‎در جریان‎ ‎مناظره‎ ‎تلویزیونی‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی‎ ‎با‎ ‎آقای‎ ‎میر‎ ‎حسین‎ ‎موسوی،‎ ‎وی‎ ‎با‎ ‎اشاره‎ ‎به‎ ‎انتقادات ‏‏"محمود‎ ‎دولت‎ ‎آبادی"‏‎ ‎به‎ ‎یکی‎ ‎از‎ ‎حامیان‎ ‎اش‎ ‎یعنی "عبدالکریم‎ ‎سروش"‏‎ ‎که‎ ‎اتفاقا‎ ‎روزگاری‎ ‎همین‎ ‎سروش‎ ‎تئوریسین‎ ‎حذف‎  ‎همان "مارکسیست‎ ‎ها" از‏‎ ‎دانشگاه‎ ‎ها‎  ‎بوده‎ ‎است،‎ ‎بار‎ ‎دیگر‎ ‎به‎ ‎مارکسیست‎ ‎ها‎  ‎حمله‎ ‎کرد.‏
البته‎ ‎یک‎ ‎مثال‎ ‎درس‎ ‎آموز‎ ‎تر‎ ‎دراین‎ ‎زمینه،‎ ‎را‎ ‎می‎ ‎توان‎ ‎سرمقاله‎ ‎ی‎ ‎سردبیر‎ ‎سابق‎ ‎شهروند‎ ‎امروز‎ ‎و‎ ‎سردبیر‎ ‎فعلی‎ ‎ارگان‎ ‎رسمی‎ ‎حزب‎ ‎اعتمادملی‎ ‎دانست.‏‎ ‎سرمقالهی‎  ‎معروف‎ ‎‏"محمدقوچانی" با‎ ‎عنوان‎"‎که‎ ‎در"‏‎ ‎به‎ ‎چاپ‎ ‎رسید‎ ‎و‎ ‎در همان‎ ‎روزها‎ ‎بحث‎ ‎های‎ ‎فراوانی‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎وجودآورد.‏‎ ‎لپ‎ ‎کلام‎ ‎محمد‎ ‎قوچانی‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎مقاله‎ ‎این‎ ‎بود‎ ‎که‎ ‎عاجزانه‎ ‎از‎ ‎اصولگرایان‎ ‎و ‏محافظه‎ ‎کاران‎ ‎درخواست‎ ‎کرده‎ ‎بود‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎هم‎ ‎متحد‎ ‎شوند‎ ‎تا‎ ‎کمونیست‎ ‎ها‎ ‎و مارکسیستها‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎دانشگاه‎ ‎و جامعه‎ ‎حذف‎ ‎و‎ ‎سرکوب‎ ‎کنند.‏‎ ‎
در‎ ‎اینجا‎ ‎اگر بخواهیم‎ ‎با‎ ‎زبانی‎ ‎سخن‎ ‎بگوییم‎ ‎که‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی‎ ‎و‎ ‎حامیانش‎ ‎نیز‎ ‎متوجه‎ ‎شود.‏‎ ‎باید‎ ‎به‎ ‎ادبیات‎ ‎فولکور‎ ‎ایرانی‎ ‎چنگ‎ ‎زنیم‎ ‎و‎ ‎خوشه‎ ‎ای‎ ‎برچینیم.‏‎ ‎در‎ ‎نتیجه‎ ‎میگوییم: چرخش‎ ‎روزگار‎ ‎عجب‎ ‎بازیهایی‎ ‎دارد‎ ‎و‎ ‎چه‎ ‎خوب‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎دیده‎ ‎عبرت‎ ‎به‎ ‎آن‎ ‎نگریسته‎ ‎شود.