من هم کتاب"چریک‌های فدایی خلق از نخستین کنش‌ها تا 1357" را که مدعی است پژوهشی در تاریخچه چریک‌های فدایی خلق ‌است، خواندم.  در سال‌های ‏اخیر در مورد تاریخ سیاسی معاصر ایران، پژوهش‌های مختلفی انجام گرفته‌است، اما کتاب مذکور که از سلسله انتشارات «مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی»  ‏جمهوری اسلامی است، جزو عجایب روزگار ماست. کتاب با تکیه بر اسناد شکنجه‌خانه‌های رژیم شاه تهیه و تحریر شده‌است. در این کتاب صفحات متعدد و مختلفی ‏از برگه‌های بازجویی، عکس‌های بسیاری از بنیان‌گزاران و کادرهای نامدار چریک‌های فدایی خلق و گزارشات برخی از نهادهای انتظامی و امنیتی رژیم شاه درج ‏شده‌است. این کار یکی از ویژه‌گی بارز‌ کتاب را تشکیل می‌دهد. جاذبه و کشش عاطفی بر‌انگیزاننده‌ی این کتاب مربوط به همین اسناد بازجویی‌ها وعکس‌های ‏چریک‌هاست که حتا یک برگ از آن ها تا کنون در معرض مشاهده و مطالعه عموم قرار نگرفته‌است. فروش گسترده کتاب نیز چیزی جز فروش برخی از همین ‏بایگانی اسناد و مدارک بازجویی‌ها و کارکرد دوایر امنیتی رژیم پیشین نیست. مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی جمهوری اسلامی با چاپ و فروش قسمت‌هایی ‏از اسناد رژیم سابق به کسب  و کار پر رونقی دست زده‌است. ‏
مطالعه این کتاب، بناگزیر حافظه ویادمان فعالان و علاقمندان سیاسی و اجتماعی با تمایلات فکری چپ  در دهه پایانی رژیم شاه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. ‏بسیاری از خواننده‌گان کتاب  در لابلای هر برگ و سند منتشر شده در کتاب و در پس هر عکس  و نام‌ و ماجرایی، شرایط شکست سکوت قبرستانی رژیم شاه  را به ‏یاد می‌آورند. شرایطی که حتا  خود به نحوی  با آن در ارتباط  بودند و یا  در آن شرکت داشته‌اند. شرایطی که  مقاومت‌ها و جان‌فشانی‌های  چریک‌های فدایی خلق ‏و مجاهدین خلق در آن سال‌ها، خاطره فردی و جمعی خواننده‌گان کتاب را زنده می‌کند.  گرچه شرایط وحشیانه به وجود آمدن هر برگ و سندی که در کتاب  ‏مورد استناد  قرار گرفته‌ عملاً در متن کتاب بسیار کم رنگ و یا اصولاً غایب است اما  با این حال حتا با این فاصله زمانی سی چهل ساله این اسناد هنوز بوی خون، ‏جنایت، شکنجه و تجاوز و خود سری و یکه تازی ساواک و رژیم شاه می‌دهند. ‏
کل اسناد بازجویی‌ها، محصول کارخانه شکنجه‌گاه‌های رژیم شاه ‌است. این اسناد با فشار همه جانبه جسمی و روحی و بی‌حق و حقوقی متهمین در سلول‌ها و ‏اطاق‌های شلاق  بازجویان طی هفته‌ها، ماه ها  و در مواردی  مانند زنده‌یاد عباس جمشیدی رود باری بیش از دو سال "زندگی" در شرایط رسماً اعلان‌شده "فوت در ‏راه بیمارستان"  تولید شده‌اند. اما کتاب چنان ماهرانه آرایش یافته و نویسنده  زیر عنوان "تحقیق" و بررسی "پژوهشگرانه"، چنان پی در پی به اسناد بازجویی‌ها ‏مراجعه می‌دهد  که به ذهن بسیاری از خوانندگان نسبتاً آشنا نیز القاء می‌شود که  گویا مبارزان اسیر در اوین و کمیته مشترک، در امتحان کنکور، به سوآلات  ‏ممتحنین به طور داوطلبانه پاسخ گفته‌اند. حتا خواننده اغلب احساس می‌کند که نویسنده‌گان کتاب نقل قول‌های بازجویی‌ها را مانند گزارشات مأموران اداری از ‏کشوی میز خود بیرون می‌کشند!. ‏
