داریوش: ‏
درست است. این به روح و روان خود آدم نیز وابسته است. ممکن است شعر ‏بسیار خوبی را ایرج به خواننده ی دیگری بدهد و او اظهار کند که به روحیه ‏من نمی خورد؛ در صورتی که ترانه های ایرج با رگ و پی من سروکار داشت. ‏قبل از ایرج، زمانی شش و هشت می خواندیم، یک روز که کتاب شاملو را ‏می خواندم وقتی به شعر پریا رسیدم احساس کردم که درد جامعه را فریاد ‏می کند. با دوستم ملودی روی آن گذاشتیم که حس ما بود. ولی در آن زمان ‏ها اجازه آهنگ گرفتن به این راحتی ها نبود. وقتی آن را برای اجرا به ‏‏"شورای شعر و ترانه" معرفی کردیم، گفتن که اجازه اجرا ندارید! ما اعتراض ‏کردیم که کتاب آن درآمده چرا اجازه نداریم؟! گفتن که باید شعر آن عوض ‏شود. در حالی که من شعر را خوانده بودم و اصل آن هم زیر زمینی پخش ‏شده بود. برای همین از مینا اسدی خواستند که شعری بر وزن پریا بگوید که ‏با این ملودی خوانده شود. مینا اسدی هم "شعر زندگی یک بازیه / کی از ‏عمرش راضیه را گفت و ما هم اجرا کردیم. در واقع قبل از آشنا شدن با ایرج ‏و خواندن ترانه های او، خودم را در پریای شاملو پیدا می کردم. زمانی که با ‏ایرج آشنا شدم، پله پله و قدم به قدم جلو رفتیم، "جنگل"، "بن بست"، ‏‏"خونه"، "علی کنکوری"و... که همه حرف و درد جامعه بود. هنوز هم هست!‏
روزی به بازجویم گفتم که تو  چیزی را از من گرفتی و یک چیز به من یاد ‏دادی؛ نشان دادی که من در کجا دارم زندگی می کنم. در ضمن، آن تصویر ‏و حسی را که من در نوجوانی از آزادی در هنگام خواندن داشتم، از من ‏گرفتی.‏
قلیچ خانی: همان طور که قبلاٌ اشاره کردم، شما شهامت این را داشتید که ‏برای خواندن ترانه های ایرج، و چند ترانه هم از ترانه سرایان معروف دیگر که ‏اسم بردید، ریسک کنید و کردید؛ در ضمن هزینه ی آن را هم پرداختید. آیا ‏امکان دارد که چگونگی و علت دستگیری خود را توسط ساواک در رژیم ‏شاهنشاهی، برای خوانندگان ما توضیح دهید؟‏

داریوش:‏
‏ اگر بخواهم قدم به قدم اتفاق را توضیح دهم، به درازا خواهد کشید. اما، به ‏طور مختصر باید بگویم که کم کم متوجه شدم که عده ای خوش ندارند که ‏ترانه و خواندن حرمتی داشته رسالتی و تعهدی داشته باشد. در ضمن از آن ‏خواندن های شبانه و بزمی و خصوصی هم گریزان بودم. در نتیجه روی ‏صحنه هم که می رفتم، دو سه آهنگ اجرا می کردم و بعد تمام می کردم. ‏اعتراض هم که می کردند می گفتم که من چنین هستم. دلم می خواست ‏برای اجرای کار، آزاد باشم. اگر دلم می خواست روی سن می رفتم و اگر نه، ‏نمی رفتم. تا این که روزی که می خواستم به روی سن بروم، گفتن که تو ‏نمی توانی بالا بروی. عکس ها را پایین کشیدند. دو هفته بعد در منزلی که ‏برای صحبت در مورد فیلمی با تنی از دوستان دور هم جمع شده بودیم، با ‏رد یابی که قبلاٌ شده بود به داخل منزل ریختند و من با یک کارگردان جوان ‏که از امریکا آمده بود و دوستم بهروز به نژاد را دستگیر کردند. دو روز بعد ‏ایرج جنتی عطایی، دو روز بعد مسعود امینی و بعد شهریار قنبری را دستگیر ‏کردند.‏
بعد هم من و ایرج را جلوی دوربین آورده و عکسی گرفتند و بازجو با طعنه ‏می گفت که ما می خواهیم تو را معروف کنیم. و یکی دیگر از آن ها می ‏گفت که از آن بالا بگونه ای تو را زده ایم زمین که نخواهی فهمید که چگونه ‏خورده ای.‏
هر چه گذشت و هرچه تحقیق کردند، چیزی دستگیرشان نشد. در هیچ ‏حسابی پول نداشتم. شک کردند پس این همه پولی که من درآورده ام ‏کجاست؟! شاید بگونه ای به چریک ها پولی می رسانم؟!‏
دو روز بعد، عکس روی روزنامه را آوردند که به جرم پخش مواد مخدر ‏دستگیر شده ام. در زمانی که جرم ده گرم هروئین را اعدام اعلام می کردند، ‏منی را که اعلام کرده بودند با مقدار زیادی هروئین و تریاک دستگیر شده ام، ‏‏9 ماه بعد از زندان آزاد کردند!!‏
در واقع با دستگیری من و دیگران، قصد داشتند که وحشتی در بین افراد ‏حرفه ی ما و کلاٌ در محیط هنری بوجود بیاورند و در ضمن با زدن اتهام ‏داشتن مواد مخدر، ما را به خیال خود خراب کنند. هر چند که مثل همه ‏رژیم های دیکتاتوری، عکس آن شد. درست مثل امروز که رژیم جمهوری ‏اسلامی با به مصاحبه کشیدن روشنفکران و دانشجویان، قصد خراب کردن ‏آنان را دارد، در حالی که ما می بینیم درست تأثیر عکس در جامعه دارد. ‏
چند ماه پس از آزادی این دوستان، ساواک تصمیم گرفت که آزادی من در ‏گرو خواندن ترانه یی به عنوان ابراز ندامت باشد. شهیار قنبری ترانه یی ‏نوشت که اسکلت اصلیش همین ترانه یی هست که این اواخر به اسم "هیچ ‏کجا عزیز تر از وطن نبود" پخش شد. آقای منفرد زاذه هم آهنگی ارائه ‏کردند که اگر اشتباه نکنم برای متن فیلم "بلوچ" از آن استفاده شده. اما ‏جالب اینجاست که امنیتی ها فکر می کردند که ایرج و من که به طور ‏عجیبی از نظر حسی و عاطفی و عقیده یی به هم نزدیک هستیم فکر می ‏کردند که با هسته یا شاخه ای از مبارزین ارتباط داریم. یادمه یکروز من و ‏ایرج را  روبرو کردن. سئوال باران شروع شد. ایرج به صراحت میگفت که اون ‏ها حق ندارن جوان ها را به جرم وطن پرستی دستگیر و شکنجه کنند. من ‏هم که دیدم ایرج داره خیلی تند میره از زیر میز زدم به پاش که کوتاه بیاد ‏ولی اون فکر کرد دارم تشویقش می کنم و ادامه میداد. آنها با اینکه ایرج را ‏آزاد کرده بودن اما دست از سرش ور نمی داشتند. تا یکروز من دیدم که ‏خانواده ی من ایرج را به ملاقات  من آوردند. ملاقاتی که فقط مخصوص ‏خانواده بود. ‏
شرح بیشتر ماجرای قبل از این ملاقات را ایرج در یکی از مصاحبه هایش ‏گقته است.‏
نا گفته نماند که تا قبل از انقلاب هم ما کاملاٌ "آزاد" نبودیم. یک مامور هر ‏وقت که میخواست، وارد خانه و زندگی من یا ایرج می شد. مهمانی و خلوت ‏هم سرشان نمی شد. این از تحت نظر بودن هم بد تر بود.‏
قلیچ خانی: این کاری است که اکثر حکومت های فاشیستی به آن متوسل ‏می شوند؛ هر چند که روند شوهای تلویزیونی در نهایت به ضد این حکومت ‏ها تمام شده است.‏
همان طور که گفتید، همین رژیم سیاه اسلامی ایران؛ با این شوهای ‏تلویزیونی که این روزها به راه انداخته است، دست آدمکش خود را نسبت به ‏گذشته، بیشتر رو کرده است. در مورد دستگیری شما نیز نه تنها به شما ‏لطمه ای نخورد، بلکه، بیشتر به ضرر رژیم سلطنتی و رسوا کننده ی سیاه ‏کاری هایش شد. ضمن این که بیشتر به مظلومیت شما دامن زد.‏