‏‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎خود‎ ‎اکنون‎ ‎بارها‎ ‎توسط‎ ‎همان‎ ‎لباس‎ ‎شخصیهایی‎ ‎که‎ ‎روزگاری‎ ‎به‎ ‎نام "مردم" به‎ ‎مارکسیستها و‎ ‎دیگرگروههای‎ ‎مخالف‎ ‎حمله‎ ‎میکردند‎ ‎مورد‎ ‎حمله‎ ‎قرارگرفته‎ ‎است.‏‎ ‎محمد‎ ‎قوچانی‎ ‎توسط‎ ‎همان‎ ‎اصولگریانی‎ ‎که‎ ‎قرار‎ ‎بود با‎ ‎هم‎ ‎متحد شوند و مارکسیستها‎ ‎وکمونیستهای‎ ‎جوان‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎دانشگاه‎ ‎و‎ ‎جامعه‎ ‎حذف‎ ‎و‎ ‎سرکوب‎ ‎کنند‎ ‎به‎ ‎زندان‎ ‎افتاده‎ ‎است. ‏سعیدحجاریان که‎ ‎خود‎ ‎روزگاری‎ ‎موسس‎ ‎وزارت‎ ‎اطلاعات‎ ‎بود‎ ‎اکنون‎ ‎در‎ ‎چنگال‎ ‎همان‎ ‎وزارتخانه‎ ‎گرفتار‎ ‎آمده‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎دهها‎ ‎تن‎ ‎دیگرکه‎ ‎خود‎ ‎مؤسسان‎ ‎این‎ ‎وضعیت‎ ‎و‎ ‎پاسداران‎ ‎آن بودند،‎ ‎اکنون‎ ‎گرفتار‎ ‎در‎ ‎زندان‎ ‎همین‎ ‎حکومت‎ ‎هستند.‏‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎میان‎ ‎گویا‎ ‎آن‎ ‎گروههای‎ ‎الحادی‎ ‎و‎ ‎مارکسیستها‎ ‎هستندکه‎ ‎دارند‎ ‎از‎ ‎حقوق‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎کروبی‎ ‎و محمد‎ ‎قوچانی‎ ‎و‎ ‎سعید‎ ‎حجاریان‎ ‎و‎...‎‏ دفاع‎ ‎میکنند.‏‎ ‎البته‎  ‎باز‎ ‎هم‎ ‎اگر‎ ‎قرار باشد‎ ‎با‎ ‎همان‎ ‎ادبیات‎ ‎فولکور صحبت‎ ‎کنیم،‎ ‎میگوییم:‏‎ ‎هیچ‎ ‎منتی‎ ‎بر‎ ‎سر‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی‎ ‎و‎ ‎یاران‎ ‎اصلاح‎ ‎طلباش بابت‎ ‎حمایت‎ ‎مارکسیستها‎ ‎ودیگر‎ ‎کسانی‎ ‎که‎ ‎به‎ ‎قول‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی"‏‎ ‎ملحد" هستند،‎ ‎از‎ ‎ایشان‎ ‎در‎ ‎کار‎ ‎نیست.‏‎ ‎تنها‎ ‎‎ ‎دراین‎ ‎جا‎ ‎لازم‎ ‎میدانم‎  ‎چند‎ ‎تذکر‎ ‎و‎ ‎یک‎ ‎هشدار‎ ‎جدی‎ ‎بدهم.‏‎ ‎
