داریوش:‏
‏ من سال 1982  از ایران به خارج آمدم. با ایرج عزیز و بابک بیات نازنین در ‏شهر بورموس درجنوب انگلیس، اولین کار اعتراضی خود را شروع کردیم. ‏‏«وطن پرنده ی پر در خون»، «مار در محراب»، و....‏
قلیچ خانی: امکان دارد که در این مورد توضیح بیشتری بدهید؟‏
داریوش: زمانی که من از ایران خارج شدم، نوارهای اصلی کارهای زیادی را ‏که در ایران اجرا نشده بود، با خودم به خارج آورده بودم. من به همراه ایرج ‏جنتی عطایی و بابک بیات به استودیویی در آن شهر جنوبی انگلیس رفتیم و ‏ایرج بر روی این ملودی های ظبط شده ای که آورده بودم شعر گفت و با ‏کمک و راهنمایی های بابک بیات، آلبومی پُر کردیم که به نظر من و ایرج، ‏آلبوم یگانه ایست. این آلبوم دو بخش است. یک بخش آن ترانه است که من ‏خوانده ام و بخش دیگر آن شعرهای است که ایرج آن را دکلمه کرده است. و ‏گزینش موسیقی متن این آلبوم است که من به کمک بابک این کار را کرده ام.‏
قلیچ خانی: امکان دارد که نام این آلبوم و ترانه های آن را بگویید؟

داریوش:‏
‏  یکی از ترانه ها «بگو به ایران» است:‏
وطن شگفته گل در خون/ وطن ترانه ی زندانی؟ وطن قصیده ی ویرانی» و ‏در این جا نشان می دهیم که به آن چه روی کار آمده اعتمادی نیست و ‏ترانه ادامه می دهد که: دوباره می سرایم با تمامی یارانم. و یا ترانه ای دیگر ‏به نام «مار در محراب». به نظر من این آلبوم، اولین اثر هنری است که ‏حداقل در تبعید به طور مستقیم نظرش را در مورد حکومت تازه از انقلاب ‏سر در آورده اعلام می کند. «در این غوغای مردم کُش/ در این شهر به خون ‏خفتن/ خوشا از بند تن رستن..... و "چه ماری خفته در محراب..."‏
آیندگان اگر این دوران را مورد ارزیابی قرار دهند، خواهند دید که دو نفر با ‏سن متوسط 30 سال، آن هم در تبعید،آلبومی تولید کرده اند که در واقع در ‏آن ترانه ها فقط خوانده نشده اند بلکه وجدان ترانه ی نوین را رو به همه ی ‏جهان فریاد کرده اند.‏
قلیچ خانی: آیا شما و دوستان دیگر، دوباره تلاشی در این زمینه ها کردید؟ ‏خصوصاٌ زمانی که فشار بر روی مردم و مبارزین بیشتر شد. خصوصاٌ زمانی که ‏کشتار بزرگ زندانیان سیاسی در ایران آغاز شد و نسلی را سر به دار کردند؟

داریوش:‏
‏ من شعری را از آقای "سپند" انتخاب کردم و ملودی برایش ساختم؛ ولی ‏متأسفانه 8 ماه طول کشید تا به همه ی بچه ها توضیح دادم که این شعر و ‏ملودی به هیچ گروه و دسته ای مربوط نیست و تنها به ایران مربوط است. ‏بیایید دور هم جمع شویم و یک کار مشترکی را انجام دهیم. که حدود ‏بیست سی نفر گروه کُر درست کردیم و آن را اجرا کردیم. متأسفانه این ‏سرود را هم اکنون در هیچ یک از رسانه ها نمی شنویم. درست زمان کُشت و ‏کشتارها بود! «ای نسیم نو بهاری/ با من از یاران بگو/ با من از یارانِ رفته بر ‏سر داران بگو». من از ایرج که در جوانی ها شعری داشت که یک بیتش این ‏بود: ای رسول از باغ و تابستان بگو....از نسیم مست تاکستان بگو...خواهش ‏کردم که بیا بداد این شعر برس! چرا که من این شعر را از روی غزلی ساخته ‏بودم و آن برندگی لازم را ندارد. ایرج هم بلافاصله با نگرش و تفکری که ‏داشت، یاور از ره رسیده/ با من از ایران بگو/ از فلات غوطه ور در خون ‏بسیاران بگو...  را سرود.‏
قلیچ خانی: خوشحالم که می بینم حداقل در حد خودتان تلاش کرده اید، ‏هر چند که این آن چیز دلخواه شما نبوده و نیست. در این سال ها و با این ‏امکانات فراوان در تبعید، امکان کارهای بزرگی وجود داشته که با کمی ‏همبستگی و از خود گذشتگی هنرمندان امکان وقوع آن زیاد از دسترس دور ‏نبوده است. اگر امکان دارد کمی هم در مورد ترانه سرایی و خوانندگی در ‏ایران برای ما بگویید.‏

