باور مکن
وقتی به تو می‌گویند که ماه؛‌ ماه است‏
این صدای من است بر نوار
که این امضای من است بر کاغذ                      ‏
‎           ‎
باور مکن!‏
باور مکن هیچ چیز را
از هر آن چه به تو می‌گویند، ‏
هیچ را از آن چه به تو قول می‌دهند، ‏
هیچ چیز را از آن چه به تو نشان می‌دهند(6)‏

اما چه کسی می‌توانست قاصد مرگ باشد؟ کدام مادری می‌توانست خبر ‏اعدام جگرگوشه‌ی مادری را به او اطلاع دهد، وقتی خود از ملاقات با ‏فرزندش بازگشته بود؟ کدام همسری می‌توانست همسری را که سالیان ‏سال در انتظار بازگشت عزیزش به سر برده بود، ناامید کند؟ چه کسی ‏توان انجام این کار عظیم را داشت؟ با این همه ما از آنان می‌خواستیم که ‏این کار سخت و دردآور را انجام دهند. ما می‌خواستیم پیام آخرینِ ‏عزیزان‌مان را به مادرانشان برسانیم:‏

گریه مکن مادر
پنجره را ببند
چادر خانگی‌ات را به کمر به‌پیچ
به کوچه‌ها کوچ کن
و پیام ما را بر دیوارها و دروازه‌‌ها نقش بزن
و سلام ما را ‏
به سپیدی لبخند کودکان برسان ‏
ما باید به آن‌ها می‌گفتیم که: ‏
عاشقان فروغ جاودانه‌ی آفتاب
دوباره به سایه باز نمی‌گردند
رژیم مرتکب یکی از بزرگترین جنایت‌های قرن شده بود و تلاش می‌کرد ‏تا ابعاد فاجعه را پنهان دارد. ملاقات‌های ما تنها کانالی بود که ‏می‌توانست ابعاد این فاجعه را افشا کند. رژیم تلاش می‌کرد تا خبر ‏قتل‌عام زندانیان به بیرون درز نکند. پس مهم‌ترین رسالت ما در آن ‏روزها، به گوش جهانیان رساندن خبر این واقعه و اسامی قربانیان آن بود. ‏این منطق ما بود که در درستی آن شکی نداشتیم ولی چه کسی ‏می‌توانست این بار عظیم را به مقصد برساند؟ بدون شک منطق ‏بستگان‌مان نیز درست بود. حق با چه کسی بود؟ نمی‌دانم! گاه بچه‌ها ‏باید خبر اعدام خواهران و برادرانشان را به اطلاع خانواده می‌رساندند و ‏گاه این خانواده بود که خبر شهادت دیگر فرزندشان را به اطلاع ‏عزیزانشان در زندان می‌رساندند. گاه مادران صحنه‌هایی حماسی خلق ‏می‌کردند که تکرارش به ندرت اتفاق می‌افتد. مادر سید احمدی در ‏ملاقات با پسرش رضا، متوجه‌ی اعدام دو پسر دیگرش می‌شود و برای ‏حفظ روحیه‌ی فرزندش مدعی می‌شود که خبر دارد و به آنان افتخار ‏می‌کند و به فرزندش که تاب نیاورده و گریه می‌کند، نهیب می‌زند: ‏خجالت بکش! برای چه گریه می‌کنی! برای مادر سخت بود که آدم‌کشان ‏اشک او یا فرزندش را ببینند. او حتا بعد از ملاقات به دخترانش که ‏بیرون از زندان منتظر خبری از برادرانشان بودند، حقیقت را نگفته بود و ‏مدعی شده بود که همگی خوب و سالم هستند. در اوین نیز وقتی با ‏تحویل ساک‌های فرزندانش، خبر اعدام آن دو را رسماً به اطلاع او ‏می‌رسانند، می‌گوید: ‏‎"‎شیرم حلال بود. افتخار می‌کنم که حسرت یک ‏آری را به دل‌تان گذاشتند‎"‎‏ فرزند او محسن از سال ۶۰ جزو زندانیان ‏ملی‌کش مجاهد بود. از این نمونه‌ها در میان خانواده‌ها کم نبود. من هنوز ‏ملاقات نداشتم. دلیل خاصی نمی‌توانست داشته باشد. احتمال می‌دادم ‏اتفاق ناگواری افتاده باشد. شاید فکر می‌کردند که اعدام شده‌ام و... به هر ‏صورت، آبان‌ماه نیز بدون ملاقات بر من گذشت. در اواخر ماه بود که ‏روزی پاسدار بند گفت: کسانی که ملاقات نداشته‌اند، می‌توانند برای ‏خانواده‌هایشان نامه بنویسند و بگویند برای ملاقات‌شان بیایند. برای ‏سومین بار در طول زندان برای خانواده‌ام نامه‌ای نوشتم. به سختی ‏می‌توانستم خودم را راضی به نوشتن نامه‌ای در پنج خط کنم. چرا که ‏معتقد بودم: ‏

نمی‌شود برای آن‌که در دورها ‏
چشم به راه قاصدک دوخته است، ‏
زندگی خونین خلق را در پنج خط نگاشت
و نمی‌شود با لبان بسته‌ی قلم گفت:‏
آن‌سوی آسمان ابری همیشه آفتابیست
پیش‌تر نیز در وضعیت‌های مشابه، نامه نوشته بودم.‏