پرویز قلیچ خانی: آقای داریوش اقبالی عزیز، با تشکر فراوان از شما برای ‏پذیرش این گفت و گو. همانطور که در مکالمه یِ تلفنی توضیح دادم، صدمین شماره ی آرش که در ‏شانزدهمین سال خود منتشر می شود، به مقولات تبعیدیانِ سیاسی و ‏مهاجرین ایرانی در خارج از کشور اختصاص دارد. یکی از این مقولات، ترانه ‏سرایی در تبعید است.‏
در تحریریه تصیصم گرفته شد که من، گفت و گویی داشته باشم با شما؛ چرا ‏که به نظر ما شما جزو معدود خوانندگانِ معترضی هستید که طی این چند ‏دههِ کار هنری خود، هم چنان این خصلت شورشگری را حفظ کرده و ‏همیشه مخالف ظلم و بی عدالتی حاکم بر جامعه بوده اید.‏ 

داریوش:‏
‏ من بسیار خوشحالم که امروز در کنار شما هستم. همین طور که به حرف ‏های شما گوش می دادم، منو بُردید به سال های دور. به استادیوم امجدیه، ‏چرا که من یکی از طرفدارانِ خود شما بودم. نه تنها روزهای نو جوانی که در ‏تیم کیان بازی می کردید، بلکه، بازی تیم ملی ایران با اسرائیل را در سال ‏‏1347، که گل پیروزی را از راه دور وارد دروازه ی اسرائیل گردید، فراموش ‏نمی کنم. ‏
من خوشحالم که پس از گذشت سال ها، امروز در پاریس نشسته ایم و نقبی ‏به خاطرات دور می زنیم و یادآور دورانی می شویم که من با اکثر بچه های ‏تیم دوست و رفیق بودم؛ چرا که خودم نیز از نوجوانی فوتبال بازی می کردم. ‏امیدوارم که این مرور خاطرات برای خوانندگان شما نیز جذاب و خواندنی ‏باشد.‏
قلیچ خانی: ضمن تشکر از این که مرا نیز خجالت دادید، اجازه می خوام به ‏سئوالات بپردازم.‏
بخش زیادی از مردم ایران، شما را به عنوان یک خواننده ی معترض می ‏شناسند؛ و به همین خاطر اکثر ترانه هایی که تا به حال اجرا کرده اید با این ‏مضمون بوده است و برای همین در دل مردم ایران-خصوصاٌ طرفداران ‏موسیقی پاپ- جایگاه خاصی پیدا کرده اید. می خواهم بپرسم چه عواملی در ‏زندگی شما باعث شده که شما با روحیه ای معترض به محیط موسیقی ایران ‏قدم بگذارید؟
داریوش:‏
‏ واقعیت اش این است که من تا سن 19 سالگی، بیشتر وقت ام در زمین ‏بازی می گذشت. درس می خواندم اما عشق موسیقی را با همه وجود حس ‏می کردم؛ ولی تصویر این که روزی خواننده معروفی بشوم، بسیار تصویر ‏دوری بود. و هیچ گاه هم برای این که خواننده ای بشوم شروع نکردم.‏
همه ی کارهای من اتفاقی بود. درست است که من از سن 9 سالگی روی ‏صحنه می رفتم ولی این که قصد داشته باشم خواننده بشوم نبوده است. ‏اولین جرقه و تجربه هم در برنامه دوستم هنرمند نامدار آقای حسن ‏خیاطباشی اتفاق افتاد.‏
تنها در سن 19 سالگی بود که با آشنا شدن با ایرج جنتی عطایی و شروع ‏اولین کار حرفه ایم با او، و درست در زمانی که من شانس همکاری با ‏آهنگساز برجسته آقای پرویز مقصدی را داشتم، بسیار به من کمک کرد که ‏وارد مرحله دیگری بشم. باید یادآوری کنم که آهنگ های مقصدی نقش ‏مهمی در شهرت بسیاری از خواننده ها داشت و من هم از این قاعده ‏مستثنی نبودم. البته این بر میگرده به دوره ی اول کار حرفه یی من.‏