داریوش:‏
‏ نکته ای را که می خواهم به آن اشاره کنم بارها از زبان ایرج نیز شنیده ام و ‏آن اینست که:‏
اتفاقی در ایران افتاده است این است که در رابطه با کمتر هنری و در کمتر ‏جامعه ای این اتفاق افتاده که یک نوع تولید هنری مطلقاٌ ممنوع اعلام شده ‏باشد. یک شاعر و یا نمایشنامه نویس را ممکن است یکی از کارهایش را ‏اجازه ی نشر و تولید ندهند؛ اما، کل ترانه سرایی و ترانه خوانی و آهنگ ‏سازی نوین به این مفهوم که ما کار می کردیم، بیشتر از ده پانزده سال به ‏طور کامل در ایران ممنوع بود. یعنی این کار مثل مواد مخدر بود. برای ‏همین جامعه مجال و هوای این را نداشت که فرزندان دوران خودش را در ‏یک شرایط به سامان و به هنجاری تولید و وارد این این کار کند تا شخصیت ‏و برخورد خودشان را در آوازخوانی داشته باشند. بعد از سال های زیادی که ‏این کار غدغن بوده و آن ها به طور قاچاق با صدای من و گوگوش و ابی آشنا ‏شدند، طبیعی است که نیاز به زمان داشت که با تقلید از ماها، شروع کنند ‏به کوک کردن خوشان. به نظر من این کار شروع شده است. چه در ترانه ‏سرایی و چه در شهامت خواندن ترانه هایی که پیامی در آن وجود دارد. هر ‏چند که هنوز فشار رژیم روی این نوع بچه ها، کمر شکن است و با اولین ‏جوانه ای که دیده می شود، به شدت برخورد می شود. درست مثل گذشته، ‏مانند دهه ی 1350 که به آن اشاره کردم.‏
قلیچ خانی: می خواستم بدانم که کیفیت خود کار در داخل چگونه است؟‏

داریوش: ‏
رو به رشد است. جوان ها بسیار عالی کار می کنند. سلیقه های فراوانی وجود ‏دارد. با تکنولوژیی که در اختیار دارند، سریع ظبط می کنند و روی انترنت ‏می توان آن ها را شنید. ضد و نقیض هستند ولی با این وجود دوره ای است ‏که به نظر من خواهد گذشت. امروز اکثر بچه های ایران حداقل با یک ساز ‏سروکار دارند؛ هر چند زیرزمینی است ولی روزی آشکار خواهد شد.‏
قلیچ خانی: به طور کلی در بین هنرها، موسیقی و ترانه و خوانندگی، تأثیر ‏به سزایی روی شنونده دارد و به همین خاطر هم حکومت ها به این نوع هنر، ‏حساسیت بیشتری نشان می دهند.‏

داریوش: ‏
درست است؛ به خصوص ترانه. چرا که دیگر مثل فیلم و تئاتر و کتاب، قرار ‏نیست که شما توی صف بروید و آن را بخرید. ترانه خودش را به شما تحمیل ‏می کند و در همه جا حضور دارد. شما نمی توانید گوش خود را بگیرید و به ‏خیابان بروید. ترانه شما را انتخاب می کند. ترانه همه گیرترین وجوه هنری ‏در همه ی جهان است.‏
قلیچ خانی: به همین دلیل هم، مسئولیت ترانه سرا و خواننده، نقش مهمی ‏را در آگاهی جامعه بازی می کند.‏