اولین نکته هایی که با ديدن سطحي  كتاب ذهنم را مشغول كرده بود سوالات زير بود:‏
‏1- چرا پس از گذشت 30 سال از بهمن 57  اسناد گروههاي سياسي و اعترافات و ... كه عموماٌ مربوط به ساواك است، باید تنها در اختيار وزارت اطلاعاتِ گروه ‏حاكم، مورخان، محققان و ناشران آنها باشد؟ و چرا نباید در دسترس عموم قرار گيرد؟!‏
‏2- چرا در اين مقطع زماني كه در دانشگاه‌هاي ايران، در ميان دانشجويان و دگرانديشان، گرايش شديد به چپ صورت پذيرفته اين كتاب به چاپ رسيده؟! و چرا از ‏گروه‌هاي ديگر چنين اسنادي منتشر نشده است؟‏
موسسه مطالعات و پژوهش‌هاي سياسي با انتشار اين كتاب گامي نو را در تاريخ نويسي برداشته و آن چيزي نيست جز تاريخ نويسي بر پايه اوراق بازجويي و ‏پرونده‌هاي ساواك شاه. متدي كه تاريخ نويسي بدين صورت (براساس بازجويي هاي زير فشار روحي و شكنجه) با نخستين اصول تاريخ نويسي، مغاير است. حال ‏نويسنده پارا فراتر نهاده و در جاهايي براين اساس به پردازش و قضاوت نشسته است؛ و اين در حاليست كه هيچ دادگاهي اعترافات زير شكنجه را مستند نكرده و بر ‏آن تكيه نمي‌كند.‏
كتاب"چريكهاي فدايي خلق" مصداقي روشن از تاريخنگاري سليقه‌اي و گزينشي و نمايش تاريست از آنچه مي‌تواند نقاط تيره از يك تشكيلات سياسي باشد.‏
نابرابري در نقد و نقد يكطرفه، آنهم از سوي گروهي كه اطلاعات و اسناد را بصورت انحصاري در اختيار دارد. اسنادي كه در دهه 60 كليد سركوب فداييان بود و ‏اكنون ابزار سوء استفاده  فرهنگي و تاريخي در جهت نيل به اهداف جمهوري اسلامي.‏
انتخاب سليقه‌اي اسناد و تحليل و قضاوت يكسويه‌اي كه در نهايت به جمع كردن و ناياب شدن كتاب در بازار تهران انجاميد. اما چرا؟ چرا و به چه دليل كتابي كه با ‏سليقه و دستچين اسناد ساواك و تخريب برخي چهره‌ها و جانباختگان فدايي هم‌چون جاودان "حميد اشرف" و القاء خصوصيات نظامي‌گري و "گانگستريسم" به ‏خواننده‌  به چاپ رسيده، پس از زمان كوتاهي از طرف خود ناشرين جمع آوري و ناياب می‌گردد.....؟
مگر نه اينكه اسناد بايگاني شده در هر كشور، جزئی از ميراث و تاريخ مردم آن كشور است؟ چرا تنها بهره برداري از اين اسناد، برای سركوب مخالفان و تخريب ‏فرهنگي دگر انديشان است؟
جمع آوري كتاب از بازار تهران آنهم در فاصله كوتاهي از آغاز فروش آن نشان داد كه ناشر و حاميان نشر اين كتاب نه تنها به هدف خود كه همانا نابودي كامل چپ ‏و حذف آن از صحنه سياسي و فرهنگي است، نرسيدند بلكه تلاش هاي پيشين خودرا در جهت حذف فدايي و افكار سوسياليستي بي ثمر ديدند.‏
اینان، به عينه مشاهده كردند كه تابش اندكي نور از زاويه‌ي انتخابي از جسم، مي‌تواند سايه‌اي هرچند تاريك و مبهم تشكيل دهد كه از آن مي‌توان به حقيقتي ‏نسبي از جسم پي‌برد و حقيقتي كه در تاريكي نمايان شود در روشنايي مي‌تواند به يك اصل تبديل گردد.‏
در مجموع انتشار اين كتاب هر چند ناعادلانه و بدور از ارزش‌ها و اصول نخستين تاريخ‌نگاري بود اما، براي نسلي كه پس از بهمن 57 پا به زندگي گذاشته است- و با ‏تمام محدوديت‌ها و نواقص، علاقه‌مند به آگاهي  و دگر انديشيست- مي‌تواند روزنه‌اي كوچك باشد براي تعقيب حقيقت.‏
پنج‌شنبه 9 آبانماه 1387 ‏