مقدمه
در بهار 1387 کتابی با عنوان چريکهاي فدايي خلق از نخستين کنش‌ها تا بهمن 1357 (جلد اول) که نویسنده آن محمود نادري معرفی شده  توسط موسسه ‏مطالعات و پژوهش‌هاي سياسي انتشار یافت. این موسسه کتاب‌های دیگری نیز در مورد سایر جریان‌های سیاسی فعال طی دوران پیش و پس از به قدرت رسیدن ‏خمینی منتشر کرده است. دسترسی این موسسه به بایگانی «مرکز اسناد انقلاب اسلامی» و بازجوئی‌های زندانیان سیاسی در دوران رژیم گذشته جای تردیدی باقی ‏نمی‌گذارد که این موسسه یکی از نهادهای امنیتی رژیم ابران است که از یک طرف با وزارت اطلاعات در ارتباط بوده و از طرف دیگر همچون همه‌ی نهادها و ‏ارگان‌های امنیتی رسمی و موازی زیر نظر دفتر حامنه‌ای است. در مورد محمود نادری که یک اسم مستعار است حدس و گمان زیاد است. محمود نادری هر فردی ‏که باشد و هر گذشته‌ای که داشته باشد، در این حقیقت که نویسنده و یا نویسندگان کتاب از مزدبگیران نهادهای امنیتی و در خدمت یک موسسه امنیتی وابسته به ‏وزارت اطلاعات و زیر کنترل و نظارت دفتر ولی فقیه است، تردیدی باقی نمی گذارد.‏
چندی پس از انتشار این کتاب ولی فقیه نظام در دیدار وزیر، مسئولا‌ن و جمعي از كاركنان وزارت اطلا‌عات با گزافه گویی از «ذهنيت بسيار خوب مردم از مجموعه ‏وزارت اطلا‌عات برخلا‌ف بيم و هراس همراه با نفرت مردم از دستگاه اطلا‌عاتي رژيم طاغوت»(1) صحبت کرد و توصیه کرد که:«از فن آوري‌هاي نوين در زمينه‌هاي ‏نرم‌افزاري و سخت‌افزاري»(2) بهره‌گيري کنند. نکته جالب در حرف‌های خامنه‌ای این نیست که در مورد وزارت اطلاعات ولایتش که یکی از منفورترین نهادها در ‏تاریخ بشر است دروغ می‌گوید. نکته جالب در این است که موسسه‌های امنیتی جمهوری اسلامی وقتی می‌خواهند به شیوه نرم افزاری با مخالفان خود مقابله کنند به ‏اسنادی تکیه مطلق می‌کنند که در دستگاه اطلا‌عاتي به قول خامنه‌ای «رژیم طاغوت» تهیه شده است. ‏
در مرداد سال 1386 من در یاداشتی با عنوان «شیوه ضد انسانی اعتراف علیه خود» در مورد روش نرم افزاری و یا گفتمانسازی وزارت اطلاعات نوشتم: «هدف اصلی ‏دستگاه امنیتی از پخش اعتراف علیه خود زندانیان سیاسی و عقیدتی اولا  تبلیغ «شکست پذیری» و رواج گفتمان «عدم امکان مقاومت» و دوماٌ استفاده از اعترافات ‏در مناسبات دیپلماتیک است.»(3) در همان مقاله نوشتم:«وقتی بازجویان وزارت اطلاعات زندانیان سیاسی را شکنجه می‌کنند می‌گویند که هرکس وارد سرازیری ‏اوین می‌شود، ایمانش بر باد می‌رود و وقتی با آزار و اذیت موفق به درهم شکستن یک زندانی و آوردن او پشت صفحه تلویزیون می‌شوند می‌گویند زندان «فرصت» ‏برای «فکر کردن» است.»(4) و در مورد کتاب‌ها و برنامه‌های تلویزیونی تاکید کردم که: «دستگاه‌های امنیتی رژیم کتاب‌های گوناگون در مورد تاریخ جنبش و ‏زندگی فعالان سیاسی تحت پوشش‌های مختلف منتشر کرده و یا سریال‌های تلویزیونی با هدف مخدوش کردن چهره مخالفان نظام پخش کرده‌اند. چند روز قبل از ‏پخش برنامه «به اسم دمکراسی» سریالی تحت عنوان «گرگ‌ها» علیه سازمان مجاهدین خلق در چند نوبت پخش شد. اخیراٌ کتابی به نام «شکنجه گران» در ایران ‏منتشر شده که در آن ضمن چاپ اعترافات دو تن از بازجویان ساواک شاه در آن به بررسی عملکرد دستگاه‌های امنیتی رژیم گذشته پرداخته شده است. در این گونه ‏کتاب‌ها با تحریف، دروغ پردازی و استفاده مخدوش و گزینشی از اسناد ساواک، از زندانیان سیاسی گروه‌های طرفدار خمینی چهره مثبت و در مورد زندانیان سیاسی ‏دیگر گروه‌ها یا سکوت شده و یا چهره منفی از آنان ارایه می شود.»(5)‏
کتاب چريک‌هاي فدايي خلق از نخستين کنش‌ها تا بهمن 1357 یکی از تلاش‌های نرم افزاری و یا گفتمانسازی وزارت اطلاعات است که با در دست داشتن ‏انحصاری اسناد و مدارک و بنابرین جعل سند و سند سازی به تحریف تاریخ می پردازد تا این گفتمان را رایج کند که مبارزه در دوران حکومت گذشته در انحصار ‏خمینی و طرفداران او بوده و دیگر نیروهای سیاسی «توطئه بیگانه» و یا «وابسته به بیگانه» و یا «واداده و دور از مردم» بوده اند. این دقیقاٌ نظر خمینی قبل از ‏رسیدن به قدرت بود و همه ی تلاش‌های نرم افزاری وزارت اطلاعات همزمان با استفاده از روش سخت افزاری(سرکوب، زندان، شکنجه و اعدام) به کرسی نشاندن ‏حرف خمینی در جهت ادامه حاکمیت استبدادی-مذهبی است. بدیهی است که این شیوه نهادهای امنیتی رژیم برای نیروهای مترقی و آزادیخواه که یا خود مورد ‏شیوه سخت افزاری و نرم افزاری رژیم و دستگاههای سرکوبگر امنیتی قرار گرفته و یا از طریق مطالعه خاطرات زندانیان سیاسی در جمهوری اسلامی یا مشاهده ‏برنامه‌های مشمئزکننده «اعتراف علیه خود» و یا  نوشته‌های شکنجه گران بدنام در کیهان حسين شريعتمداری به این طرز کار آشنایی دارند، کاربردی نداشته و ‏ندارد و نتیجه معکوس به دنبال خواهد داشت.‏
قبل از این که به افشای هدف وزارت اطلاعات در مورد کتاب مورد بحث بپردازم مروری کوتاه به سابقه ضدیت خمینی و دارودسته او با چریک‌های فدایی خلق را ‏لازم می دانم.