زندانیان از شکنجه های روحی که از توابان ‏دیده بودند، حرف های زیادی داشتند. این اتاق کوچک چنان نظم و ترتیبی ‏داشت که اصلاٌ معلوم نبود بیش از چهل نفر در آن زندگی می کند. بهترین ‏قسمت اتاق برای خواب به افراد شکنجه دیده یا مادران و یا افراد سالخورده و ‏پیر اختصاص داشت. روزی سه بار در را به مدت 20 دقیقه  برای رفتن به ‏دستشویی باز می کردند. در این مدت باید اتاق جارو می شد، ظرف ها شسته ‏و تعدادی هم به حمام می رفتند. وقتی در اتاق باز می شد مثل اینکه فیلم ‏زندگی زندان، تند شده باشد همه در حال دو برای انجام کاری بودند.‏
حدود یک هفته از آمدنم به این اتاق می گذشت که روز ملاقات فرا رسید. ‏از.شب قبل جنب و جوش خاصی وجود داشت. همه  به حمام رفته بودند و ‏لباس زیبای خود را به تن داشتند. زندانیان از خانواده، فرزندشان و از ‏خاطرات شاد گذشته برای هم صحبت  می کردند. موقع ملاقات دسته، دسته ‏اسامی زندانیان را صدا می کردند. بعد از هر ملاقات  دور زندانی ملاقات رفته ‏حلقه می زدیم تا او ملاقاتش را و احیاناٌ خبری از بیرون را برای ما تعریف ‏کند. من هم شب قبل به حمام رفته و خوش رنگ ترین لباسم را  پوشیده ‏بودم. با وجودی که همه می دانستیم که از زیر چادر امکان ندارد که خانواده ‏مان بتواند لباسمان را ببیند ولی کماکان اصرار داشتیم که بهترین لباس ‏تنمان باشد. مطمئن نبودم که ملاقات دارم. هم اتاقی هایم می گفتند که با ‏آمدن ات به این بند، ملاقات تو، برای خانواده ات آزاد خواهد بود. دل تو دلم ‏نبود تقریباٌ همه را برای ملاقات خوانده بودند و تنها  من  مانده بودم. پشت ‏پنچره نشسته بودم  و به آسمان نگاه می کردم. هوا صاف و روشن بود یک ‏دسته پرنده در حالی که آواز می خواندند، از بالای پنجره  گذشتند.  با ‏وجوی که فقط یک سال بود دستگیر شده بودم، ولی برایم  بیش از ده سال ‏بنظر می رسید. ساعت از ظهر هم گذشته بود با گذر زمان داشتم  مطمئن ‏می شدم که ملاقات نخواهم داشت. نگهبان بند که زن  کمی چاق و سبزه ‏ای بود در حالی که قسمتی از چادرش را در دهان گرفته بود در اتاق را باز ‏کرد و اسمم را بلند و خیلی سریع خواند و گفت: "ملاقات". از جا پریدم. ‏دوستانم که نگرانم بودند به طرفم آمدند. یکی چادرم و دیگری چشم بندم را ‏آورد. در مسیر راه  پرواز می کردم. چند زندانی دیگر هم از اتاق های دیگر ‏بودند. هوا ملایم بود و تابستان داشت روزهای آخر خود را می گذراند.  اولین ‏بار بود که سوار مینی بوس می شدم. پس از یک سال دستگیری، ملاقات ‏برایم امکانی بود که بتوانم از اوضاع بیرون خبر کسب کنم و از همه مهم تر ‏بی خبریم از بهروز پایان می یافت. آخرین صدای فریاد او را زیر شکنجه در ‏حالیکه بازجوها  او را توپ فوتبال کرده بودند و به هم پاس می دادند، شنیده ‏بودم. آن صدای وحشتناک افتادن بهروز روی زمین و سکوت مرگبار، لحظه ‏ای از فکرم دور نمی شد. پشت در اتاق ملاقات به صف ایستادیم. با فرمان ‏داخل شوید به طرف کابینمان که قبلا شماره آنرا داده بودند دویدیم. سالن ‏ملاقات سالن بسیار بزرگی بود که  وسط آن دیوار شیشه ای وجود داشت که ‏به وسیله تخته هایی به کابین های کوچکی  تقسیم شده بود. در هر دو طرف ‏کابین، گوشی تلفن بود. بعد از استقرار ما، خانواده ها از  طرف دیگر وارد ‏شدند. پدر و مادرم را وسط جمعیت دیدم که به طرف محل ملاقات ‏میدویدند. موهای پدرم کاملاٌ سفید شده بود و مادرم زیر چادر مشکی تکیده ‏و کوچک شده بود. بیش از ده سال پیر شده بودند. با کمال تعجب دیدم که ‏از مقابل کابین من گذشتند. دستم را برایشان تکان دادم ولی آنها به جست و ‏خیزها و دست