و‎ ‎اما‎ ‎تذکرات: 1- مخاطب‎ ‎اول‎ ‎آن‎ ‎دوستانی‎ ‎هستند‎ ‎که‎ ‎به‎ ‎نام‎ ‎چپ‎ ‎در ‏این‎ ‎انتخابات‎ ‎برای‎ ‎شیخ‎ ‎اصلاحات‎ ‎گلو پاره‎ ‎کردند!‏‎ ‎دوستان‎ ‎عزیز‎ ‎تحویل‎ ‎بگیرید. وی‎ ‎هنوز‎ ‎قدرت‎ ‎نگرفته‎ ‎برای‎ ‎مارکسیستها‎ ‎خط‎ ‎و‎ ‎نشان‎ ‎میکشد‎ ‎و‎ ‎قرار‎ ‎است‎ ‎‏"لباس‎ ‎شخصیها" را‎ ‎به‎ ‎نام‎ ‎مردم‎ ‎به‎ ‎جان‎ ‎ما‎ ‎بیاندازد‎ ‎تا‎ ‎لزوم‎ ‎نداشته‎ ‎باشد‎ ‎نیروی‎ ‎نظامی‎ ‎به‎ ‎خیابان‎ ‎بیاورند.2- ‏‎ ‎مخاطب‎ ‎بعدام‎ ‎اولترا‎ ‎لیبرالهای حامی‎ ‎شیخ‎ ‎هستنند‎ ‎که‎ ‎ادعاهای‎ ‎آزادی‎ ‎خواهانه‎ ‎و‎ ‎دموکراسی‎ ‎طلبانه‎ ‎و‎ ‎فحاشی‎ ‎هایشان‎ ‎به‎ ‎چپ‎ ‎و‎ ‎زدن‎ ‎انگ‎ ‎واتهاماتی‎ ‎مبنی‎ ‎بر‎  ‎این‎ ‎که‎ ‎مارکسیستها‎  ‎به‎ ‎دموکراسی‎ ‎پایبند‎ ‎نیستند‎ ‎گوش‎ ‎جهان‎ ‎را‎ ‎کر‎ ‎کرده‎ ‎بود.‏‎ ‎آقایان‎ ‎باز‎ ‎هم‎ ‎با‎ ‎همان‎ ‎ادبیات‎ ‎فولکور‎ ‎می‎ ‎گویم: دم‎ ‎خروستان‎ ‎را‎ ‎باور‎ ‎کنیم‎ ‎یا‎ ‎قسم‎ ‎حضرت‎ ‎عباستان را؟ 3- ایکاش‎ ‎این‎ ‎بار دوستان‎ ‎اصلاح‎ ‎طلب‎ ‎حکومتی‎ ‎خصوصاً‎ ‎و‎ ‎همهی‎ ‎مردم‎ ‎ایران‎ ‎عموماً‎ ‎این‎ ‎درس‎ ‎بزرگ‎ ‎را‎ ‎بگیرند‎ ‎که‎ ‎آغاز‎ ‎چرخه‎ ‎حذف‎ ‎و‎ ‎سرکوب‎ ‎یعنی‎ ‎فرو‎  ‎رفتن‎ ‎در‎ ‎یک‎  ‎باتلاقی‎ ‎که‎ ‎روزگاری‎ ‎گلو و دهان‎ ‎ما‎ ‎نیز‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎فرو‎ ‎می‎ ‎رود.‏‎ ‎اگر‎ ‎در‎ ‎ابتدای‎ ‎انقلاب‎ ‎گروههای‎ ‎مارکسیست‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎قول‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی"‏‎ ‎الحادی" سرکوب‎ ‎نمیشدند‎ ‎شاید‎ ‎امروز‎ ‎خود‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎نیز‎ ‎شاهد‎ ‎این‎ ‎همه‎ ‎سرکوب‎ ‎وزندان‎ ‎نبودند.