داریوش:‏
‏ و به همین خاطر هم مستبدین و خودکامگان، یکی از بیشترین حمله ‏هایشان به این نوع تولید هنری بوده است. چه در گذشته و چه اکنون؛ تا ‏زمانی که حودکامگی وجود داشته باشد، چنین خواهد بود. هر چند که این ‏نوع تولید هنری، از بین سنگ و خارا هم که شده باشد، سرخود را بلند ‏خواهد کرد.‏
قلیچ خانی: به نظر شما، این نوع موسیقی که شما کار می کنید، از زمانی ‏که تبعید شده، در مجموع موفق عمل کرده یا کم و کاستی هایی داشته ‏است؟ در واقع ترانه سراها و خوانندگان زیادی که در خارج از ایران شروع به ‏کار کرده اند، این گروه های مختلفِ موسیقی پاپ با سلیقه های مختلف، که ‏سال ها در ایران ممنوع بوده و تنها محل تولید آزادانه ی آن در خارج از ‏ایران بوده، آیا زبانِ زمانه ی خودش بوده است یا نه؟

داریوش:‏
‏ بینید، وقتی شما در داخل کشور زندگی می کنید، روز و شب های خود را با ‏مردم تجربه ی اجتماعی، اقتصادی- سیاسی می کنید؛ ولی زمانی که در ‏تبعید هستید، آرام آرام، با هم میهنی که در جای جای دیگر این تبعید است، ‏دیگر هم میهن نیستید! هم میهن سابق هستید؛ برای این که تجربیات ‏روزمره ی کاملاٌ متفاوتی را تجربه می کنید مثلاٌ، پناهنده و یا ایرانی هایی که ‏در فرانسه زندگی می کنند، بسته به شرایط اجتماعی، اقتصادی- سیاسیِ ‏کشور میزبان، و آن چه که در پیرامونشان می گذرد، آرام آرام، لهجه ی ‏فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی- سیاسیِ متفاوتی پیدا می کند با مثلاٌ هم ‏وطنی که در استرالیا زندگی می کند! بنابراین کم کم، آن هم میهنانگی، ‏کمرنگ تر و کمرنگ تر می شود؛ سلیقه ها عوض و آرام آرام جذب ملت های ‏میزبان می شوند. اگر به یک چنین نگاهی معتقد باشیم، خواهیم دید که ‏وظیفه هنر با آن چه که در زادگاه خود داراست متفاوت خواهد. شد.‏
‏ آن هایی که به مهاجرت آمده اند، طبیعی است با آهنگ متفاوتی به این جا ‏آمده اند تا کسی که پناهنده ی سیاسی است. و طبیعی است که حساسیت ‏های متفاوتی نسبت به زندگی، نسبت به مسافرت، ویزا، تبدیل ارز، نسبت به ‏شرکت در همایش های مربوط به ایران داشته باشند تا کسانی که به عنوان ‏پناهنده ی سیاسی در تبعید هستند. بنابراین، این گروه ها، آرام آرام در حال ‏تولید هنر و هنرمندانِ خودشان هستند و آن ها را نیز حمایت می کنند. ‏بنابراین از مهاجرانی که مرتب در حال سفر به ایران هستند و در آن جا به ‏سرمایه گذاری مشغول هستند- که البته حق هر کسی است که نوع زندگی ‏خود را انتخاب کند- نمی توان توقع داشت که پسند ترانه گی و گزینش ‏موسیقی این افراد مانند تبعیدی سیاسی باشد که مثلاٌ ده یا بیست سالی ‏است که در تبعید زندگی می کند.‏
قلیچ خانی: به نظر من، این انقلابی که در تکنولوژی و ارتباطات صورت ‏گرفته، مرزهای کشوری، تعیین کننده اصلی این دگرگونی ها نیست. یک ‏ترانه سرای معترض و یا یک خواننده معترض، ضمن انتگره شدن با محیط ‏زندگی و یادگیری از نگات مثبت فرهنگِ کشور میزبان، هم چنان می تواند ‏یک هنرمند معترض در زبان و فرهنگِ کشور میزبان باشد؛ نه آن چیزی که ‏امروز شاهد آن هستیم! ییلاق قشلاقِ مرتبِ بخش عظیمی به ایرانیان و منکر ‏هر نوع بی عدالتی و آزادی در وطن دربند شدن! به خاطر منافع فردی. و ‏تبدیل شدن به یک انسان غیر سیاسی و خنثی....‏
از همین زاویه می خواستم بپرسم که این بخش از هنر ترانه سرایی و ‏خوانندگی که هنوز تنی چند به آن متعهد باقی مانده اند، آیا توانسته تأثیرات ‏خود را روی ترانه سرایان و خوانندگان امروز داخل ایران بگذارد یا نه؟