اما در مورد "خواننده ی معترض" که شما اشاره کردید، باید بگویم: زمانی ‏که به دنیای خوانندگی حرفه ای وارد شدم با دنیای جدیدی آشنا شدم. ‏دنیای خوانندگی و ترانه سرایی، رادیو و تلویزیون، روزنامه و مجله؛ همه ی ‏این ها برای من تازگی داشت! قرار نبود که من این جا باشم! قرار بود که به ‏دانشگاه بروم و بچه ای درس خوان و خلبان بشوم؛ درسته که از بچه گی ‏میخواندم ولی، خوانندگی را حرفه نمی دانستم؛ اما این مرحله ی جدید باعث ‏شد که به صورت حرفه ای وارد دنیای خوانندگی بشوم؛ و در همان قدم های ‏اول مشت اول را خوردم. با سانسور اداره شورای شعر و موسیقی، با تبعیض و ‏زور رسمی آشنا شدم؛ پارتی بازی و قلدری و زورگویی مسئولین اداری و ‏ممیزی را دیدم؛ به راستی چگونه باید این عشق به خوانندگی را حفظ می ‏کردم؟ هنوز به خواندن سومین ترانه ی ایرج و بابک نرسیده بودم که باید ‏پرسش و پاسخ و بازجویی پس بدهم! و البته کمی دیرتر ترانه های ترانه ‏سراهای برجسته یی مثل آقای شهیار قنبری و مسعود امینی و اردلان سرفراز ‏و... همین طور که جلوتر می رفتم، حس می کردم که این فضای  نورانی، ‏ظاهری است. شنا کردن در این فضای نورانیِ صحنه ی خوانندگی، تبحر و ‏بلدی خواصی لازم داشت که من با آن آشنا نبودم. تنها عشق به خواندن و ‏برای مردم خواندن چیزی بود که توانست مرا در این محیط پر آشوب، حفظ ‏کند. هر چند که در این رهگذر، ضربات و لطمات فراوانی خوردم و خوردیم. ‏خصوصاٌ دهه ی 1350، که برای محیط موسیقی ما، دهه ی بسیار حساسی ‏بود. دهه ای که بلاهای فراوانی بر سر من، ایرج جنتی عطایی وعده ی ‏دیگری که اسم بردم آمد؛ در واقع، ترانهِ به گونه های مختلف، مورد هجوم ‏قرار گرفت.‏
این دوره با بینش خاصی برای من آغاز شد. دوره ای که درد جامعه در ترانه ‏های خوب ترانه سرایان ما، خصوصاٌ ایرج جنتی عطایی انعکاس می یافت. و ‏البه همراه با ملودی های آهنگساز های بسیار خوبی مثل زنده یاد بابک بیات، ‏شماعی زاده، مرحوم واروژان و چند نفر دیگر.‏
زمانی که من برای اولین بار با ایرج در شمال ایران روبرو شدم، احساس کردم ‏که هم زبان و گُم شده ای را پیدا کرده ام. در آن زمان حس می کردم که ‏مانند یک انسان گرسنه دلم می خواد که ترانه های ایرج را یکی پس از ‏دیگری بر صحنه، فریاد کنم.‏
قلیچ خانی: در واقع برخورد اولیه شما با ایرج جنتی عطایی به عنوان ترانه ‏سرای معترض باعث شد که انگیزهای اعتراض در وجود خود شما، تقویت ‏بشود. در واقع چیزی در وجود شما در قلیان بود که ترانه های ایرج کبریتی ‏به آن زد. به نظر من در آن شرایط اجتماعی، شهامت می خواست که کسی ‏این ترانه ها را بروی صحنه ببرد و شما در واقع به چنین ریسکی دست زدید ‏و البته هزینه ی آن را هم، پرداختید.‏

داریوش: ‏
راستش بیشتر ما در جامعه ای بزرگ شده بودیم که همیشه با نوعی برخورد ‏دیکتاتور مآبانه روبرو بودیم. از خانواده گرفته تا معلم در مدرسه، و پلیس در ‏کوچه و بازار. تا چشم باز کردیم که خودمان را بشناسیم، متوجه شدیم که ‏اکثراٌ در حال زورگویی به ما هستند. این مسئله در شکل گیری روحیه من ‏بی تأثیر نبوده است. هر چند که مسئله ی مضمون ترانه بسیار مهم است.‏
قلیچ خانی: به نظر من جوهره ای در وجود شما وجود داشته که باعث شده ‏است با برخورد با ترانه سرایان خوب ، تقویت شود. روزی در مورد این مسئله ‏با آقای جنتی صحبت می کردیم و او در مورد همین روحیه اعتراضی و ادامه ‏کاری آن در وجود شما، می گفت : «پاسخ گرفتن از جامعه، بسیار مهم بود. ‏وقتی یک آرتیست جوان که تازه شروع به کار حرفه ای کرده و در ضمن ‏کارهایی نیز می کند که شهامت زیادی می خواهد، بلافصل از مردم جواب ‏می گیرد و این جوابی که مردم به داریوش دادند، در تقویت روحیه و ادامه ‏کاری داریوش بسیار تأثیر داشت.»‏