‏‎ ‎کاش‎ ‎این‎ ‎بار آخرین‎ ‎بار‎ ‎باشد. 4- ‏‎ ‎با‎ ‎وجود این‎ ‎سخنان‎ ‎شیخ‎ ‎مهدی ‏کروبی‎ ‎و‎ ‎برخی‎ ‎مواضع‎ ‎دیگراصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎وجود‎ ‎سوابق‎ ‎نه‎ ‎چندان‎ ‎مطلوبشان‎ ‎همچنان‎ ‎شدیداً‎ ‎از‎ ‎حقوق‎ ‎انسانی‎ ‎و شهروندی‎ ‎این‎ ‎افراد‎ ‎دفاع‎ ‎می‎ ‎کنم‎ ‎و‎ ‎خواهان‎ ‎آن‎ ‎هستم‎ ‎که‎ ‎تمامی‎ ‎شان‎ ‎از‎ ‎زندان‎ ‎آزاد‎ ‎شوند‎ ‎و‎ ‎شرایطی‎ ‎فراهم‎ ‎آید‎ ‎که‎ ‎بتوانیم‎ ‎آزدانه‎ ‎و‎ ‎البته‎ ‎بی‎ ‎رحمانه‎ ‎به‎ ‎نقد‎ ‎آنان‎ ‎بپدازیم.‏‎  ‎البته‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎شرط‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎مقابل‎ ‎نقدهایمان‎ ‎ناگهان "مردم" یا‎ ‎بخوانید (لباس‎ ‎شخصی‎ ‎ها)‏‎ ‎را‎ ‎نفرستند‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎ما‎ ‎مقابله‎ ‎کنند‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎راه ‏‏"راست" هدایتمان‎ ‎کنند‎ ‎تا ما‎ ‎هم‎ ‎در‎ ‎زندان‎ ‎دچار‎ ‎تحول‎ ‎شویم.‏‎ ‎
اما‎ ‎هشدار‎ ‎جدی‎ ‎من: روزگاری‎ ‎یک‎ ‎پیرمرد‎ ‎که‎ ‎گویا‎ ‎قرار‎ ‎بود‎ ‎گاندی‎ ‎ایران‎ ‎شود‎ ‎در‎ ‎زیر‎ ‎یک‎ ‎درخت‎ ‎سیب‎ ‎در‎ ‎پاریس‎ ‎گفت "حتی‎ ‎مارکسیست‎ ‎ها‎ ‎نیز‎ ‎در‎ ‎ابرازعقیده‎ ‎آزادند".‏‎ ‎سخن‎ ‎وی‎ ‎حتی‎ ‎با‎ ‎قرار‎ ‎دادن‎ ‎آن‎ ‎قید‎ ‎محکم "حتا"‏‎ ‎در عمل‎ ‎آن‎ ‎چیزی‎ ‎شد‎ ‎که‎ ‎الان‎ ‎همه‎ ‎با‎ ‎عنوان‎ ‎دهه‎ ‎سیاه‎ ‎‏60‏‎ ‎ازش‎ ‎سخن‎ ‎می‎ ‎گویند.‏‎ ‎حال‎ ‎شاگردان‎ ‎آن‎ ‎پیرمرد‎ ‎که‎ ‎هنوز‎ ‎در‎ ‎پشت‎ ‎خاک‎ ‎ریز "خط‎ ‎آن‎ ‎پیرمرد" سنگرگرفته‎ ‎اند‎ ‎هنوز‎ ‎هیچی‎ ‎نشده‎ ‎برای‎ ‎سرکوب ‏‏"مارکسیست‎ ‎ها‎"‎‏ خط‎ ‎و‎ ‎نشان‎ ‎میکشند‎ ‎و‎ ‎میخواهند‎ ‎لباس‎ ‎شخصی‎ ‎ها‎ ‎یا‎ ‎به‎ ‎قول‎ ‎خودشان "مردم" را‎ ‎به‎ ‎مقابله‎ ‎با "مارکسیست‎ ‎ها‎"‎‏ بفرستند‎ ‎تا‎ ‎لازم‎ ‎نباشد‎ ‎‏"نیروی‎ ‎نظامی‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎خیابان‎ ‎ها‎ ‎بیاورند". در‎ ‎این‎ ‎شرایط‎ ‎آیا‎ ‎‎ ‎انتظار‎ ‎دارید‎ ‎ما‎ ‎به‎ ‎دیگر‎ ‎وعده‎ ‎های‎ ‎شان‎ ‎باورمند‎ ‎باقی‎ ‎بمانیم؟
‏*‏