در ‏بیداری تماشای هر صحنه خشن و ظالمانه ای، شنیدن فریاد یا ناله ای از ‏روی درد. حتی بوی بعضی از غذاها زندان را بیادم می آورد. ‏
چند روز پیش یکشنبه بود با نشاط وسرحال بودم و مشغول شنیدن ‏موسیقی مورد علاقه ام. آفتاب درخشان و آسمان آبی شادیم را تکمیل کرده ‏بود. فکرهای مثبت توی ذهنم می چرخید، در همان حال کلاغی پرید ‏ونشست روی نرده پشت بام همسایه ام وشروع کرد به غار غار کردن. ‏دربچگی صدای کلاغ نشانه آمدن مسافر بود وخوش خبر. اما حالا سالهاست ‏غارغار کلاغ مرا می برد به زندان اوین، غار غار کلاغ یکباره آسمان آبی را در ‏نظرم دلگیر وخاکستری کرد ونشاط و سرخوشی ام را بباد داد.‏

خاطره اول ۱۳۵۵

مجله آرش خواسته است دوخاطره از ملاقات هایم را بنویسم؛ به ‏جستجوی خاطره هایم می روم ودو خاطره درذهنم برجسته می شود. برمی ‏گردم به سالهای دور به سال ۱۳۵۵ زمان شاه در زندان قصر. وقتی برای ‏اولین بار دخترم به ملاقات آمد. دوسال بود ندیده بودمش.‏
اتاق ملاقات بند زنان زندان قصر یک اتاق بزرگ بود با دوردیف توری ‏آهنی که ما را از ملاقات کنندگان جدا می کرد و در فضای خالی دو توری ‏نگهبان می ایستاد. درهرنوبت هفت هشت نفر را می بردند برای ملاقات واتاق ‏ملاقات از همهمه و فریاد وکلمات مهرآمیز وردوبدل کردن اخبار سیاسی ‏وخانوادگی پر می شد وهرکدام از ما برای اینکه صدایمان به گوش مخاطبمان ‏برسد مجبور بودیم با صدای خیلی بلند حرف بزنیم. آنروز خواهرم آمده بود ‏ودرکنارش یک دختر جوان که چهره محجوبی داشت ایستاده بود. در چند ‏لحظه اول نتوانستم او را بجا بیاورم باورم نمی شد دخترم باشد. وقتی ‏دستگیر شدم سیزده سال داشت و هنوز چهره واندامش کودکانه بود.حالا ‏آنجا پشت توری آهنی در مقابلم دختر جوانی ایستاده بود با چشم های زیبا ‏ونگاه نگران وپرمهر، همه بدنم می لرزید، صدای کوبش قلبم را می شنیدم ‏که سنگین و رم کرده به دیواره سینه ام می کوبید کوشیدم حرفی بزنم. ‏صدایی شکسته و سنگین و گرفته از گلویم بیرون آمد که با طنین آن بیگانه ‏بودم هرچه سعی می کردم نمی توانستم جز کلمات پراکنده ونامفهوم چیزی ‏بگویم. کف دستهایم را گذاشته بودم روی توری آهنی و در آرزوی ودر آغوش ‏گرفتن دخترم توری آهنی را فشار می دادم.می خواستم دخترم را توی بغلم ‏بگیرم. لمسش کنم، ببوسمش و به او کلمات مهرآمیز بگویم. همه نیرویم در ‏چشمهایم جمع شده بود ونگاهش می کردم. می خواستم خطوط چهره و ‏جوانی تابناک ودرخشانش را مثل بیتی از یک شعر از برکنم و با آن به بند ‏برگردم و زمزمه اش کنم وبا آن زندگی کنم. پس از ملاقات تا روزهای ‏متمادی از هر فرصتی برای فرو رفتن در خاطره شیرین و آمیخته به حسرت ‏دیدار با دخترم که به رویایی شبیه بود فرو می رفتم ونمی دانستم که سالها ‏بعد و این بار در زندان جمهوری اسلامی دخترم باز هم به ملاقاتم می آید ‏واین بار در هیئت مادری جوان با کودکی در آغوش. با نوه ام می آید.‏

خاطره دوم ‏
‏ بعد از سه ماه بی خبری از همه جا وهمه چیز. بعد از اینکه هزاران نفر ‏از مجاهد ها وچپ ها را اعدام کردند. و زن های چپ را تا سرحد مرگ برای ‏پذیرش نماز خواندن وتوبه کردن روز پنج نوبت شلاق زدند و همه تحقیری را ‏که از شکست در جنگ و پذیرش قطعنامه نصیب شان شده بود با کشتن و ‏به دار زدن وشکنجه و ریختن خون زندانی ها  تسکین دادند. آنوقت درزندانها ‏را باز کردند و به خانواده ها اجازه ملاقات دادند تا اخبار هولناک را برایمان ‏بیاورند.‏
روز ملاقات در تب انتظار واضطراب می سوختیم. خانواده ها پریشان ‏حال و آشفته گریه می کردند وبا التماس و تمنا وگاه با نصیحت از ما می ‏خواستند شرایط آزادی را بپذیریم و خودمان را به کشتن ندهیم. خانواده ها ‏اسامی اعدامی ها را می دادند. به بعضی از آنها وسایل بچه هایشان را داده ‏بودند. تمام پنجاه مجاهدی که از بند ما برده بودند اعدام کرده بودند.همسران ‏هم بندیهایم زهره، مریم، عفت و فریده و...برادر چند تا از بچه ها را اعدام ‏کرده بودند. نام چندین نفر از رفقای سازمان( طرفداران بیانیه 16 آذر)  جزو ‏اعدام شده ها بود. درمیان اعدامی ها چند نفر را از نزدیک می شناختم، ‏حسین اقدامی، رسول رضائیان، حسن شهیدی و هبت اله معینی(همایون).‏
آخرین دیدارم با همایون پائیز ۶۴در زندان اوین بود. چندروزی بود که ‏ازبند تنبیهی ۲۰۹به درمانگاه زندان منتقلم کرده بودند. یکشب از همانجا ‏بردنم شعبه پنج. بخاطر درد شدید کمر به سختی راه می رفتم و پاسداری ‏که مامور بردنم بود غر می زد و می خواست تندتر راه بروم. در راهروی شعبه ‏پنج از زیر چشم بند چند نفر از رفقای سازمانی ام را دیدم که توی راهرو ‏نشسته اند. دلم شور می زد و نمی دانستم برای چی ما را آنجا جمع کرده ‏اند.‏