داریوش:‏
به قول ایرج: "ای کاش در جهانی زندگی می کردیم که هر انسانی  آزاد بود ‏که به هر کجای جهان که دلش می خواهد برود و هر جایی که نمی خواهد ‏نرود!" ولی وقتی حضور ما در خارج از زادگاهمان یک بازتاب اعتراضی دارد ‏هر گاه که جای بودن خو.د را به سمت جایگاهمان عوض کنیم یک آگهی ‏تبلیغاتی به نفع آن چیزی در جامعه است که به خاطر اش مجبور شدیم که ‏به تبعید بیاییم. در واقع با این عمل خود می گوییم که یک چیز تعیین ‏کننده ای در جامعه عوض شده که دارم جای خود را عوض می کنم. ‏بنابراین، رژیمی که سال ها دست به قتل عام دگر اندیشان زده به خوبی از ‏این آگهی های تبلیغاتی برگشت ها، استفاده می کند. روزی رژیم چنین ‏تبلیغ می کرد که اکثر کسانی که در خارج هستند یک مشت فاسد و معتاد و ‏لات و بی سروپا و وطن فروش  و «همچنس باز» - آن چیزهایی که در ‏فرهنگ خودش بد و زشت است- هستند. برای من قابل توجیح نیست! این ‏ضربه را خود من یکی دو سالی است که مرتب می خورم! این که رفت! اون ‏هم که رفت! اون هم که کشته شد!! و این درست در زمانی است که هم ‏اکنون شاهد آنیم که هر روز، هزاران نفر در تلاش هستند که از آن جهنم ‏ساخته شده بگریزند و خود را به خارج برسانند.‏
من امروز بیشتر از قبل معتقد هستم که همبستگی و یکپارچگی ما به عنوان ‏خواننده - که ترانه های اعتراضیِ ترانه سرایان را از میان دشنه زار و نیزه ‏باران ها  از این شهر به آن شهر بردوش می کشیم تا به مردم برسانیم- می ‏تواند صدای ما را رساتر و تأثیرگذارتر کند. منی که سال ها از زخم و درد ‏مردم، از خفقان و سانسور خوانده ام، دلم می خواد که پیام امید باشم. دلم ‏می خواد که بین هم وطنانم باشم و درد مشترکمان را با هم فریاد بزنیم. ‏امیدوارم که بتوانم از شهرت خوانندگی و معروفیت ام در راه همیاری با هم ‏وطنانم، استفاده کنم. در این پنج شش سال اخیر، توانسته ام قدم های ‏مفیدی در این زمینه بردارم. مبارزه با مواد مخدر این بلای خانمانسوز، یکی ‏از مهم ترین مشغله های امروزی ام شده است.‏
قلیچ خانی: شما در شروع مصاحبه اشاره کردید که تا 19 سالگی ورزش می ‏کردید! ممکن است که بگویید چه ورزشی؟ البته تا آن جا که من شاهد بودم، ‏شما علاقه زیادی به ورزش فوتبال داشتید و اکثر مسابقات تیم ملی را تماشا ‏می کردید و در ضمن با بیشتر بازیکنان تیم ملی دوستی داشتید؛ به گونه ای ‏که در یک دوره ای که تیم ملی فوتبال ایران در هتل اوین اردو داشت، شما ‏اغلب شب ها، دیر وقت به اردوی تیم می آمدید و در کنار استخر هتلی که ‏بچه ها اردو داشتند، به گپ و گفتگو و شعرخوانی می پرداختید!‏