داریوش:‏
‏ ببینید، این نوع ترانه های معترض که از گذشته به امروز رسیده، در زمان ‏خودش هم، بخش کمی از تولیدات آن زمان بود؛ و امروز هم ترانه های ‏معترض بخش اندکی از ترانه های زمانه ی خودش است. امروز ما می بینیم ‏که بخش عظیمی از این ترانه هایی که امروز تولید می شود، خنثی هستند. ‏به نظر من همیشه چنین بوده و خواهد بود. برای قضاوت دوران امروز هم ‏نیاز به زمان است تا روشن شود که این نوع ترانه سرایی، فرزند راستین ‏دوران خودش بوده است یا نه؟! ضمن این که وظیفه ی هر هنر و اندیشه ای، ‏وفاداری به خودش است.‏
دلم می خواد که در این جا به نکته ای اشاره بکنم. من، افرادی مثل ایرج ‏جنتی عطایی و خودم را جزوی از جریان مبارزات آزادی خواهانه صد ساله ی ‏اخیر ایران می دانم که در گوشه ای از این جهان به عنوان یک تبعیدیِ ‏ایرانی، با حرفه ی خود، برای کسب آزادی و استقرار دموکراسی در ایران، ‏مبارزه می کنیم. ‏
قلیچ خانی: با توجه به این که اکثر ‏CD‏ های شما که بیشتر ترانه های ‏جنتی عطایی و اردلان سرفراز و شهریار قنبری است- و به طور چشم گیری ‏هم در ایران تکثیر می شود- آیا شما فکر می کنید که این نوع ترانه سرایی و ‏خوانندگی، چه در داخل و چه در خارج، رو به رشد بوده یا نه؟

داریوش:‏
‏ به نظر من، آری. شما نگاه کنید به برخی از کارهای دوستان، که بواقع بسیار ‏با ارزش هستند. و  این درست در حالی است که تبعید تنگناهایی دارد که ‏خیلی ها کم آورده اند؛ خصوصاٌ با بالا رفتن سن. ولی این ها هم چنان به ‏عنوان یک هنرمند معترض در حال فعالیت هستند. خود من، 80 در صد ‏کارهایم، اعتراض به وضع موجود بوده است.‏
قلیچ خانی: به نظر من زیبایی کار شما و هنرمندانی چون شما در این است ‏که در این سال های سرد تبعید، هم چنان سخت و استوار ایستاده اید و به ‏واقع صدای معترضِ بخشی از هنر معترض ایرانیان در این تبعید هستید. با ‏این امکاناتی که در خارج از کشور وجود دارد، آیا برای آینده طرح و برنامه ی ‏خاصی دارید؟

داریوش:‏
‏ ضمن فراگیری از دستآوردهای این جهان مدرن، هم چنان سعی می کنم ‏که با اعتراض به وضع موجود در جهان و کشورم، به وظیفه ی انسانی خودم ‏به عنوان یک شهروند عاشق انسانیت و عدالت، وفادار باقی بمانم. من ‏امیدوارم که افرادی چون ایرج جنتی عطایی، اردلان سرفراز شهریار قنبری و ‏دوستانِ هنرمند دیگری که به عشق آزادی و دموکراسی زندگی می کنند، تا ‏برقرار شدن این آزادی و دموکراسی در وطنِ به بند کشیده مان هم چنان ‏صدای اعتراض خود را رساتر کنند, تا روزی که بتوانیم با یک کار جمعی ‏توسط اکثر خوانندگان و ترانه سرایانِ خوب میهنمان، به اعتراضات فردی ‏خودمان عمق بیشتری ببخشیم؛ چرا که معتقدم یک کار جمعی از هنرمندان ‏خوب کشورمان، صدای اعتراضمان را بلندتر و شنیدنی تر خواهد کرد. ‏علارغم این تفرقه ها و دوری های غیرواقعی، امیدوارم با کمک ترانه سرایان و ‏آهنگ سازانِ خوبمان، طنینِ صدای اعتراض 4 میلیون ایرانی خارج از کشور ‏بر علیه وضع موجود در ایرانِ به بند کشیده باشیم. ما در این تبعید، با ‏مافیاهایی روبرو هستیم که در گذشته وجود نداشت. عوامل یا برنامریزانی که ‏رژیم جمهوری اسلامی ایران در تبعید دارد، با نیرو و سرمایه هایی که خرج ‏می کند، یکی از عوامل بازدارنده و آسیب رسان به محیط هنری در تبعید ‏است.‏
قلیچ خانی: شما فکر نمی کنید که ییلاق قشلاق کردن بخشی از هنرمندان ‏و نویسندگان و کادرهای شناخته شده ی سیاسی به ایران، یکی از عوامل ‏مهم باز گذاشتن دست جمهوری اسلامی و عوامل شناخته شده اش برای به ‏سکوت کشاندن و غیر سیاسی کردن اکثر ایرانیانِ معترض دیروز است؟

