‎   ۹- جمع بندی  نویسنده از « رخداد» و سیمای فدائیان در کتاب ‏
‏ من جملات پراکنده در لابلای کتاب مورد بحث را که احیاناٌ از نظر نویسندگان آن جنبه تحلیلی و نظری دارند، یکجا جمع آوری کردم تا شاید بتوانم جمعبندی ‏نویسنده را دریابم. ‏
‏  نویسنده و تیم‌اش درباره سازمان چریک‌های  فدائی خلق ایران ، چنین اظهار نظر و داوری کرده‌اند که : «کسانی که می خواستند با تکیه بر افراد معدود و به نحو ‏غافلگیرانه رژیم دیکتاتوری را سرنگون سازند» ص13 «گانگستریسم  در ردای چریکیسم»، «کسب و کار مرگ»  ص 647 ، «... چریک‌های فدائی کشتن را یگانه راه ‏جلب هواداری و همدردی کارگران می‌دانستند» ص 556 ،«... ازنظر چریک‌ها آنچه اصالت داشت انقلاب بود و آنچه  هیچ اصالت نداشت انسان بود. البته اگر نیک ‏بنگریم، انقلاب نیز اصالت نداشت، بلکه آنچه اصالت داشت، اوهام و اندیشه‌های متصلبانه بود» ص822 ، «گویا آنچه که برای چریک‌ها اهمیت داشت «سلاح» بود نه ‏‏« انقلاب». ص 830 ، «...سلاح تقدس گردید و این همان ضعف بنیادین چریک‌های بود ...» ص 830 . ‏
باتوجه به همه آنچه که فوقا اشاره شد و بسیاری از این قبیل که درکتاب وجود دارد،  می توان  نظرات  نویسندگان کتاب را چنین جمع بندی کرد:  از نظر ‏چریک‌های فدائیان خلق 1: «انسان اصالت نداشت» 2-  «انقلاب اصالت نداشت»  3- «اوهام و اندیشه های متصلبانه اصالت داشت» . 4-  «سلاح تقدس داشت» 5-  ‏‏«تقدیس سلاح» ضعف بنیادین چریک‌ها بود. ‏
بعد از اینکه کتاب را تمام کردم و یادداشتهایم را مروری دوباره کردم،  پیش خود گفتم پس مطالعه این همه اوراق بازجوئی، صرف این همه وقت و انرژی و سرمایه و ‏این همه کندو کاو غیرقابل باور و عجیب در ورقه های بازجوئی‌های افراد مرده و زنده فدائی، اینهمه غوطه خوردن وحشت انگیز و دردآور و غمبار در درونی‌ترین ‏احوالات شخصی افراد مرده و زنده‌ای که علیرغم میل درونی خود، زیر شکنجه و زندان و تحت بدترین فشارهای روحی وروانی مرگ‌زای و ترس ‌آور آنها را  برروی ‏کاغذ آورده‌اند ، برای  چی بود ؟ ‏
برای این بود که آخر سر بگویند «ضعف بنیادین چریک‌ها تقدیس سلاح بود»  ؟ ‏

‏1/9 -  نگرش فلسفی ومبانی اندیشه سیاسی  فدائیان ،  برآمده از زندگی و،  برای زندگی آزادانه و عادلانه و بهتربود !‏
‏ چریک‌های فدائی به آن نگرش فلسفی و اندیشه سیاسی غربی  (مارکسیسم) ، تعلق خاطر داشتند که انسان  را، جامعه انسانی را و هر آنچه که به رابطه میان انسان ‏و جامعه و طبیعت مربوط بود و هست  را، پدیدهای مدام  تغییریابنده و دگرگون شونده  می‌شناسد . ‏
‏ از منظر نگرش فلسفی و اندیشه سیاسی  فدائیان، نه تنها سلاح  و انقلاب بلکه هیچ چیز مقدس و غیرقابل تغییر وجود نداشت و ندارد؛ سلاح و انقلاب، پدیده های ‏زمینی و انسانی و اجتماعی و در نتیجه گذرا بوده و هستند و هردو در نزد فدائیان، وسیله‌ای در خدمت  رهائی انسان‌ها از مناسبات ظالمانه و استثمارگرانه و ساختن ‏زندگی آزاد و عادلانه و صلح آمیز انسان‌ها بودند و هستند .‏