داریوش:‏
‏ من با بچه های محل و دو برادر کوچک ترم، تیم فوتبالی داشتیم به نام ‏جوجه طلایی؛ که اکثر روزهای تعطیل در مسابقات محلی شرکت می کردیم. ‏تیم بسیار خوبی بود. به طور کلی از سن کم در زمین های خاکی، فوتبال ‏بازی می کردم. به فوتبل علاقه ی زیاد داشتم و از این طریق اکثر بچه های ‏تیم ملی فوتبال را دوست داشتم. وقتی کم کم در جامعه شهرتی بدست ‏آوردم، روابط ام با بچه های تیم زیادتر شد و آن ها هم به من لطف داشتند. ‏ضمن این که دوست ترانه سرای خوبم ایرج جنتی عطایی هم علاقمند به ‏فوتبال و طرفدارِ تیم هما بود.‏
من با بچه هایی مثل: محمد صادقی، علی عزیزی، حسین کازرانی، ناصر ‏حجازی، چهارمحال بختیاری، رشیدی، عباس و مسعود مژدهی، و........خیلی ‏دیگه از بچه های تیم، دوستی های صمیمی داشتم. و اون شب های کنار ‏استخر هتل اوین، بواقع یکی از دوران های خوبی برای من بود.‏
قلیچ خانی: من فراموش نمی کنم در شبی از این شب ها که در کنار استخر ‏با بچه ها بودید، من نیز برای اولین بار داشتم به طرف استخر می آمدم که ‏به جمع شما بپیوندم؛ یک مرتبه چشمم به بارِ رستورانِ کنار استخر هتل ‏اوین افتاد! کنار بار عده ای در حال مشروب خوردن بودند. حس کنجکاوی ‏مرا به طرف بار کشید. از دور حسین زاده (عطاپور)، شکنجه گر معروف اوین ‏را شناختم. با کمی نزدیک تر شدن، تهرانی و عضدی، ازغندی و برخی  دیگر ‏ازشگنجه گران اوین و کمیته مشترک را دیدم . (در سال 1350 که مدت ‏کوتاهی در کمیته مشترک زندانی بودم اغلب این افراد را دیده بودم). فردای ‏آن روز از مسئول بار هتل ، موضوع را پرسیدم! او گفت: اکثر شب ها، این ‏افراد، وقتی کارشان در اوین تمام می شود، دسته جمعی به این جا می آیند ‏و تا ساعاتی از شب، مشروب می خورند. و با خنده و تمسخر، اتفاقات و ‏برخوردهای خود با زندانیانِ سیاسی را برای هم تعریف می کنند.‏

داریوش:‏
‏ پس آمدن من هم به کنار استخر بی مورد نبود؛ خنده!!  تمرینی بود که بعداٌ ‏به داخل زندان اوین بروم.‏
قلیچ خانی: شما که هم بازیکن فوتبال بودید و هم یکی از علاقمندان ‏فوتبال، نظرتان در مورد تیم فوتبال امروز ایران چیست؟

داریوش:‏
‏ من معتقدم که نه تنها ورزش، تمامی مقولات یک جامعه، رابطه مستقیم با ‏طرز تفکر رژیم مستقر در آن جامعه دارد. مثلاٌ در همین ورزش فوتبالِ امروز، ‏ما بازیکنانِ بسیار خوب و با استعدادی داریم که نمونه های آن بازیکنانی ‏هستند که در سطح اروپایی  در کشورهای خارج به بازی مشغول هستند. ‏ولی حکومت به هیچ وجه از صمیم قلب، علاقه ای به این ورزش ندارد و اگر ‏توجهی هم می کند، از سر اجبار است.فوتبال یکی از پرطرفدارترین بازی ‏هاست. مردم زیادی از اقشار مختلف به این ورزش علاقمند هستند، پس پر ‏شدن استادیوم های ورزشی در ایران، به نفع رژیم حاکم نیست. اگر یادتان ‏باشد سال های پیش بارها در استادیم های ورزشی، تماشاگران به بهانه های ‏مختلف دست به شورش زدند و استادیم های ورزشی را بارها به آتش کشیدند.‏
‏ پیروزی تیم ملی هم در میادین ورزشی دنیا به نفع حکومت در داخل نیست ‏زیرا مردم در ایران نیاز به شادی دارند برای همین با پیروزی تیم به خیابان ‏ها می ریزند و شادی می کنند و این خوش آیند حکومتگران نیست. برای ‏همین است که اکثر بازیکنان خوب ما در خارج بازی می کنند. ‏
قلیچ خانی: ضمن تشکر از این که وقت خود را در اختیار من گذاشتید، من ‏هم مثل شما معتقد هستم که رژیم جمهوری اسلامی از فوتبال و تماشاگران ‏فوتبال می ترسد. برای همین است که امروز اکثر مسئولین باشگاه های ‏ورزشی، سرداران سپاه و وزارت اطلاعات، هستند. درست مثل سال های آخر ‏زمان شاه، که رئیس تربیت بدنی وقت، یک رئیس دفتر محرمانه داشت – ‏مانند سیف عصار که شگنجه گر ساواک بود و یا شخصی به نام «فدایی» که ‏رئیس ساواک مازندران بود- که نماینده سازمان امنیت در محیط ورزش ‏بودند.. علارغم این که امروز بهترین تیم فوتبال ممکنه در این صد ساله اخیر ‏را داریم- به نظر من تیم فعلی شش گُل از تیم سال هایی که من در تیم ‏بودم جلوتر است- پراکندگی و تنفر  درونی از سیستم حاکم بر جامعه، باعث ‏شده است که بچه ها برای تیم ملی دل نسوزانند و اکثراٌ در تلاش باشند که ‏به تیم های خارجی سفر کنند.‏