بيش از پنج سال بود که در زندان هاي  رژيم ضد بشري جمهوري اسلامي ‏ايران به سر مي بردم و رفته رفته به زندگي در زندان خوگرفته بودم.  به ويژه ‏از هنگامي که طي يک جا به جائي مهم، ما توده ائي ها و فدائي ها را با هم ‏در يک بند حبس کرده بودند . البته هيچ يک از ما نمي توانست حدس بزند ‏که اين تصميم اخير، از آماده کردن زمينه براي کشتار زندانيان سرچشمه مي ‏گرفت. جلاد فقط در انتظار موقعيتي مناسب بود که کشتار زندانيان را آغاز ‏کند و توجيهي نيز براي آن در دست داشته باشد : توجيه آن " فاز رو در ‏روئي" مجاهدين در زندان بود که طي آن پاسداران را درون زندان مورد ‏تهاجم قرار دادند و موجب اعمال خشونت بي سابقه آنان در زندان شدند و ‏موقعيت نيز با حمله مجاهدين به غرب ايران ( فروغ جاويدان يا مرصاد) به ‏دست جلادان افتاد .‏
آدينه 7 مرداد 1367. بند به کارهاي روزمره خود مشغول بود. بند ما آخرين ‏بند واقع در راهروي عريض زندان بود. نخست 52 نفر بوديم که پس از بردن ‏چند نفر از رفقا و آوردن  ديگران سرانجام شمارمان به 48 نفر رسيد که در ‏‏17 سلول انفرادي ما را تقسيم کرده بودند. سلول هائي که بنا بر تعريف براي ‏يک نفر در نظر گرفته شده بودند . هر يک از آن ها 3 متر طول و 1.80 متر ‏عرض داشت. پنجره اي  رو به روي در ورودي آن رو به حياط زندان باز مي ‏شد؛  يا قرار بود باز شود . چون پشت هر يک از پنجره ها ورق هاي فلزي به ‏عرض تقريباً 20سانتي متر هر 25 سانتي متر جوش داده شده بود. اين ورق ‏ها داراي شيبي با زاويه ائي تقريباً 30 درجه به سمت بالا بودند که به اين ‏ترتيب مانع ديدن پائين يا رو به رو مي شدند. برعکس همواره مي توانستي ‏آسمان را از لابه لاي دو ورق آهني بنگري. دستشوئي ها و حمام  در انتهاي ‏بند قرار داشتند. بچه هاي ما، با کارائي ويژه خود موفق شده بودند يکي دو ‏ورق واپسين پنجره حمام  را کمي بلند کنند. به گونه ائي که مي توانستي از ‏آن محل و کمي نيز افق را ببيني .ساعت 1 بعد از ظهر. از راديوي بند که به ‏صدا و سيماي سراسري وصل بود به نماز جمعه آن روز را گوش مي داديم. ‏ناگهان دريافتيم که مجاهدين حمله مهمي را از غرب ايران آغاز کرده اند. ‏رفسنجاني ضمن دادن اين خبر افزود که اين موقعيتي استثنائي براي قلع و ‏قمع مجاهدين است. ساعت 2 بعد از ظهر چند پاسدار وارد بند شدند و بدون ‏کوچک ترين توضيحي، تلويزيون را به همراه خود برند. اعتراض ما نيز به ‏جائي نرسيد. بحث و حدسيات ما نيز بي نتيجه  ماند. عصر که شد، ‏پاسدارهاي هميشگي جيره غذائي ما را نياوردند، اين کار برعهده پاسداري ‏افغاني که از دور توسط پاسداران ايراني کنترل مي شد صورت گرفت. کوچک ‏ترين تماسي با فرد مذکور امکان پذير نبود. جيره را دادند و رفتند و ما را با ‏هزاران سئوال در ذهن، باقي گذاشتند؛ چه مي گذرد؟ باز چه خوابي براي ما ‏ديده اند. آشکار است که پاسخي براي پرسش هاي خود نمي يافتيم. شنبه ‏صبح هنوز نمي دانستيم  ماجرا از چه قرار است، با قطع هواخوري متوجه ‏شديم که موضوع جدي تر از اين هاست. ولي باز هيچ نمي دانستيم. ديگر از ‏پاسدارها نيز نمي توانستيم چيزي بيرون بکشيم. نگراني سراسر بند را فرا ‏گرفته بود. ناگهان صدائي از طبقه بالا به گوش رسيد. سکوت موجود در بند، ‏مطلق شد. چند نفر به گوش نشستند. به زودي مشخص شد که دستگاه ‏اعدام جانيان به راه افتاده است. نخستين قربانيان اين فاجعه مجاهدين بودند. ‏آن ها را يکي پس از ديگري مي آوردند . ‏
