۷ - نمونه هائی از روش کار نویسنده . ‏
نویسنده  در جهت تخریب حمیداشرف، کوشش می‌کند به خواننده کتاب القاء کند که او مسئولیت شکست را به گردن دیگران می‌اندازد. می‌گوید: «البته شاید وی ‏‏(حمید اشرف) ترجیح داده است که مسئولیت شکست طرح از سرگیری مجدد فعالیت درکوه را برعهده کسانی بگذارد که در زمان نگارش جزوه «جمع بندی سه ‏ساله» در میان نبودند». ص 368. در باره اشرف دهقانی حکم صادر می‌کند و القاء می‌کند که: « ... اما اشرف دهقانی ... برای تبرئه خود از یک تخلف تشکیلاتی ‏چنین ادعائی را مطرح می کند»  ص 345. در باره حیدر می‌نویسد که  «شاید اصرار بیش از حد «حیدر» برای پوشاندن هویت واقعی خود ناشی از همین سابقه ‏دروغینی باشد  که برای خود جعل کرده است» .ص 776 .  ‏
‏ بنظر می‌رسد آقای نادری متخصص بازجویی در احوالات خصوصی و نیات درونی در پس کله افراد و درهم و برهم کردن راست و ناراست و القاء و خوراندن شاید و ‏بایدها و اتهامات خود در لابلای آنها به خواننده کتاب  نیز است. ‏
‏ استدلال نویسنده در باره حیدر (محمد دبیری فرد» جالب است. از نظر او چون «... درهیچ یک از بازجوئی‌ها از جمله بازجوئی های پرویز نویدی، کامبیز پوررضائی ‏و... حتی برادرش علی دبیری فرد در سال 1352، نامی از حیدر برده نمی‌شود» ص 766، پس ادعای حیدر مبنی بر داشتن ارتباط با سازمان دروغ است و سابقه ‏حیدر نیز دروغین است.  ‏
برخلاف ادعا و اتهام بی بنیاد نویسنده کتاب، محمد دبیری فرد (حیدر)  با سازمان ارتباط داشته است. سازمان حیدر را به خارج اعزام کرده بود. حیدر وسط تابستان ‏‏1357 همراه دوتن از رفقا بنام یوسف و حسن، از خارج به ایران برگشتند و با هم دیدارها و جلسات متعدد و مفیدی داشتیم. آنها بعد از برگشت امکانات بسیاری را ‏برای ما ارسال کردند.  ‏
اینکه علی دبیری فرد (برادر حیدر)  و پرویز نویدی و کامبیز پور رضائی  در بازجوئی‌های خود اسمی از حیدر به میان نیاوردند باید از آنها قدردانی کرد.‏
‏-  درباره حسن فرجودی (رحیم) لازم است بگویم، که او از حدود اواخر مرداد سال 1355 در آن شرایط حساس که اکثر ارتباطات قطع شده بود  و ما نمی دانستیم ‏چند نفر زنده مانده اند و کجا هستند، در مرکز ارتباطات و رأس سازمان قرار گرفت. او اگر لب به سخن می‌گشود و ارتباطاتش را رو می‌کرد، با اطمینان می‌گویم، ‏چند تیم و تعدادی از اعضا و هواداران سازمان دستگیر و کشته می شدند. ‏
او 3 روز تمام لب به سخن نگشود. حتی نامش را نیز نگفت. موقعیت سازمانی‌اش را نگفت. رفقا از طریق یکی از  هواداران سازمان که پزشک بود و  حسن فرجودی  ‏را در بیمارستان مشهد در همان روزهای اول دیده بود و به سازمان اطلاع داده بود  در جریان مسائل قرار داشتند. حسن فرجودی، با سخن نگفتن خود زیرفشار ‏شکنجه و شلاق و داغ و درفش و جنون، به ادامه زندگی تک تک ما و فعالیت کل سازمان خدمات شایانی کرد. ‏
‏ درباره کیومرث سنجری نیز ادعای نویسنده خلاف واقع است. حسن فرجودی در مورخه 16/10/55 در مشهد دستگیر شد.‏