داریوش:‏
‏ من برنامه ای دارم به نام آسیب های اجتماعی. چندی پیش من خواستم که ‏حامیانی برای این برنامه داشته باشم. برای همین بهترین کار را در این دیدم ‏که بروم سراغ بهترین سازمان شناخته شده به نام انجمن پزشگان ایرانی ‏مقیم آمریکا که دارای پنج هزار عضو است. به رئیس انجمن زنگ زدم و ‏برنامه خودم را که یک کار اجتماعی و انسانی است توضیح دادم و گفتم که ‏معتقدم شما که یک سازمان پزشگی هستید می توانید از این کار حمایت ‏کنید. در جواب گفت: آقای داریوش خان، اکثر اعضای ما به ایران رفت و آمد ‏می کنند و ما نمی خواهیم در یک چنین کارهایی درگیر شویم. خوب، به ‏افراد عادی که به ایران رفت و آمد می کنند، مرتب از ایران تعریف می کنند، ‏ایرادی نیست، آما در مورد یک جامعه روشنفکری مثل انجمن پزشگان ‏چطور؟!‏
در مورد هنرمندان و نویسندگانِ شناخته شده هم که مردم به آن ها دل ‏بسته اند، صد درجه بدتر از این است. آیا قتل عام  زندانیان سیاسی را در ‏دهه ی 1360 تا 67 فراموش کرده ایم؟! مگر امروز در ایران، شگنجه و اعدام، ‏سانسور و زندان و خفقان متوقف شده است؟! مگر نمی بینیم که اعتصاب ‏زنان و معلمین و دانشجویان و کارگران را چگونه سرکوب می کنند؟! مگر ‏بیدادِ فقر و بی خانمانی را در ایران نمی بینیم؟! مکیدن خون مردم را توسط ‏آقازاده ها فراموش کرده ایم؟! مگر سیاست های جنگ افروزانه حاکمان را در ‏عرصه جهان نمی بینیم که وطنمان را با خطر نابودی روبرو کرده است؟! و.... ‏چه تغییرات اساسی با بیست و نه  سال پیش صورت گرفته است! جز طولانی ‏شدن تبعید و نوستالژی دیدن فامیل و دوستان و طرفدارانِ واهی؟! به نظر ‏من، ضربه خوردن روحی مردم از کسانی که به آن ها دل بسته اند، دردآورتر ‏از ضربه ایست که رژیم به آن ها می زند.‏
قلیچ خانی: به نظر من تمام تلاش رژیم و برنامه ریزانش در این است که ‏افراد سرشناسی مثل شما و یا بهروز وثوقی و یا  دیگر هنرمندان معروف، و ‏ورزشکاران سرشناس را به ایران بکشد تا بدین وسیله دکانِ حقوق بشر خود ‏را برای نمایش به جهانیان، رنگین کند. تأثیر سیاسیِ اکثر بازگشت های ‏هنرمندان و نویسندگان و افراد سرشناس به ایران، به نفع حکومتگران بوده ‏است تا مردم ایران. با وجود انترنت و شرایطی که با انقلابِ ارتباطات بوجود ‏آمده، این ترفند هوادارانِ ناشناخته رژیم در خارج که می گویند:  با رفت و ‏آمدِ افراد شناخته شده، جو سرکوب رژیم خواهد شکست؛ دروغ آشکاری ‏بیش نیست و جز همراهی با حکومتگران، نام دیگری ندارد. سرنوشت غفار ‏حسینی و مجید شریف واقفی، دو تن از افراد شناخته شده که به ایران ‏برگشتند باید درس آموز باشد. زمانی که این دو تن شروع به سخن گفتن ‏کردند، در قتل های موسوم به "قتل های زنجیره ای" به قتل رسیدند.