عضو چه گروهکي هستي ؟- مجاهدم. اعدام.‏
‏ اگر زنداني بعدي مطابق ميل جلادان پاسخ مي داد "منافقم" بهانه ديگري ‏در پيش بود : ‏
‏"آيا حاضري طناب دار را به گردن دوستت بياندازي ؟ " . پاسخ منفي به اين ‏پرسش اعدام را در پي داشت و پاسخ مثبت هم اين پيامد را :‏
‏ " ولي ما ديديم که تو سرود دست جمعي مي خواندي"، اعدام.‏
به اين ترتيب يکي پس از ديگري اعضاي سازمان مجاهدين را به سوي قتلگاه ‏مي فرستادند. ما البته نمي دانستيم آنان را کجا اعدام مي کنند. ولي همه ‏سخناني را که رد و بدل مي شد مي شنيديم. از جمله شنيديم که يکي به ‏ديگري مي گفت : "حاج آقا، ده دقيقه پس از حلق آويز کردن، اين دختر ‏هنوز تکان مي خورد . آيا امکان ندارد راه ديگري برايش پيدا کنيم ؟ " ‏
به اين ترتيب مي توان جو ايجاد شده در بند را تجسم کرد. يکشنبه شب از ‏همان انتهاي حمام ديديم کاميون يخچال داري را که معمولاً براي حمل ‏گوشت استفاده مي شود  به حياط زندان آوردند. نمي دانستيم براي چه. ‏ناگهان يکي گفت براي حمل اجساد است، که درست هم بود. بعد ما ‏توانستيم هر بار صداي افتادن 20 تا 25 جسد را در کاميون بشماريم. و اين ‏موضوع سه يا چهار بار در روز تکرار مي شد. فرداي آن روز، پس فردا و ‏روزهاي ديگر.....و ما کماکان بدون هواخوري و بدون هيچ گونه تماسي با ‏خارج از زندان بوديم .‏
چند روز بعد، هنگام دادن جيره غذايمان، يکي از بچه ها از پاسدار خواست ‏که نزديک بيايد و به او پيشنهاد برگزاري نمايشگاه کتاب را داد ! پاسدار نگاه ‏غريبي به او کرد و آهسته، نجوا کنان به او گفت بهتر است مواظب سر خود ‏باشد تا در جست و جوي کتاب.‏
محمد رضا دليلي، که به همراه برادرش احمد رضا دليلي در بند ما بودند، ‏ترشي سيري را که خود انداخته بود و مي خواست پس از 7 سال بخورد  باز ‏کرد و گفت با اين اوضاع معلوم نيست که بعداً بتوانم از آن استفاده کنم. ‏حدسش درست بود. چون او نيز جزو قربانيان فاجعه شد. ما تقريباً هر روز سر ‏نهار با يکديگر درباره برخي از مسائل از قبيل فيزيک و کهکشان ها، نور و ‏حرکت در سرعت هاي نزديک به آن،  بحث  مي کرديم. به گونه اي که ‏برادرش احمد رضا به ستوه آمده بود و مي گفت آيا موضوع بحث ديگري ‏نداريد که من هم بتوانم در آن شرکت کنم . يادش گرامي باد .‏
سه هفته بعد، سيراب از خون هاي ريخته شده، حيوان درنده، گوئي از اين ‏همه جنايت صورت گرفته راضي شده بود. اوضاع دوباره مانند سابق شد. درها ‏باز شده و پاسدارهاي سابق باز گشتند. ولي ما با آن همه جنايتي که ‏شاهدانشان بوديم، ديگر مانند سابق نمي توانستيم زندگي کنيم. بعدها ‏فهميديم که تنها بندي بوديم که در جريان کشتار67 قرار داشت .‏