اما کیومرث سنجری (علی)  بی ارتباط با حسن فرجودی دستگیر و کشته شد. او روز 9/11 / 55 یعنی نزدیک به یک ماه بعد از حسن فرجودی، در رابطه با استفاده ‏از تلفن راه دور مرکز مخابرات مشهد مورد سوء ظن مامورین قرار گرفته، و در جریان دستگیری با خوردن سیانور کشته شد. با توجه به تجربه ضربات سال 1355 و ‏بعد از آن، برقراری رابطه تلفنی از خانه‌های تیمی  و امکانات طرفداران سازمان  و برعکس، غیرمجاز گشته  بود.  ‏
‏ عجیب است، نویسنده نه تنها زندگان بلکه حتی کشته شدگان فدائی را نیزمورد تجسس قرار می‌دهد تا بلاخره یک ایراد از پیش معین شده و دلخواه خود را پیدا ‏کند.‏
‏«کتاب چریکهای فدائی خلق...» در استفاده از بازجوئی‌ها و آزار دادن مجدد بازجوئی شدگان زنده و مرده، در تاریخ ایران واقعاٌ بی سابقه است . ‏
‏«معاديخواه دبيرکل بنياد تاريخ انقلاب اسلامي ايران در گفتگو با‎ ‎خبرنگار مهر با اشاره به اينکه هويت هر جامعه‌اي در تاريخ آن بوده و تاريخ مانند‎ ‎شناسنامه يک ‏جامعه است، اظهار داشت: جامعه‌اي که تاريخ نداشته باشد مانند اين است‎ ‎که شناسنامه ندارد. بنابراين جامعه اي که تاريخ ندارد مانند فردي است که دچار‎ ‎آلزايمر ‏شده است .وي با اشاره به اينکه چندين رشته تخصصي در ارتباط با تاريخ نگاري‎ ‎پديده آمده است تصريح کرد : روش شناسي تاريخ نيز يکي از تخصص‌هاي ‏دانشگاهي است که‎ ‎فعلاٌ ما چنين رشته اي در دانشگاه نداريم‏‎.‎‏ » . ‏
متاسفم که در دانشگا ه های ایران، رشته‌ای بنام «روش شناسی تاریخ» تدریس نمی‌شود.  این دانشگاه تحت حکومت ولایت فقیه به چنان وضعی گرفتار آمده‌ است ‏که، تاریخ نگاران مدرن معاصر واقعا موجود در جامعه ایران نمی توانند یک کرسی برای تدریس رشته «روش شناسی تاریخ» داشته باشند. دولت جمهوری اسلامی راه ‏بر  روش تاریخ نگاری معاصر  بسته است و «موسسه مطالعات وپژوهش های سیاسی» و دیگر موسسه‌های مشابه را جایگزین آنها کرده است.  ‏
‏- نویسنده کتاب حمید اشرف را به کشتن دانه وجوانه متهم می کند. ‏
آقای نادری ازکجا و با استناد به کدام سند و سخن کدام فرد باقی مانده از آن درگیری که دانه و جوانه  زیر ضرب گلوله‌ها و نارنجک‌های مامورین ساواک کشته شدند ‏و حمید اشرف فرار کرد،  او را به کشتن بچه ها متهم می کند؟ او حتی جرات نمی‌کند عین ادعاهای ساختگی ساواک را، که او به متن آنها دسترسی داشته - و بر پایه ‏آنها اتهام  خود بر علیه حمید اشرف را صادر کرده - برای  معتبرکردن نسبی ادعای خود، در معرض دید و به قضاوت خوانندگان بگذارد؟ دلیل این امر را قطعا باید در ‏واهمه آقای نادری و رؤسای او از فاش شدن بلاواسطه ماهیت جعلی این اسناد ساواک  ساخته در نزد خوانندگان کتاب دانست. ساواک در اجرای این توطئه خود بر ‏علیه حمید و سازمان، شکست خورد؛ و حال آقای نادری و همفکران‌اش تصمیم به آزمایش بخت خود گرفته و باخلوص تمام می‌کوشند به عنوان وارثانِ وفادار و تکامل ‏دهندگان راستینِ روش‌های ساواک، برآمد کنند. ‏