داریوش:‏
در واقع حکومت های مستبد بخاطر ضعفی که دارند مجبور به چنین اعمالی ‏می شوند. در حالی که اگر حکومتها ترسی از ادامه ی کار خود نداشته باشند، ‏نیازی به چنین شوهای قلابی نخواهند داشت.‏
قلیچ خانی: شما سال ها در آمریکا زندکی کرده اید و اکنون چند سالی ‏است که در پاریس هستید. می خواهم نظر شما را راجع به ترانه سرایی در ‏تبعید بدانم! در واقع با روحیه معترضی که هنوز در شما وجود دارد و با ‏مخالفتِ اکثر هنرمندان تبعیدی و مهاجر با حکومت اسلامی، آیا محیط ترانه ‏سرایی در لس آنجلس، صدای راستین دوران خود را دارد ؟

داریوش:‏
‏ به راستی باید بگویم که روز بروز از شنونده های ما کم شده است. متأسفانه ‏باید بگویم که ترس در خارج از کشور زیادتر شده است. با این رفت و ‏آمدهای سرسام آور به ایران و با طولانی شدن تبعید، با تجاری تر شدن روز ‏به روز رسانه های لس آنجلس، بی تفاوتی و ترس، دست به دست هم داده ‏است. با این که موسیقی و ترانه، بُرد بسیار زیادی دارد و می تواند پایه های ‏یک حکومت را بلرزاند، متأسفانه به خاطر نبود همبستگی بین هنرمندان و ‏مخاطبینشان، وضع هنری در لس آنجلس، دوران نابسامانی را می گذراند. ‏البته این هم دورانی است و باید آن را از سرگذراند.‏
قلیچ خانی: وقتی از بیرون به محیط لس آنجلس نگاه می کنیم، به نظر می ‏رسد که امکانات زیادی وجود دارد که می توان در جهت همبستگی ‏هنرمندان و ایرانیانِ مخالف حکومت اسلامی از آن استفاده کرد. برای نمونه: ‏جمع شدن 10 تا 20 خواننده ی ایرانی- همانند هنرمندان اروپایی- در دفاع ‏از حقوق بشر در ایران، و اجرای کنسرتی بزرگ و جمعی برای ایرانیانِ سراسر ‏دنیا. سال هاست که چشم ما برای یک چنین کنسرت  اعتراضیِ بزرگی  علیه ‏کشتار در ایران، به هنرمندان مقیم لس آنجلس دوخته شده است! آیا به نظر ‏شما که نوک پیکان هنرمندان معترض هستید، از این همه هنرمند که همه ‏هم خود را مخالف رژیم اسلامی ایران می دانند، چنین کاری را خواستن دور ‏از انتظار است؟