در آن روزها، اما، گرمای سوزان تابستان در عادل آباد نبود که ‏بندی ها را آزار می داد. بیم و هراس مهیبی بر همه زندان سایه گستر انیده ‏بود. خبر های ترسناک و بدی از بیرون می رسید و برخی از بندی ها زمزمه ‏وار و در گوشی به هم خبر را می رساندند. همه با بیم و ناباوری به همدیگر ‏نگاه می کردند. خبر کوتاه، اما، بس هولناک بود؛ قرار است عده ای از ‏زندانیان را به قتل رسانند. اغلب بندی ها خبر را باور نمی کردند، من نیز در ‏میان آنها بودم.  ده روزی می شد که با بلندگو هر روز نام گروه کوچکی از ‏بندی ها را می خواندند و آنها را به بازداشتگاهِ اطلاعات می بردند. برخی یکی ‏دو روز بعد باز گردانده می شدند، برخی هفته ای بعد، تنی چند نیز در آنجا ‏می ماندند، و برخی را نیز پس از بازگشت، دوباره می بردند.  همه از بندی ‏های وابسته به سازمان مجاهدین خلق بودند. در زندان عادل آباد هیچ کس ‏از بندی ها از مواضع سیاسی -  عقیدتی پیشین خود دفاع نمی کرد. دست ‏کم،هیچ کس به طور آشکار چنین نمی کرد. بنابراین، هیچ ترتیب و سیاست ‏خاصی نیز در اعلام اسامی نبود، همه گیج شده بودند.  برخی از کسانی که به ‏بازداشتگاه فرا خوانده می شدند، از فعال ترین و برجسته ترین تواب ها بودند. ‏برخی از آنها شب ها در زندان به نگهبانی می پرداختند، برخی حتی در ‏گشت های خیابانی، به همراه مأموران وزارت اطلاعات، در کار شناسایی و ‏دستگیری کسانی بودند که گفته می شد پس از عملیات "فروغ جاودان" ‏سازمان مجاهدین خلق به درون ایران رخنه کرده بودند. در یکی از همین ‏روزها، عباس میرائیان، دوستِ نازنین من - از عرب های خوزستان-  و یکی ‏از  هم اتاقی هایم در بند چهار، مرا صدا زد و گفت می خواهد با من سخن ‏بگوید. عباس از کسانی نبود که زیاد درگیر مباحاث نظری گروهها باشد. مرا ‏نیز همواره، به رغم مخالفت خودم، با نام فامیل صدا می کرد، من او را دیده ‏بودم که پس از بازگشت بسیار گیج و هراسناک و نا باور به نظر می رسد. فورا ‏استقبال کردم و به او گفتم  من نیز می خواستم با او گفتگو کنم، اما تردید ‏داشتم. او گفت که بنا نبوده است با کسی حرف بزند و بسیار می ترسد. از ‏سر لطف به من گفت تنها به من اعتماد دارد و خواستار آن است که نظر مرا ‏بداند. عباس گفت که بازجویی مختصری از او کرده اند. سئوالاتی درباره ‏پایبندی او به عقاید سابقش کرده اند، به او گفته اند به هیچ توابی، خاصه از ‏هواداران سابق مجاهدین خلق، اعتماد ندارند. گفته بودند، همه کار تواب ها، ‏تواب نمایی و بر اساس دستور عمل سازمانی است. اما، آنچه عباس می ‏خواست به من بگوید همه این نبود. او گفت در بازداشتگاه   در حالیکه ‏چشمانش بسته بود و در گوشه ای نشسته و منتظر "نوبت" بازجویی خود ‏بوده است، با گوش خود صدای مختار آذر را شنیده است که به بازجویان می ‏گوید: "نامرد ها شما که خود می دانید من اگر چه شما را قبول ندارم، اما از ‏کار های مجاهدین هم مدتها است دیگر دفاع نمی کنم، پس چرا می خواهید ‏مرا در حالیکه به حبس محکوم شده ام دار بزنید". عباس می گفت او با ‏شنیدن سخنان مختار و نحوه بازجویی و لحن تازه بازجو ها در یافته است که ‏کاری جدی در شرف وقوع است و اخبار و شایعات گذشته را اکنون باور کرده ‏است. او می خواست هم خبر را به من داده باشد، و هم نظر مرا بداند. معلوم ‏بود هنوز چنین کاری برایش کمی غیر قابل باور می بود؛ و نظر من در تحلیل ‏خبر برایش مهم بود.  