دومین ملاقات: خلقِ کوپن فروش‏
‏ در اواخر سال1363با برکناری اسدالله لاجوردی از سمت دادستانی انقلاب ‏مرکز، سیاست ادارهی زندان ها دستخوش تغییرات اساسی و جدی شد. در ‏واقع برکناری لاجوردی ادامه سیاستی بود که در ماه های میانی همین سال ‏و در پی برکناری حاج داوود رحمانی از زندان قزل حصار آغاز شده بود. اداره ‏زندان های تهران در ماه های میانی سال1364 عملاٌ  به تیم"میثم" واگذار ‏شد. اولین نشانه های تغییرات، عبارت بود از: برداشتن سیطره ی کامل ‏توابین و به حاشیه راندن آن ها، بهبود شرایط غذایی، هواخوری تمام وقت، ‏مجوز ورود کتاب، خصوصا کتاب های درسی وآموزشی، و.... برنامه خالی ‏کردن زندان، که به لحاظ آماری خارج از اندازه و ظرفیت شده بود. در اواخر ‏سال 1364وضعیت در زندان قزل حصار به گونه ای درآمده بود که شرط ‏آزادی (البته نه برای همه) برای بسیاری، که حتا هنوز حکم شان پایان ‏نگرفته بود به مصاحبه ویدئویی صرف تقلیل یافته بود. این مصاحبه به نقل از ‏طرف برخی آزاد شدگان و شواهد موجود، در اتاقی در بسته و تنها با حضور ‏نماینده دادیار زندان و دوربینی که با پایه ثابت کار گذاشته بودند گرفته ‏میشد. مصاحبه ای که بیشتر جنبه رو کم کنی و ثبت در پرونده را داشت. ‏مصاحبه شونده با روخوانی فرمی ثابت و تقاضای عفو ضمن معرفی خود و ‏‏"اعلام انزجار از کلیه گروهک های ضد انقلاب به خصوص گروه منصوب به ‏آن" به شرط آزادی تعیین شده از طرف دادیاری زندان گردن می نهاد. ‏شرایط و موقعیت سیاسی زندان اما در آن دوره به گونه ای بود که به لحاظ ‏کیفی زندان در موقعیت بسیار مطلوبی  قرارداشت. و زندانیان اکثرا ‏‏"سرموضع" بودند. در بدو ورود به زندان گوهردشت که پس از تخلیه کامل ‏قزل حصار صورت گرفت، و در یکی از روزهای نسبتا آرام حبس، در بند باز ‏شد و در زمانی غیر مرسوم که وقت ملاقات هم نبود، نام مرا خواندند. با ‏چشم بند بیرون رفتم  و به دفتر دادیار زندان ناصریان فراخوانده شدم. ‏ناصریان بسیار موءدبانه که معمولاٌ روش او نبود، مرا دعوت به نشستن کرد. ‏اما اجازه برداشتن چشم بندرا به من نداد. همین امر دلهره و اضطرابی ‏ناخواسته را بر من مستولی کرد، چرا که برای همه زندانیان از جمله من ‏چهره ناصریان شناخته شده بود. برنداشتن چشم بند می بایست دلیل مهمی ‏داشته یاشد. افزون برآن، و معمولا در دفتر دادیاری زندان کارهای بیشتر ‏اداری  به جریان می افتاد. هزار فکر خام و ناخوشایند را با خود بالا و پایین ‏کردم، که چرا اجازه برداشتن چشم بند را نمی دهد؟ آیا دستگیری جدیدی ‏اتفاق افتاده و غریبه ای در اتاق است؟ می خواهند مرا باکسی روبرو کنند؟ ‏و... با اولین سئوال آرام شدم، و دانستم که هیچ یک از تصوراتم واقعی نبوده. ‏ابتدا با طرح سئوالاتی هم چون نام و فامیل و اتهام گروهی به سر وقت ‏سئوال اصلی رسید. گروهت را قبول داری؟ من همواره در پاسخ به این ‏سئوال زندانبان برخوردم آن بودکه ،تا وقتی عضو این جریان بودم و کار ‏تشکیلاتی میکردم قبول داشتم، الان هم نمی دانم چه می گویند. حاضر به ‏دادن انزجار و مصاحبه ویدئویی هستی؟ نه! در جمع زندانیان حاضری ‏گروهت را محکوم کنی؟ نه! سپس و با آرامش و نه تندی و فحاشی، خطاب ‏به من گقت "میدانی که بسیاری از پرونده ها برای عفو و بخشوده گی در ‏حال بررسی است و شرط آزادی همین هاست که گفتم. بعد اضافه کرد به ‏جان امام اگر شرط مصاحبه را بپذیری هفته آینده میفرستمت دادیاری که ‏بروی اتاق آزادی، قبول میکنی؟" پاسخم به این همه منفی بود. منطقم آن ‏
بود که چون کار سیاسی نمی خواهم بکنم، حاضر به انزجار دادن نیستم. ‏سپس اضافه کرد "این جواب منافقانه است و دروغ میگویی؛ مگر خودت ‏نگفتی در صورت آزادی با سیاست کار نخواهی داشت و میخواهی دنبال کار ‏و زندگی ات بروی؟"  گفتم "چرا اما این کاری که شما از من می خواهید ‏اقدامی است سیاسی. من نه کسی را محکوم می کنم  و نه تایئد". (ناصریان ‏بارها و از جمله در جریان کشتارهای سال1367در مقابل هیئت مرگ که به ‏وقت سئوال و جواب نیری او نیز در اتاق حضورداشت، و پاسخ دوگانه من که ‏در دادگاه دوم و در مقابل سئوال مسلمانی یا نه؟ گفتم "مسلمانم اما نمازنمی ‏خوانم" رو به نیری کرد و گفت حاج آقا منافق واقعی یعنی این). سپس و با ‏تاکید و شمرده گفت "پس مصاحبه نمی دهی و شرط آزادی ات را نمی ‏پذیری؟ بسیارخوب حالا چشم بندت را بزن بالا". قدیمی ها می گفتند چشم ‏ات روز بد نبیند؛ اما روز بد درست مقابل چشمانم و آن سوی میز قرار داشت؛ ‏مادرم و برادر بزرگم آن جا نشسته بودند. ناصریان با یک اقدام اطلاعاتی و ‏شیوه ای کثیف و ناجوانمردانه از قبل مادر و برادر بزرگم را به اتاق دعوت ‏کرده و آنها را تهدید کرده بود که حق هیچ گونه صحبت کردن را ندارند. تا ‏به آنها اثبات کند که این ها خودشان نمی خواهند بیایند بیرون و هنوز آدم ‏نشدند. ناصریان با لبخندی فاتحانه ضمن تنها گذاشتن من با خانواده ام و در ‏حال بیرون رفتن از اتاق رو به مادرم کرده و گفت "دیدی حاج خانم خودش ‏نمی خواهد، حالا برو هی خودت رو پرت کن زیر ماشین مقامات و هر روز ‏یک جایی عارض شو و نامه پراکنی کن. گفتم که خودش نمی خواهد. تنها ‏تون می زارم تا نصیحتش کنید" این را گفت و از اتاق بیرون رفت و ما را ‏تنها گذاشت. مادرم بی وقفه گریه می کرد و سیستم عصبی ام بهم خورده ‏بود. در آن لحظات احساس آدم فریب خورده ای را داشتم که به راحتی در ‏تور ناصریان گند زده بود. آخر اگر می دانستم مادر و برادرم آن جا هستد فرم ‏دیگری برخورد می کردم. بدنم سرد شده بود و در آن لحظات توان هیچ گونه ‏برخورد منطقی را نداشتم. مادرم هرروز به یک نهادی، و مقامی مراجعه می ‏کرد و بچه اش را از آن ها می خواست. شیر زنی بود. پیر زن، دو بار خودش ‏را زیر ماشین یکی از مقام های اداری زندان پرت کرده، و عریضه داده بود. ‏خلاصه حسابی موی دماغشان شده بود. ناصریان اما برای بستن صدای ‏مادرم، راه حل را در این دیدار دانسته بود.  وحالا من مانده بودم وسط این ‏معرکه ای که ناصریان برایم درست کرده بود. مادرم یه ریز می گفت بچه چرا ‏نمی خوای بیای بیرون؟ می خوای وقتی اومدی بیرون یه راست بیای سر ‏قبرم. تورو خدا کوتاه بیا . حاج آقا که میگه اگه دو خط بنویسی هفته دیگه ‏میتونی خونه باشی. مادر را در آغوش گرفته بودم و نمی دانستم چه بگویم. ‏داش امیر اما این بار نیز به کمکم آمد. داش امیر برادر بزرگم است و شیرینی ‏کلامش فحش است. تقریبا کمتر کلامی را بی شیرینی فحش هایش ‏ادامیکند "داداش چرا نمی خواهی این چند خط رو بنویسی و مصاحبه کنی ‏تازه حاجی بیرون قسم خورد مصاحبه رو پخش نمی کنه و کسی اون رو ‏نمیبینه" سعی می کنم با ادبیات خودش جواب بدهم میگویم "داداش دروغ ‏می گه. به جون خودت دروغ می گه تازه کسی نبینه. خودم که میبینم ‏داداش. بعدش! من که تنها نیستم الان صدتا بدتر از من تو بند با بچه و زن و ‏هزار بدبختی دارند حکم شان را می کشند؛ خون من که از اون ها رنگین ‏ترنیست؛ چشم بهم بزاری 7سال تمام شده و اومدم بیرون. داش امیر آهسته ‏تر وجوری که مادر متوجه نشود گفت" خودت میدونی اما این پیر زن فردا ‏پس می افته؛ پاش لب گوره. میخوای با لباس سیاه دم درمسجد، ملت بیان ‏بهت تسلیت بگن.؟! تازه این خلقی که تو ازش هی دم میزنی به تخمشم  ‏نیست که تو این  جا بپوسی. همه اش خلق خلق میکنی. کدوم خلق؟ این ‏خلق خارجنده ای روکه من میبینم، همشون شدند کوپن فروش ." گفتم: ‏‏"داداش داستان خلق و ملق را بزار کنار. مگه خودت یادمون ندادی لقمه ‏حرومی نکنیم؛ مگه هزار بار بیشتر نگفتی چه جوری تربیتمون کردی و ‏پدری در حقمون. مگه نگفتی کسی که سر سفره بابا نَنِه بزرگ شده، نامردی ‏نمیکنه. این جاکش، این هارو از من میخواد، دیگه. میگه با گُه روزه ات رو ‏واکن. می خوای لقمه حرومی کنم؟! اون وقت دیگه، جون داداش راست ‏میگم، بیام بیرون خودم نیستم. سالار! توکه لَشم رو نمیخوای؟! خودم رو ‏میخوای. غیر اینه؟ ‏
منطق ام کارگر می افتد و داداش مادر را راضی می کند که فعلاٌ بروند تا ‏ببینند بعد قسمت چه می شود. ‏
دندان هایم از خشم فریبی که از ناصریان خورده بودم، بهم میخورد. تا مدت ‏ها توی بند، حوصله کسی را نداشتم و با کسی حرف نمیزدم. ‏
‏(حکایت مادرم ومادران درد را به تفصیل در کتاب خاطرات ام-کلاغ وگل ‏سرخ- خواهدآورد).‏
‏                                            ‏
پانوشت: ‏
‏1-2: چرایی دستگیری جریان16آذر و شرح آن در کتاب در حال تدوین"کلاغ و گل ‏سرخ"به همین قلم خواهد آمد .تیم بازجویا ن جریا ن 16 آذر درکمیته مشترک ‏معتقد بودند "همه جریانات می فهمند از کجا خوردند غیر از شما"‏
‏4-3- داستان گونه ای به نام "لی لو"با صدای پوررضا برگرفته از یکی از آواز های ‏محلی گیلان که "عبدی بسیار آن را دوست می داشت. هم چنین روایت هایی از ‏نامبرده گان در"کلاغ و گل سرخ"خواهد آمد
‏5- بعد تر از خانواده ام شنیدم زمانی که من دستگیر شدم مادرم تا مدت ها روی ‏زمین خشک می خوابیده که "بچه ام الان تشک نداره" بسیاری از مادران بدون ‏هماهنگی با هم بعد از دستگیری فرزندانشان این گونه عمل کرده اند
‏*‏