تکان دادن های من واکنشی نشان ندادند و برای یافتن من تا ‏انتهای سالن رفتند و در هر کابین سر می کشیدند تا اینکه چشم مادرم با ‏چشمانم تلاقی کرد. با ناباوری مرا به پدرم نشان داد و هر دو با عجله به ‏طرفم آمدند. مادرم به محض دیدن من نمی توانست از ریزش شدید اشک ‏هایش جلوگیری کند و مرتباٌ با چادرش اشکهایش را پاک می کرد، ولی من ‏هیجان زده و خندان بودم. پدر گوشی را برداشت و آنرا به مادرم داد. مادرم ‏همانطور که گریه می کرد گفت چه بلایی سرت آوردن چرا این طور شده ‏ای؟! خیلی شکلم تغییر کرده بود. حتی خودم وقتی چهره ام را در یک تکه ‏آینه شکسته موجود در اتاق  دیده بودم، خودم را نشناخته بودم. خیلی لاغر ‏شد و چشمانم در دو گودال سیاه فرو رفته بودند و پوست صورتم به طرز ‏عجیبی  زرد و پریده شده بود. ‏
‏- سلام مامان، من حالم خوبهِ چرا گریه میکنی؟ تازه از سلولهای زیر بازجویی ‏به اتاق عمومی منتقل شده ام از این به بعد روزنامه  و تلویزیون دارم. اصلاٌ ‏نگران من نباشید من حالم خوبه  فقط خیلی نگران بهروز هستم،  هیچ ‏خبری از او ندارم. روز اول دستگیری مان وقتی زیر بازجویی بود گاهی او را ‏می دیدم؟ شما می دانید در چه وضعیه؟ ‏
مادرم با صدای بلند زد زیر گریه. گفتم: چرا گریه می کنی چی شده؟! به من ‏بگو! مگر اونو کشتن؟ مادرم که سیلاب اشک امانش نمی داد، سرش را تکان ‏داد و گفت او همان اول دستگیریتان کشته شد. همان یک سال پیش. با ‏ناباوری به پدرم نگاه کردم او سرش را پایین انداخته بود و سعی می کرد ‏چشمانش را از من بدزدد. کوه سنگینی روی سرم خراب شد با تمام وجود ‏فریاد کشیدم. بیشرف ها  اونو کشتن. می دانستم ولی نمی خواستم باور کنم. ‏یکی از زندانیان که با او بود می گفت که او زیر شکنجه رفته. فریاد می ‏کشیدم وسیلاب اشک سرازیر بود. پدرم گوشی را از مادرم گرفت و گفت چرا ‏گریه می کنی؟ برای چنین مرگی نباید گریه کرد. من از داشتن چنین ‏دامادی افتخار می کنم. تنها چنین مرگی لایق انسان بزرگی چون بهروزه ‏بود. اگر او با آن ها همکاری می کرد و زنده میماند راضی بودی ؟ مسلماٌ نه. ‏برای چنین مرگی اصلاٌ نباید گریه کرد بلکه باید افتخار کرد. حرف های پدرم ‏هر چند منجر به قطع سه بارملاقاتمان شد، ولی آن لحظه برای من  مثل  نم ‏نم بارانی بود که برآتش وجودم فرود میامد. و دریچه روشن و سبز زندگی را ‏در گودال تاریک و ظلمانی مرگ  برویم  می گشود. لحظه ای به چشمانش ‏نگاه کردم سرخ بودند .لبخند زدم. به هم لبخند زدیم.‏
‏.وقتی به اتاق برگشتم ، سرم سنگین بود و تمام عضلات بدنم درد می کرد ‏ولی لبخند را هم چنان بر لبانم داشتم. دوستانم دورم حلقه زدند خبر را ‏شنیده بودند. گفتم بچه ها امشب باید زندگی یک انسان بزرگ  را جشن ‏بگیریم. ‏
بهروز فتحی متولد 1331،  مهندس مکانیک از دانشگاه صنعتی شریف بود و ‏مبارزه را از آنجا آغاز کرد. سال 55 به آمریکا رفت و بزودی یکی از فعالین ‏کنفدراسیون برای احیای جنبش دانشجویی در امریکا شد. در سال 1357 به ‏ایران بازگشت. او یکی از رهبران مبارزات صنایع فولاد اهواز و کارگران ‏شرکت نفت بود. بعد از سال 60 با آغاز مبارزه مسلحانه سربداران بعنوان یک ‏عضو ساده در این مبارزه شرکت کرد ولی  بزودی بخاطر وفاداری و از خود ‏گذشتگی، استقامت، مسئولیت پذیری و درائت سیاسی اش عضوشورای ‏رهبری سربداران شد. بعد از شکست قیام آمل و ضربه خوردن اتحادیه  ‏درسال 1361، بهروز نقش محوری دربرگزاری شورای چهارم و سازماندهی ‏دوباره اتحادیه داشت . او در سال 1362  دستگیر و همان سال در زندان ‏اوین زیر شکنجه کشته شد. یادش گرامی باد ‏
اکتبر 2007‏
‏*‏