‏5/ 10-  تلاش برای  اصلاح و تغییر ساختار سازمان از 1354 تا 1357 ‏
‏  سال 1356 واوایل 1357 برخلاف نظر نویسنده کتاب، سازمان به لحاظ داشتن کادرهای سیاسی با تجربه و به لحاظ امکانات مالی، انتشاراتی و سازماندهی پخش ‏اعلامیه های سیاسی، ارتباط با هواداران به لحاظ کار سیاسی و تبلیغی درکارخانه‌ها  و نیز داشتن سلاح، در یکی از بهترین موقعیت های خود بعد از ضربات  ‏سال1349 و  1350 قرار داشت. ما در نیمه دوم  سال 1356  بویژه سال 1357 در بسیاری از کارخانه های بزرگ  و کوچک شهرهائی نظیر تهران، تبریز، اصفهان، ‏زنجان، قزوین، مشهد، آبادان و اهواز از طریق طرفداران  سازمان،  ارتباط  و حضور سیاسی فعال داشتیم.  ‏
در اواخر سال 1356و بهار 1357 ما در صدد تغییر ساختار و تعداد مرکزیت سازمان بودیم. قرار بود یک شورای سیاسی و یک شورای تشکیلاتی تشکیل دهیم  و ‏یکی از رفقای شورای سیاسی، درعین حال عضو شورای تشکیلاتی و رابط این دو شورا باشد. ترکیب این دو شورا، شورای مرکزی سازمان را تشکیل می داد.. درطرح ‏مذکور، علاوه بر احمد غلامیان و محمد رضا غبرائی و من (مجید عبدالرحیم پور) ، رفقا علی اکبر شاندیزی (جواد) ، مهدی فتاپور (خسرو)، اکبر دوستدار (بهرام)، ‏مهدی میرمویدی (بهمن)، فرخ نگهدار (صادق)، اصغر جیلو (کریم)، اکبر عسکرپور (کاظم) ، رحیم اسدالهی (علی چریک) و... مد نظر ما بودند . قبل از اجرای این ‏طرح و رسمیت یافتن آن، اکثر رفقای یاد شده  به اشکال گوناگون در مباحث و سیاست گذاری و تصمیمات  شرکت داشتند.‏
کادرها و اعضای سازمان با چنین دیدی به شهرهای بزرگ صنعتی و کارگرنشین اعزام می‌شدند.  اگرچه در این مطلب نمی توان به این مسائل پرداخت ولی لازم ‏است تاکید کنم که نطفه های اولیه  این ایده‌ها  و این اقدامات نیز در زمان حمید اشرف درسال 1354 شکل گرفت. ‏
سازمان از اوایل سال 1354 می‌رفت که خود را در زمینه ساختار سازمانی  و خط مشی سیاسی بازسازی کند. فقط اشاره وار بگویم که یکی از نتایج مباحث جلسات ‏تابستان  سال 1354 ، تهیه و انتشار یک نشریه خبری سیاسی  بنام «نبرد خلق کارگران و زحمتکشان» بود . قرار بود تیم‌های کارگری با وظیفه  فعالیت و ‏سازمانگری در عرصه کار صنفی و سیاسی در کارخانه‌ها  تشکیل شود. بعنوان نمونه ، من در پائیز  سال 1354 مسئول دو تیم کارگری و آموزشی با این مضمون ‏شدم. یکی از اعضای تیم ما، کارگر متخصص در کارخانه توشیبا بود. گلرخ مهدوی عضو دیگر تیم ما در یک موسسه تولیدی کار می‌کرد. رفیق کارگر متخصص، ‏آذربایجانی بود و در ضربات شاخه ما که تحت مسئولیت رفیق بهروز ارمغانی بود در اردیبهشت سال 1355 کشته شد. متاسفانه من نام او را نتوانستم پیدا کنم.‏
‏  متاسفانه بدلیل دستگیری بهمن روحی آهنگران و تداوم  ضربات، سازمان نتوانست بیش از یک شماره از آن نشریه را منتشر و دیگر کارها در این زمینه را ادامه ‏دهد. به احتمال قوی، نسخه ای از این نشریه در میان اسناد سازمان امنیت موجود است.  ‏
‏ از جمله مسائل مهمی که در زمان حمید اشرف در سال 1354 مطرح بود، تغییر ساختار رهبری و مکانیزم تصمیم گیری بود. بحث این بود که ساختار سازمان را ‏بگونه ای باید تغییر دهیم که  کادرها و اعضای سازمان بتوانند در مباحث و شکل دادن سیاست‌ها و تصمیم های رهبری مشارکت داشته باشند. ما درسال های ‏‏1356 و 1357 این ایده ها را  با کیفییت جدیدتری ادامه دادیم . ‏

۱۱- از منظر نگرش  فکری و فرهنگی دینی-  سنتی خشونت زا، نمی توان به نقد خشونت نشست   ‏
روشن است که  سازمان ما و تک تک فدائیان مرده و زنده، از رهبران تا اعضای سازمان، باید از نظر فکری و سیاسی و تشکیلاتی و پراتیکی  و روابط بیرونی درونی،  ‏بازخوانی و نقد شویم .‏
