‏"نظريه توطئه (صعود سلطنت پهلوي و تاريخ نگاري جديد در ايران)" اثر عبدالله شهبازی، "حزب رستاخيز؛ اشتباه بزرگ ( آسيب‌شناسی يك ناكامی بزرگ) در ‏دو جلد، نویسنده مظفر شاهدی، "ظهور و سقوط سلطنت پهلوی، خاطرات ارتشبد حسين فردوست" در دو جلد، ویراستار عبدالله شهبازی، "سازمان مجاهدين خلق ‏‏- پيدايي تا فرجام (۱۳۸۴-۱۳۴۴)  ۳ جلد، به كوشش جمعی از پژوهشگران، "سه حزب (احزاب مردم، مليون، ايران نوين)، نویسنده مظفر شاهدی، "گفتگو با ‏تاريخ"، مصاحبه با نورالدین کیانوری، "چریکهای فدایی خلق" از نخستین کنش‌ها تا بهمن 1357، نویسنده محمود نادری، "حزب توده از شكل‌گيری تا فروپاشی" ‏به کوشش جمعی از پژوهشگران، و...از جمله این آثار هستند. ‏
با نگاهی به عناوین کتاب‌ها می توان به راحتی پی برد که در کلیت خویش به موضوعاتی نظر داشته‌اند که سالهای سال برای جمهوری اسلامی مسأله و ‏مسأله‌ساز بوده‌اند. به دیگر سخن، تاریخ سرکوب شدگان هستند به روایت جمهوری اسلامی. به کتاب‌ها که بنگری، یا مصاحبه با اسیرانِ دربندِ جمهوری اسلامی ‏هستند و یا اسناد ساواک و بازجویی‌های به بند کشیده شدگان در دو رژیم شاه و جمهوری اسلامی. یعنی اقاریر شکنجه‌شدگان و سخنان از حلقوم برون کشیده ‏شده. با این‌که سلاخی شده هستند، ترس و دلهره و وحشت را هنوز هم می توان در پسِ هر نقل قول در این آثار، به خوبی احساس کرد.‏
‏"آیا می توان به اسناد اطلاعاتی، خصوصاً به بازجویی‌هایی که متهم در شرایط خاص آنها را نگاشته است، اعتماد نمود؟" این سئوالی است که یکی از پژوهشگران ‏این مؤسسه از خود و یا خواننده کرده است. خود می نویسد: "پاسخ ما به این پرسش مثبت است..."(2) همین روش در کتاب "سازمان مجاهدین خلق، از پیدایی تا ‏فرجام" نیز به کار گرفته شده است. در مقدمه آن به صراحت اعلام شده که در تدوین آن "کمیته‌ای پنج نفره" شکل گرفت تا 5500 نقر را در عرصه‌های گوناگون، ‏به کار گیرند.(3) در این شکی نیست که اکثریت این افراد در شمار قربانیان دستگاه جهنمی سازمان اطلاعات، از جمله توابینی هستند که در ازای رهایی جسم در ‏شکنجه‌گاه‌ها و در زیر تازیانه، به عنوان "تواب" در سازمان‌های تحقیقاتی رژیم به خدمت گرفته شده‌اند.‏

۲
چرا می توانم لبخند بزنم و لبخندزنان آدم بکشم
و به آنچه که دلم را غمگین می سازد نهیب زنم که آرام گیر.‏
گونه‌هایم را با اشگ دروغین، تر می کنم
و بنا به موقعیت رنگ عوض می کنم.‏
من بیش از پریان دریا (‏mermaid‏)، دریانوردان را در دریا غرق خواهم کرد.‏
من بیش از اژدهای باسیلیسک بینندگان خود را خواهم کشت.‏
من نقش سخنران و نستور را یک‌تنه بر عهده خواهم گرفت.‏
در تردستی، دست اولیس را از پشت خواهم بست
و مانند سینون، تروای دیگری را تسخیر خواهم کرد.‏
بوقلمون‌صفت‌تر از بوقلمونم
در تغییر صورت از پروتئوس گوی سبقت را می ربایم
و ماکیاولی جنایتکار را به مدرسه می فرستم.(4)‏
فلسفه تاریخ را اندیشیدن در باره تاریخ می دانند. تاریخ سرچشمه جوشانِ زندگی انسان است. تاریخ هویت انسان است در جهان تا خود را در آیینه آن ببیند و ‏بهتر بشناسد. "تاریخ برای ما خاطره‌ای است که نه تنها آن را به یاد داریم و می شناسیم،...پایه‌ای است که بر آن قرار داریم، و اگر بخواهیم در خلاء محو نشویم، ‏بل‌که از انسان بودن بهره‌ور گردیم، ناچاریم پیوند خود را با آن نگاه داریم."(4)‏
تاریخ آن چیزی‌ست که اتفاق افتاده و به وقوع پیوسته. وقوف بر آن که خودآگاهی باشد، ذاتِ تاریخ است. "دورادور تاریخ را مغاک‌هایی فرا گرفته است و اگر تاریخ ‏دوباره در این مغاک‌ها بیفتند، دیگر تاریخ نمی تواند بود."(6)‏
در تاریخ "اعترافات" ژان ژاک روسو را داریم و یا "اعترافات" سنت آگوستین را که بعدها خود به نوعی از ادبیات تبدیل شدند. نویسندگان این دو اثر کوشیده‎‎اند ‏تا تحول درون خویش را به میل خویش و آزادانه بیرونی کنند، به سیر اندیشه خود نقادانه بنگرند و آن‌چه را که سال‌ها آشوبگر درونشان بود، به دیگران انتقال دهند. ‏اعتراف می تواند آرامش جان برای اعترافگر به همراه داشته باشد، درست به آن سان که روان‌پریش ‏در‏ پسِ برخاستن از تخت روان‌درمانگر، آنگاه که سفره دل ‏گشاده، احساس سبکی می کند. ویژگی این گونه از اعترافات در این است که اعترافگر در آزادی لب به سخن می گشاید. آن‌که سخن دل بر زبان می راند، خاطر ‏آسوده می دارد و تحت فشار نیست. داوطلبانه زبان در کام می چرخاند، نقش بر بوم می زند و قلم بر کاغذ می دواند.