پرويز نويدی در رابطه با فرآيند وحدت و انشعابات بعدی در "سازمان فدايی" و نکاتي طرح شده در بيانيه ی علی کشتگر نکاتی را اضافه می کند:

«پيشتر گفتم که پس از انشعاب 16 آذر، انشعابيون، به نام سازمان فدائيان خلق ايران – اکثريت فعاليت مي کردند. در سال 1384 اين جريان طی اطلاعيه ای کلمه اکثريت را از نام خود حذف کرد و نشريه مرکزی خود را با نام نشريه فدائی در خارج کشور منتشر نمود.

مواضع منتشر شده در اين نشريه بيانگر  بازبينی و فاصله گيری از خط مشی حمايتگرانه گذشته بود. پس از چندين ديدار و گفتگوی نزديک بين مسئولان سازمان فدائيان خلق ايران و سازمان آزادی کارايران (فدائی)، دو جريان دريافتند که به لحاظ سياسی- نظری اشتراکات زيادی دارند. مهمترين مانع برای آغاز پروسه وحدت، مشی حمايتگرانه گذشته سازمان فدائيان خلق ايران بود، که اين جريان در پلنوم ششم خود با انتقاد از خود اين مانع را برداشت و راه وحدت را هموار نمود.

مباحث وحدت از همان ابتدا در يک نشريه  به صورت علني منتشر می شد. اين مباحث که نزديک دو سال به درازا کشيد با تغيير و تحولات در اردوگاه سوسياليستی همزمان شد و موضوعات جديدی از قبيل درک از سوسياليزم و رابطه آن با دموکراسی و آزادی های سياسی وارد مباحث تدارک کنگره گرديد و صف بندی های جديدی را به وجود آورد.

بالاخره قرار شد در صورت تصويب مبانی وحدت در کنگره سازمان فدائيان خلق ايران و نشست عمومی سازمان آزادی کار(فدائی)، کنگره مشترک وحدت برگزار شود. اين دو جلسه در خرداد ماه 1368 برگزار شد و پس از تصويب مبانی وحدت ، کنگره مشترک با شعار "پيروز باد وحدت دو سازمان در راه وحدت صفوف جنبش چپ ايران" شروع به کار کرد.

در اين کنگره مبانی وحدت، اوضاع سياسی ايران و وظايف ما، تزهائی در باره اوضاع اقتصادی –اجتماعی و سياسی ايران، اساسنامه و برخی قطعنامه های مربوط به تقويت تشکيلات داخل و گسترش مبارزه در ايران، مورد بحث و بررسی و تصويب قرار گرفت. در تحليل از اوضاع ايران و وظايف ما بر امر دموکراسی  وآزادی های سياسی به عنوان مهمترين خواست مردم ايران و موضوع مرکزی تبليغ  و ترويج سازمان جديد و همچنين بر ضرورت تلاش برای تامين اتحاد تمام نيروهای مترقی و آزاديخواه در مبارزه عليه رژيم جمهوری اسلامی تاکيد گرديد و در مباحث مربوط به اساسنامه بر ضرورت مبارزه ايدوئولوژيک علنی بدون قيد و شرط، به عنوان ضامن حيات دموکراتيک درونی  و به مثابه اصل خدشه ناپذير مورد تاکيد قرار گرفت.

کنگره نام سازمان فدائی را برای سازمان جديد و نام اتحاد کار را برای نشريه آن، برگزيد»

پرویز نویدی در تداوم بحث، به انشعاب کشتگر بدون اشاره به شخص او نيز اشاره می کند:

 «مرحله دوم کنگره در اواخر بهمن ماه سال 1368 برگزار گرديد. در اين کنگره صف بندی جديدی شکل گرفته بود. مهم ترين دستور کار کنگره برنامه بود که حول آن دو ديدگاه سياسی متفاوت نسبت به مسائل در برابر هم قرار گرفته بودند. بالاخره يکی از برنامه ها با 6/53 در صد آراء به تصويب رسيد.برنامه ديگر 1/39 در صد رای آورد. مدافعان اين برنامه که در اقليت قرار گرفته بودند در رابطه با مناسبات اقليت و اکثريت قطعنامه ای پيشنهاد دادند که حول سه بند آن توافق شد. اين مفاد چنين بود:

*- انتشار نشريه تئوريک ماهيانه باحضور نماينده اقليت درهيئت تحريريه آن

*- مقالات نشريه مرکزی با امضا فردی منتشر شود. در مورد سرمقاله ها هيئت تحريريه تصميم بگيرد که با نام باشد يا بی نام.

*- اختصاص حداقل يک سوم صفحات نشريه مرکزی به نظرات اقليت.