خاستگاه هستی شناسی‌، انسان شناسی و جامعه شناسی  چریک‌های فدائی خلق ایران، فکر و فرهنگ دینی - سنتیِ نیستی پرست، آخرت جو‌، تقدس‌گرا و موهوم ‏پرست،  نبود؛ بلکه: زندگی آفرین بود و طرفدار فلسفه و مبانیِ سیاسیِ زندگی محور و  انسان محور بود در راستای زندگی آزاد و عادلانه، شاد و بهتر، برای همه ‏انسانها.  ‏
از میان مجموعه اندیشه‌ها و روشها،  فدائیان خلق ایران، اندیشه و روش انتقادگر مارکس را بعنوان مبانی و روش کار تحلیلی خود قرار داده بودند. با اینکه شناخت و ‏فهم ما از نظریات  مارکس کم دامنه بود ولی ما  اندیشه و روش  او را برگزیده بودیم. ‏
فدائیان با بهره گیری از این اندیشه و روش انتقادی خلاق بود که مدام در حال بررسی و تحلیل و تعمق و بازبینی و بازخوانی و بازاندیشی اندر پراتیک سیاسی و ‏تشکیلاتی و اندیشه های سیاسی  خود بوده و پیوسته در صدد تغییر و بازسازی خود و پراتیک و اندیشه و روش سیاسی خود در بطن زندگی جوشان بودند. در پرتو ‏این اندیشه و روش  بود که،  نه تنها سلاح  بلکه هیچ چیز، برای ما مقدس نبود. نیست. حتی، انقلاب .‏

‏ جریان فدائی به لحاظ فلسفه اندیشه سیاسی ، یک نیروی مدرن سکولار چپ با آرمان‌های سوسیالیستی بود . اما آشکارا باید پذیرفت که  ساختار ‏ذهن، زبان و افکار چپ ما، سیاست‌ها و روش‌های ما آغشته به افکار دینی- سنتی جامعه ایران و رادیکالیسم افراطی سیاسی  بود.‏
‏ ما خطاهای کوچک و بزرگ نظری و عملی در افکار، سیاست‌ها، روش‌ها، اشکال مبارزاتی و تشکیلاتی داشتیم، از یکسو نیروی مدرن بودیم با فکر و ‏فرهنگ چپ اروپائی  و از سوی دیگر حامل افکار و فرهنگ دینی سنتی. اما تقدس گرا و نیروی  سنتی- دینی جامعه نبودیم .  ‏
‏ جریان فدائیان بعنوان یک جریان چپ، علیرغم همه ایرادات فکری، سیاسی و تشکیلاتی، جزو آن نیروهای مدرن جامعه بود که تلاش می‌کرد از فکر وفرهنگ سنتی ‏‏– دینی تاریخاٌ شکل گرفته و واقعا موجود در جامعه،  فاصله بگیرد و از آن جدا شود..‏
‏ اگر چه این مقاله جای پرداختن به این موضوع مهم نیست ولی جا دارد بطور مختصر بگویم که، اغلب خطاها و ایرادات (نظیر کشتن رفقا اسد و عبدالله پنجه شاهی ‏‏)، ریشه در همان فکر و فرهنگ سنتی و عقب مانده درجامعه و میان جریان فدائی (ما) داشت که می‌کوشید ما را در سمت خود خواسته روانه کند.  فدائیان باکی از ‏این ندارند که وجود و حضور افکار سنتی در فکر و فرهنگ و سیاست مدرن خود را آشکارا به نقد بکشند. شناخت و نقد و انتقاد از فکر و فرهنگ و برنامه و سیاست ‏خود و جامعه خود، از ارکان مبانی اندیشه فلسفی و سیاسی  چپ ایران از جمله فدائیان خلق ایران است.‏