در هفت هشت سالی که در  زندان بودم به ندرت ملاقات داشتم  شش یا ‏هفت بار،[ ملاقات اوایل 20 وبعدها 15 روز در میان بود] چرائی آن از حوصله ‏این مقاله خارج است. فقط اشارهای کوچکی، برای اینکه بگویم چقدر دلم ‏می خواست آرش هر سئوالی در مورد زندان از من  می کرد، جز ملاقات.‏
جائی که همه چیز رنگ مرگ داشت. ملاقات تنها ارتباط با زندگی بود؛  اما  ‏روزهای ملاقات  جز اندوه چیزی نصیب من نمی کرد. گاهی ساعت ها قدم ‏می زدم، گاهی به تنها تخت گوشه اتاق پناه می بردم  و زیر پتو می خزیدم ‏تا با خاطرهایم دل خوش کنم. هر ازگاهی هم که سر حال تر بودم، دل به ‏هیاهوی  بند می دادم تا شاهد شادی یا احیاناٌ غم دیگران باشم.‏
خواهرم بزرگ شده و می خواد عروسی کنه، برادرم دانشگاه قبول شده، آه ‏مادر بزرگم مرده.... بلند گو هر بار تعدادی را صدا میزند......... خانم ها ......... ‏برای ملاقات  آماده شوید.‏
و من پس از مدتی باز به یاد دختر نازنینم می افتم و آشوبی در دلم بر پا می ‏شود.‏
و اما از ملاقات هایم : همه شان به یاد ماندنی است هر شش یا هفت بارش، ‏اما باید یکی را انتخاب کنم .‏
از ملاقاتی نمی گویم که پس ار دو سال دخترم تا درِ سالن ملاقات آمد اما از ‏پاسدارها ترسید و به ملاقات من که منتظر در کابین ایستاده بودم نیامد.‏
از ملاقاتی نمی گویم که خبر مرگ پدرم را دادند.‏
و نه از تنها دیدار با خواهرم که اخرین دیدار ابدی  ما شد.‏
و اما از آخرین باری که دخترم را پس از کشتارهای 67 دیدم.‏
روسری گلداری محکم دور سرش پیجده بود  بلوزش با لبه های روسری ‏پوشیده بود و شلوارش جین آبی بود. هیجان زده می نمود. به محض اینکه ‏در یاز شد به طرفم آمد و مرا در آغوش گرفت.‏
مامان خوبی؟
اشک هایم را پاک کردم و گفتم خوبم.‏
می دونم مامان چرا گریه می کنی! می دونم!‏
راستی مامان شما چطور میخوابیدید؟
منتظر جواب من نشد.میدونی مامان ما اصلإٌ خواب مان نمی برد. شهین را ‏میشناسی اعدام شد. حسن  او هم اعدام شده. همش گریه زاری بود وعزا. ‏راستی مامان چطوری اعدام می کنند؟ هر چی سئوال می کنم، جوابم نمی ‏دن.‏
اصلاٌ فرصت حرف زدن به من نمی داد.‏
راستی چرا اون ها را کشتند؟ بعد یکباره پرید و مرا در آغوش گرفت.‏
مامان همان چیزی که میگن بنویس و بیا بیرون! وگرنه تو رو هم میکشن. ‏جاج آقا دم در به بابا بزرگ گفت : «خودشان نمی خوان بیان بیرون و گر نه ‏چند تا کلمه بنویسن و امضا کنند، کار تمام است».‏
سخت در آغوش می فشارمش .‏
‏- نه مامان ما را نمی کشن،  نگران نباش.‏
‏- میدونی مادر جون، چقدر برات دعا کرد، نذر کرد، امامزاده رفت و گریه کرد ‏تا تو را نکشن. من هم باهاش میرفتم. چادر به سر شب عاشورا رفتیم شربت ‏دادیم من گفتم:‏
‏- خدا اگر منو دوست داری مامانم را نکش.  مامان حالا دیگه بسه، بیا بیرون.‏
دخترم من که دلم نمی خواد این جا بمونم ولی نمی تونم.‏
‏- چرا نمی تونی؟
وقتی بزرگ شدی می فهمی.‏
‏- حالا بزرگ ام، مدرسه می رم.‏
مدرسه رفتن را آهسته میگوید.‏
چی ؟ نشنیدم  ؟چرا آهسته حرف می رنی؟
‏- مامان به پاسدارها نگفتم شش ساله ام. بچه ها تا پنج سال حق دارند بیان ‏این طرف شیشه ملافات حضوری. من گفتم پنچ ساله ام تا بیام تو....‏
‏- مامان راستی برات پول آوردم، یواشکی، مادر جون داد. وقتی مرا می ‏گشتند کلی ترسیدم، اما پول را پیدا نکردند. مادر جون آن را خوب قایم ‏کرده بود.‏
به سرعت دستش را به جیبش می برد و پانصد تومان به من می دهد. ‏خوشحال می شوم که موضوع آزادی را فراموش کرده است. از باباش – ‏همسرم- می پرسم.‏
‏- خوبه، تلفن کرده اما نگرانته اگر فردا تلفن کرد می گم که به ملاقاتت ‏آمدیم.‏
پاسدار مامور سالن ملاقات نزدیک می شود. معلوم است وقت ملاقات تمام ‏شده است.با عجله او را در آغوش می گیرم و می بوسمش. او هم مرا می ‏بوسد.‏
پاسدار مامور دست او را می گیرد.‏
مامان، مواظب خودت باش، با اینکه راه دوره و من خیلی خسته می شم باز ‏دوست دارم بیام ملاقاتت.‏
و در حال رفتن یوسه ای برایم می فرستد.‏
سالن ملاقات کم کم خالی می شود . من هم به ناچار به طرف مینی بوسی ‏که ما را به بند می برد  می روم.‏
تقریباٌ همه از ملاقات برگشته اند. سرم سنگین است و علاقه ای به گوش ‏دادن خبرهای ملاقات ندارم.‏
تخت طبقه دوم خالی است. به زیر پتو پناه می برم.‏

‏*‏