اما بند چهارم آن مربوط به تبعيت اقليت از اکثريت بود. در اين بند تاکيد شده بود که هر آينه اقليت با نظرات اکثريت مخالفت جدی داشت، اجرای نظر اکثريت برای اقليت الزام آور نباشد. اکثريت کنگره اين بند را مغاير اصل "اختلاف در نظر و وحدت در عمل دانست" و آن را نپذيرفت. پس از اين، گرايش اقليت کنگره، اعلام کرد که قادر به فعاليت مشترک در يک تشکيلات نيستند و از سازمان جدا شدند. بدين ترتيب بعد از حدود 8 ماه فعاليت مشترک بخش اقليت سازمان جدا شد و با همان نام سازمان فدائيان خلق ايران که پس از وحدت منحل شده بود، به فعاليت خود ادامه دادند. اما پس از حدود يکسال فعاليت و انتشار 7 شماره نشريه، اين جريان خود را منحل نمود.»

پرويز نويدی در ادامه به تلاش هايی که در جهت "وحدت" صورت گرفته اشاره دارد و شمه ای از اين روند را بازگو می کند:

«پس از کنگره اول سازمان کارگران انقلابی ايران(راه کارگر) بتاريخ مهرماه سال1370 برابر اکتبر 1991که تلاش برای وحدت با سازمان فدائی- ايران و سازمان چريکهای فدائی خلق ايران – مشهور به شورايعالی- را تصويب کرده بود،  پروسه مباحث وحدت بين اين3جريان شروع شد. اين مباحث که نزديک به2 سال به درازا کشيد، منجر به انتشار 4 شماره "بولتن مباحث مشترک" و 6 نشست هيئت نمايندگی و يک کنفرانس وسيع از اعضای سه جريان شد.

هيئت نمايندگی سه جريان در چهارمين نشست خود، حول پلاتفرمی به توافق رسيد که بعدا به تصويب کميته مرکزی سه جريان هم، رسيد. قرار شد اين پلاتفرم برای انتشار در سطح جنبش تدقيق شود. متاسفانه راه کارگر با پيشنهادهای متعدد و تعبيرات يکجانبه توافق را زير سئوال برد. تا آنجا که در کنفرانس مشترک مسئولان راه کارگر پذيرش توافقنامه را از جانب خود يک اشتباه دانستند و اعلام کردند که از نظر آنان بي اعتبار است.

بعد از اين انصراف ، دو جريان ديگر يعنی سازمان فدائی- ايران و سازمان چريکهای فدائی خلق ايران به تاريخ مهر 1372 برابر اکتبر 1993 طي اطلاعيه ای در باره وحدت چنين نوشتند:

" در پي روند وحدت طی دو سال گذشته بين سه جريان ( سازمان کارگران انقلابي ايران-راه کارگر، سازمان چريکهای فدائی خلق ايران و سازمان فدائی- ايران) و عليرغم امضاء پلاتفرم مشترک توسط رهبری سه جريان، سازمان راه کارگر اخيرا با برگزاری کنفرانسی تصميم به خروج از اين روند گرفته و انصراف خود را از وحدت با دو جريان ديگر اعلام داشته است. ما ضمن ابراز تاسف از تصميم اکثريت کنفرانس راه کارگر، و با تاکيد مجدد بر اين امر که وحدت سه جريان بر مبنای پلاتفرم توافق شده، عليرغم اختلافات موجود می توانست به صورت يک سازمان واحد جامه عمل بپوشد، اراده خود را در پيشبرد روند وحدت و رساندن آن به سرانجام قطعي اعلام مي داريم."

سر انجام کنگره وحدت بين سازمان فدائي-ايران و سازمان چريکهای فدائی خلق ايران در فروردين ماه سال 1373 برگزار گرديد ودراين کنگره وحدت، سازمان جديدی با نام سازمان اتحاد فدائيان خلق ايران را ايجاد کردند.  براي نشريه نيز نام "اتحاد کار" را برگزيدند.»

متاسفانه در مجموعه گزارش های ارائه شده، گزارشی از مسئولين و گردانندگان سازمان فدائيان خلق ايران – اکثريت در اختيار نداشتم و نتوانستم روايت آنان را از انشعابات سازمان چريک های فدايی خلق ايران و اين آخرين انشعاب در مجموعه ی اکثريت نقل کنم.

تهيه ی کروکی از انشعابات درون جنبش فدايی بدون استفاده از کروکی پيش از اين تهيه شده توسط مهدی سامع، امکان پذير نبود. ( من تنها در آن تغييراتی جزئی از نظر شکلی داده ام و همين)

کروکی

 انشعابات و وحدت های چریک های فدایی خلق از بعد از انقلاب