اولین ملاقاتم، در پاییز سال٥٣ در زندان خرم آباد انجام گرفت. من با شش ‏نفر دیگر که همگی ١٥ویا ١٦ ساله بودیم در راستای فعالیت های چریک ‏های فدائی خلق، عملیاتی انجام دادیم که کمی بعدش دستگیرمان کردند. ‏ابتدا ما را در زندان بروجرد در یک انفرادی نگاه داشتند تا دوران بازجوئی ‏مان تمام شود. نزدیک به چهار ماه ممنوع الملاقات بودیم. بعد ما را به مرکز ‏استان بردند و از آن جا که در بیشتر شهرستا ن ها زندان جداگانه ای برای ‏افراد سیاسی (به گفته پاسبان ها خرابکاران) به ویژه کم سن ها نداشتند، ما ‏را با زندانیان عادی در یک جا قرار دادند. هر چند که معمولاٌ اطاق هایمان ‏مستقل از زندانیان عادی بود. در آن زمان اطاق ملاقات ها هنوز مجهز به ‏تلفن و از پشت شیشه انجام نمی گرفت، دو ردیف  میله آهنی با فاصله ‏حدوداٌ یک متر وجود داشت که قسمت های از این میله آهنی هم توسط  ‏توری فلزی، پوشیده شده بود. یک پاسبان در میان این دو ردیف قدم میزد و ‏جمعیت هم در دو طرف، بلند بلند صحبت می کردند . به مرور صدا ها بالا ‏می رفت وبه هوار تبدیل می شد. زندانیان عادی هم که اهل رعایت نبودند و ‏گاهی اصلا صدا به صدا نمی رسید. همگی هوار می کشیدیم و دلتنگی ‏هایمان را با هوار بیان میکردیم!. چه معرکه ای بود ملاقات ها!! گاهی میان ‏خانواده ها دعوا می شد و ما شاهد کتک کاری آن ها در آن طرف میله ها ‏بودیم؛ و گاهی هم شاهد رد و بدلِ فحش های رکیک بین خود شان، در این ‏طرف میله ها می شدیم؛ که خانوادها ی  ما نیز از آن بی نصیب نمی ماندند. ‏
هنگامی که پشت پاسبان ها به قسمتی از این راهرو میله ها قرار میگرفت، ‏انواع سیخ و چوب به کارگرفته می شد تا انواع گوناگون مواد مخدر و ‏چیزهای دیگر رد و بدل شوند. و هنگامی که پاسبان در حال قدم زدن برمی ‏گشت، همین صحنه در طرفی دیگر تکرار می شد. البته نحوه کار به ‏سختگیری پاسبان هم بستگی داشت و اینکه آیا قبلا حق حساب ها پرداخت ‏شده اند یا نه؟ ما هم با وجود سختی ملاقات، حرف هایمان را می زدیم و اگر ‏اطلاعاتی داشتیم رد وبدل می کردیم. به هر حال اولین ملاقاتِ زندگیم در ‏زندان، در حالی انجام شد که در تناقض بین مرد بودنم و نوجوان - خانواده ام ‏به من میگفتند -  بودنم که واقعیتم بود، قرار داشتم.‏
دومین ملاقات، در اردیبهشت ماه سال ٦٠ هنگام عبور با قطار از قم به ‏سمت خوزستان ‏‎ ‎دستگیر شدم همراه من دو نفر دیگر هم که همراهشان ‏مقداری (ملاط) دست نوشته های سازمانی داشتند، دستگیر شدند. خانواده ‏های آنها آمدند و هر دو را با ضمانت آزاد کردند. غروب که شد مرا هم به ‏سلولی انداختند. ساعتی بعد از وارد شدن من در سلول، صدای باز شدن در ‏آمد و ظاهراً دختری را به سلول کناری بردند. ساعت ها گذشت، همه چیز در ‏سکوت بود که صدای باز شدن چفت در سلول آمد. کمی بعد هم لای دریچه ‏سلول من باز شد و سایه ای از کنار دریچه سلام داد من که انگار جن می ‏بینم جوابش را دادم. ابتدا از لای دریچه نگاه می کرد ولی کمی بعد راحت ‏سر حرف را شروع کرد. او را با پسر عمویش