‏-  آقای نادری ویارانش ، سازمان چریک‌های فدائی خلق ایران را، سازمان گانگسترها اعلام می‌کنند! چرا ؟ تحلیلی در میان نیست.  آنها  و موسسه مربوطهِ دوست ‏دارند سازمان را این چنین معرفی کنند. او به نقل از عباس جمشیدی رودباری در ص 535 می نویسد: «حسن نوروزی (بابی) بمنظور پیروزی تاکتیکی، دست به ‏خشونت گانگستری زده و به رئیس بانک (شعبه) شلیک کرد».‏
خود این اظهار نظر نشان می‌دهد رفقای ما تاچه حد با گانگستریسم مخالف بوده و از آن فاصله داشتند و تا کجا خود را موظف به نقد عملیات خود می‌دیدند. عباس ‏می‌نویسد «بابی و من آنقدر داغ یکدیگر را بوسیدیم که من هنوز لذت آن بوسه را با تمام شور و صمیمیت رفیقانه‌اش بیاد دارم» . اما با وجود اینهمه علاقه و مهربانی و ‏زیبائی، او نمی‌خواهد چشم بر خطای رفیق دوست داشتنی خود، به بندد. طبیعی است سازمانی که اقدام مسلحانه می‌کند، خطاهایش نیز در همان چارچوب اتفاق ‏می‌افتد. برخلاف نویسنده که می‌خواهد همه چیز را واژگونه نشان دهد‌، نقد عباس‌، نمودار بارز احساس مسولیت رفقای ما نسبت به مردم و فاصله آنها از گانگستریسم ‏مورد ادعای آقای نادری و همکاران است. من امروز مخالف هرگونه کشتن انسان هستم، چه انقلابی و چه غیر انقلابی، چه دولتی و چه غیر دولتی، چه بنام مذهب یا ‏دمکراسی، ولی ما مجبوریم برای بررسی واقع‌بینانه و عینی‌گرایانه یک دوره مشخص، شرایط تاریخی، اجتماعی، سیاسی و جهانی آن دوره را در نظر بگیریم. بجز این ‏روش هرادعای تحقیقی فاقد اعتبار خواهد بود.  آقای نادری و همکاران‌اش، بیهوده تلاش می کنند که اشتباهات انفرادی بعضی رفقای ما را مورد سوء استفاده قرار ‏داده و رفتار سازمان چریک‌های فدایی‌خلق ایران را با مقوله گانگستریسم توضیح دهد.  ‏
براستی اگر این واژه را رفیق عباس جمشیدی در ورقه بازجوئی خود، در انتقاد از آن عمل رفیق خود بکار نگرفته بود، نویسندگان کتاب، چه می‌کردند و چه واژه و ‏صفتی را نصیب ما می کردند؟
‏ عباس جمشیدی رودباری، این مبارز انسان دوست، شریف و شجاع که حتی در زندان، زیر شکنجه، لذت بوسه‌های رفیقش را بیاد دارد؛ از رفیق‌اش انتقاد می کند ‏که چرا چنان کردی که نباید می کردی؟! ولی نویسنده  چونان آدم‌های آهنی، هم‌چنان  مشغول وارونه سازی سیمای اوست. تفاوت از کجا تاکجا. آرزو می کنم هیچ ‏ملتی، دچار آفت و انگل چنین پژوهش‌گرانی و چنین پژوهش‌هائی نشود. ‏
‏- نویسنده در ص 612 کتاب  می نویسد :  «... دوست بزرگتر - اتحاد جماهیر شوروی – از چریک‌ها «اطلاعاتی درباره ارتش ضد خلقی ایران» درخواست می کنند . ‏حسن ماسالی نقل می‌کند که  دهقانی و حرمتی پور، در تماس با رابط حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی با این درخواست روبرو می‌شوند. اشرف دهقانی این ‏درخواست را به حمید اشرف منتقل می‌کند. او نیز به اشرف دهقانی می‌گوید به آنان اطلاع دهند: «فعلا چند نفر افسر وظیفه را در اختیار داریم و ... مشغولیم . ... » . ‏ص 643 .‏