‏  آقای نادری  و موسسه مربوطهِ که فدائیان را بخاطر کاربست شیوها و اشکال خشونت آمیز در بیرون و درون خود،  مورد حملات تند و تخریبی  قرار می‌دهند چرا ‏مبانی خشونت و شکنجه در دوران شاه و مبانی فکری و فرهنگی  خشونت‌زای جمهوری اسلامی را که حتی قانون اساسی خود را آشکارا نقض می کند‌، مورد پژوهش ‏قرار نمی دهند؟  ‏
آیا کسی یا کسانی که اوراق بازجوئی کشته شدگان زیر شکنجه و شلاق و حتی  ارواح کشته شدگان زیر شلاق و شکنجه را بنحو خشن و بی سابقه و بی هیچ ‏احساس انساندوستانه  مورد بازجوئی  مجدد قرار می‌دهند،  می‌توانند نقاد افکار و روش‌ها و اشکال مبارزاتی آلوده به خطاهای بزرگ و کوچک  دوران  پیدایش  ‏سازمان چریک‌های فدائیان خلق ایران باشند ؟ جواب من منفی است . ‏
در جامعه ما با زبان و روش سنتی خشونت‌زا، نمی‌توان خشونت را به نقد کشید. برای به نقد کشیدن خشونت، باید از جغرافیای زبان خشونت آمیز فراتر رفت. باید از ‏بیرون و از  منظر مبانی عقلانی و  اندیشه‌ای انتقادی، آزادیخواه، دمکرات و عدالت جو و از  منظر مبارزات مسالمت آمیز و اخلاق جدید، زمینه‌های فکری و فرهنگی و ‏تاریخی و اقتصادی و اجتماعی خشونت در جامعه ایران را مورد نقادی قرار داد.  ‏
فدائیان کتمان نکرده اند و نمی‌کنند که در مسیر مقاومت و مبارزه علیه تحجر و ظلمت و بی عدالتی و استبداد  در راه آزادی و پیشرفت و عدالت اجتماعی  و زندگی ‏بهتر برای همگان، خطاهای بزرگ وکوچک، کارهای خوب و بد از جمله کاربست مبارزه مسلحانه، فراوان داشتند اما، گام بگام هرجا که متوجه شدند فکرشان، برنامه ‏و سیاستشان  روششان، اشکال مبارزاتی شان و اعمالشان دچار انحراف و ایراد کوچک و یا بزرگ، اساسی یا فرعی شده است  و از مسیر آزادی و عدالت و پیشرفت و ‏زندگی بهتر برای مردم ایران، خارج شده و یا می‌شود، با صداقت و دقت و با تلاش شبانه روزی، همانقدرکه در وسع و توانائی عقل و اندیشه‌اشان بود به برطرف کردن ‏آن کمر همت بسته اند.  ‏
‏ براستی آیا پژوهندگان جمهوری اسلامی حاضرند، در یک سلسله مناظره تلویزیونی با شرکت فدائیان، در یک شرایط آزاد - دمکراتیک و امن و با نظارت مردم و ‏نهادهای حقوق بشری، در باره تاریخ  و سیمای فدائیان و سیما و تاریخ ولایت فقیه  به گفتگو بنشینند؟  اگر جواب منفی است چرا ؟ مگر نه این است که آنان تاریخ ‏فدائیان را و سیمای فدائیان را مورد پژوهش قرار داده‌اند؟ بفرمایند این گوی و این میدان. بیایند، چشم در چشم در برابر دیدگان شهروندان جامعه ایران، هم تاریخ  ‏و سیمای ما را با مردم ایران درمیان بگذاریم، هم تاریخ و سیمای جمهوری اسلامی و ولایت فقیه و زمامدران آنرا.  فدائیان چیزی برای پنهان کردن از مردم نداشتند ‏و ندارند .‏
‏ ما از مردم انتظار فراموش کردن خطاهای خود را نداریم. چرا که اگر فراموش کنند، ممکن است، آن خطاها دوباره تکرار شود و این بار درشکل دیگر .‏
‏  و ما نمی خواهیم خطاهایمان تکرار شود. چرا ؟ چون مردم خود و میهن خود را دوست داریم و می خواهیم  با درس گرفتن ازخطاهای خود و با فاصله گرفتن از ‏آنها  به مردم و جامعه و میهن خود بیشتر و بهتر از قبل خدمت کنیم. ‏
آیا زمامداران جمهوری اسلامی و «موسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسی»  ؟ حاضر هستند، اسناد مربوط به کشته شدگان دوه دهه اول انقلاب و  کشتار دسته ‏جمعی سال1367 و پرونده قتل‌های زنجیره‌ای و تصمیم گیرندگان و مجریان اصلی آنها را با مردم ایران در میان بگذارند و در اختیار پژوهش‌گران مستقل و آزاد و ‏آزادیخواه قرار بدهند؟ ‏
راستی چرا این‌ها را مورد پژوهش قرار نمی دهند؟ مگر این‌ها جزو اسناد تاریخ ایران نیستند؟  ‏
‏*****‏
‏ نکته های فراوان در کتاب وجود دارد که می توان درباره آنها سخن  بسیار گفت و نوشت ولی یک نوشته برای پرداختن به  این همه نکات مهم، تنگ است و مناسب ‏نیست. شاید بتوانم در مقاله دیگر و فرصت دیگر، به این نکات مهم  بپردازم . ‏
‏ اما در خاتمه می خواهم نکته دیگری را که بسیار مهم است، بنویسم. ‏