در خیابان دستگیر کرده بودند. ‏پسر عمو را آزاد کرده و از این خانوم می خواستند که یا برگ ازدواج را امضا ‏کند یا در زندان بماند. او ضمن اینکه پسر عمو را دوست نداشت و قصد ‏داشته که این موضوع را به او بفهماند توسط پاسداران دستگیر می شود. در ‏دلش باز شده بود و از فشار های خانواده می گفت و این که قصد دارد به ‏تهران برای زندگی برود. از من می خواست که به او کمک کنم. ما تا نزدیک ‏صبح صحبت کردیم. به او قول دادم که ازش حمایت کنم. از من پرسید که ‏اگر فردا آزادش کنند از من چه کمکی می خواهد. اعلارغم تریدم از گفتن آن ‏مطالب، به او مواردی را گفتم که به خانواده ام و رفقایم برساند و او به قولش ‏عمل کرد، هرچند من یک سال بعد آزاد شدم و نتوانستم ردی از او داشته ‏باشم که حداقل جبران کنم . روز بعد خواهرم با نوزادی در بغل به ملاقاتم ‏آمد. من از بچه دار شدن خواهرم خبر نداشتم چرا که مدت ها از آن ها دور ‏بودم. دیدن او در آن هوای گرم با نوزادی در آغوش که عرق ریزان خودش را ‏به آن جا رسانده بود هم شادی آور بود و هم ناراحت کننده. اسم نوزادش را ‏علی گذاشته بود، شاید می دانست سرنوشت برادرمان علیرضا به کجا خواهد ‏رسید. ملاقات بسیار کوتاه بود ولی گرمای محبت آمیز آن را تا شروع اعدام ‏های  دسته جمعی سال ٦٠  با خود داشتم. یادم هست که آن روزها به علت ‏شور وشوق عمومی فعالین سیاسی در بیرون، اصلا دلم نمی خواست در یک ‏سلول انفرادی و در شهری غریب محبوس باشم . این ملاقات بیش از ‏ملاقات های دیگر برایم دلتنگ کننده بود و این دلتنگی را روزها باخود ‏داشتم.‏
و اما سومین ملاقات: در پائیز سال ٦٢ در زندان اوین در پشت شیشه ‏منتظر بودم. دلم کاملا شور می زد . میدانستم که به علت بی نظمی اشتباها ‏این ملاقات داده شده، شاید هم نه! عمداٌ این ملاقات را داده بودند تا کسانی ‏را دستگیر و یا تعقیب کنند. با وجود نگرانی ها دوست داشتم آن ها را ببینم ‏و از طرف دیگر نگران عواقب آن بودم. بالاخره در باز شد و ملاقات کننده ها ‏وارد شدند. مادر و خواهرم بودند با چشم هائی نگران. معلوم بود که خبرهای ‏بیرون بسیار بد بوده. البته من در آن موقع نمی دانستم که برادرم دستگیر ‏شده و در خطر اعدام قرار دارد. آن ها حالم را پرسیدند ، علی رغم پنهان ‏کردن دستم، آن ها متوجه شدند و پرسیدند که آیا در بازجوئی دستم را ‏شکسته اند. گفتم نه هنگام فرار تیر خورده ام. مجبور شدم دستم را که در ‏گچ بود کمی تکان بدهم که ببینند که هنوز کار می کند. بیچاره خانواده ها! ‏یک برادر به خاطر موقعیتش زیر فشار بدترین شکنجه ها و تیغ اعدام بود، ‏دومی هم با دست تیر خورده  سرنوشتی بهتر از اولی ندارد. برادر بزرگتر هم ‏فراری و خانواده ها هم در شرائط  سخت بمباران و آوارگی. ما چه می ‏توانستیم در ملاقات با هم بگوییم!. فقط یادم هست، خواهرم گفت بازهم ‏زندان!. چرا که خانواده های بی چاره از سال ٥٠  تا سال ٦٨ زندگیشان در ‏زندانها سپری شد بود. 

                                                               ‏