تکیه بر اسناد سری و بی‌اطلاعی عموم از آن‌ها، پراکندگی بازماندگان مبارزات آن دوران و گذشت سه دهه،  تاریخ‌نویسان مؤسسه مطالعات را دچار این توهم ‏کرده که گمان کنند  موضوع زمانی نوشته‌ آن قدر دور و قدیم است که هیچ شاهد و گواه زنده‌ای وجود ندارد تا مچ آن‌ها را باز کند!  حال آن که موضوع زمانی تهیه ‏و آرشیو چنین اسنادی، آن قدر نزدیک است که هم اینک  هزاران تن از بازماندگان آن دوره می‌توانند سوء استفاده و بهره‌برداری سیاسی- امنیتی از اسناد جنایت ‏ساواک شاه  را آشکار کنند. در این جا بی مناسبت نیست  تأکید کنم که آن تعداد از بازماندگان آن دوره که از نزدیک و مستقیم در آن روند تاریخی شرکت ‏داشته‌اند، موظف بودند  برای رعایت امانت و پاسداشت حقیقت و حرمت انسانی مبارزان آن دوران  با مسایل سال‌های مبارزات چریک‌های فدایی خلق  به طور ‏منطقی و استدلالی مبتنی بر مدارک حقیقی و حقوقی و شهادت و گواهی مستقیم ، و صد البته با دیدی انتقادی برخورد کنند. کاری که به نظر من در انجام آن طی ‏سال‌های گذشته بدون هیچ توجیه و بهانه‌ای کوتاهی شده‌ و اینک وضعیتی به وجود آمده که مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی جمهوری اسلامی براساس ‏اسناد مجرمانه شکنجه برای ما تاریخ می‌نویسد. ما از این بابت باید انتقادی سخت و کوبنده را پذیرا باشیم. من در این جا علناً شرمساری خود را ابراز می‌کنم. واقعاً از ‏ماست که بر ماست. این که همه جریانات و شاخه‌های فدایی با هر استراتژی و تاکتیکی شکست خوردند و جمهوری اسلامی با رهبری آیت الله خمینی و روحانیون ‏پیرو وی ناباورانه به پیروزی سیاسی و کسب انحصاری قدرت دولتی نایل آمده‌اند، برای همه روشن است. عده‌ای از مجموعه شاخه‌های فدایی، توسط جمهوری ‏اسلامی کشته شدند. عده زیادی یا به مهاجرت ره سپردند و یا در کشور ماندند و راه دلخواه  زندگی خود را در پیش گرفتند. چه آنانی که در سازمان‌های مختلف ‏فدایی مقیم خارج کشور هستند و چه انبوه عظیمی از جداشدگان، صرف نظر از هر بینش و تفکر امروزی‌شان و این که چه نظر انتقادی به شیوه‌های مبارزاتی آن ‏سال‌ ها داشته و دارند و یا ندارند، با تمام وجود خود آن را لمس می‌کنند اما  هیچ‌گاه نمی‌توانند  یاد و خاطر انسانی و شور و شوق مردمی تلاَش‌ها و ایستادگی‌های ‏جانانه چریک‌ها را فراموش کنند. اینک جمهوری اسلامی این فاتح به قدرت نشسته، شمشیر به ظاهر استدلال و سند و مدرک ساواک را دستمایه قرار داده تا خط ‏بطلان برهمه آن تلاش‌ها و جانفشانی‌ها و زجرها و شکنجه‌های جسمی و روانی  مبارزان پرشور آن سال‌ها بکشد. ‏
در این نوشته قصد من نقد و بررسی کتاب مزبور نیست. من  تنها به کلیات و اهداف و مبانی و قضاوت‌های بنیادی نویسنده‌گان  کتاب چریک‌ها، که به طور ‏فشرده در پیشگفتار آن مستتر است،  می‌پردازم.  به گمان من این کتاب از یک سو به دلیل این که بر اسناد مجرمانه شکنجه  ساواک تکیه کرده از بنیاد "مجرمانه" ‏است و از سوی دیگر هدف اصلی آن، لجن‌مال‌کردن مبارزات  چریک‌های فدایی خلق و به طور کلی جنبش سیاسی اجتماعی فداییان خلق و تاریخ نویسی ‏غرض‌ورزانه علیه آنان است که از نظر من مذموم و محکوم است. در این جا در رابطه با موضوع و اسناد استفاده شده در این کتاب، مصرانه  می‌خواهم: ‏
بایگانی کلیه اسناد بازجویی‌های ساواک و گزارشات امنیتی رژیم شاه در آن سال‌ها  را بدون استثناء  برای استفاده عموم آزاد کنند!‏
                                                         ‏*****‏