حق داشت؛ برای من نیز باور ِ آن دشوار بود. مختار آذر ‏را من به خوبی می شناختم. اگر چه به نظر ساکت و گوشه گیر می آمد و ‏کمتر با افراد ِ گوناگون در می آمیخت، اما دانشجویی با سواد و اهل فکر بود. ‏با توجه به اینکه اغلب هواداران جدی مجاهدین یا در درگیری به قتل می ‏رسیدند یا بلافاصله محکوم به تیر باران می شدند، مختار از معدود هواداران ‏تشکیلاتی از میان ِ دانشجویان ِ مجاهد بود که الله بختی از دم تیر جسته بود. ‏بین من با او نوعی همدلی و دوستی پدید آمده بود؛ با هم بسیار بحث و ‏گفتگو می کردیم ؛ هر دو به دیدگاه های بالنسبه مشترکی درباره اوضاع ‏سیاسی ایران ِ آن زمان و گروههای سیاسی اپوزیسیون رسیده بودیم. سخنی ‏که عباس از گفتگو و برخورد ِ مختار با بازجویان نقل می کرد، شکی برایم ‏باقی نگذاشت که ماجرا حقیقت دارد. مختار به جز به من به کس دیگری در ‏زندان به صراحت درباره عقاید جدیدش چیزی نگفته بود. اکنون دیگر ‏دریافته بودم  ماجرا جدی است و اخبار ِ هولناک، که برخی  از بندی ها از  ‏گوشه و کنار و اغلب از رهگذر کسب خبر از ملاقاتی ها به داخل زندان می ‏آوردند، بیراه و شایعه نیست. روزهای بعد شمار بیشتری از بچه ها را به ‏بازداشتگاه بردند و شمار بسیار کمتری بازگشتند. در اتاق من از شانزده نفر، ‏تنها سه نفر باقی مانده بودند که مانند من در ارتباط با گروههای چپ ‏دستگیر شده بودند. حتی مسئول اتاق را، که همواره از میان  " توابین" مورد ‏ِ اعتماد انتخاب می شدند،به بازداشتگاه برده بودند. بند چهار، که تا پیش از ‏این بیش از پانصد نفر را در خود جای داده بود، تقریبا خالی شده بود. ‏
روز بعد ملاقات داشتم. به طور گروهی به سالن ملاقات برده  شدیم. ‏گویی خاک مرگ بر در و دیوار سالن ملاقات پاشیده بودند ؛ بوی مرگ را از ‏همه جا میشد حس کرد. برخی از خانواده ها گویی برای آخرین بار به ‏فرزندان خود نگاه می کردند. هیچ کس نمی دانست که فرزند او هفته دیگر ‏زنده خواهد بود یا نه. سالن ملاقات،برخلاف همیشه، خلوت بود. غم انگیز ‏ترین صحنه در آن روز دیدن چهره خانواده هایی بود که به ملاقات فرزندان ‏خود آمده بودند اما از آنها خبری در زندان عادل آباد نبود. همه از آنچه در ‏زندان و بازداشتگاه در آن روزها می گذشت، غافلگیر شده بودند. فراخوانی ‏بسیاری از زندانیان به بازداشتگاه و نگهداشتن آنان در آنجا، چنان به سرعت ‏انجام شده بود، و چنان ماجرا سرّی بود که حتی برخی از مسئولان زندان که ‏متصدی ملاقات بودند نمی دانستند که  چه کسی در زندان هست و  چه ‏کسی به بازداشتگاه رفته است. همین موجب شده بود که به برخی از خانواده ‏ها اجازه ورود به سالن ملاقات داده شود در حالیکه فرزندان آنها در زندان ‏نبودند. از دیدن مادر و پدر سالمند علی، که از راه دور آذربایجان برای دیدن ‏او به شیراز آمده بودند، براستی بغض گلویم را گرفت و می خواستم بگریم. با ‏ایماء و اشاره، و یا از طریق خانواده خود، چه می باید به آنان بگویم؛ بگویم ‏علی کجاست و برای چه او را برده اند. علی اکبر قربانی جاوید؛ دارای دکترای ‏الکترونیک و مقیم آلمان غربی بود که به هنگام آمدن به ایران برای دیدار با ‏خانواده اش، او را دستگیر کرده و سپس به پانزده سال زندان محکوم کرده ‏بودند. صمیمیت و یک رنگی خاصی بین ما ایجاد شده و با هم دوست شده ‏بودیم. من پیش او زبان آلمانی یاد می گرفتم و او به من تمرین انگلیسی می ‏کرد. آنطور که خود می گفت تنها به سبب شرکت در تظاهر اتی از سوی ‏هواداران سازمان مجاهدین در آلمان بازداشت شده است. گویا به اصرار ‏دوستی در آلمان در آن تظاهرات شرکت کرده بود و ماموران جمهوری ‏اسلامی از او عکس گرفته بودند.  او خود می گفت از هیچ کدام از گروههای ‏سیاسی هواداری نکرده و نمی کند. زندگی اش نیز به خوبی گویای این ‏مطلب بود. او در واقع تکنو کراتی دموکرات و ملی، اما بودن هیچ وابستگی ‏سیاسی و تشکیلاتی به گروه خاصی بود. با بچه های سیاسی زندان نیز در ‏نمی آمیخت. می گفت مهمترین دل نگرانی اش در زندان درباره همسر ‏آلمانی و فرزند خود، در آنجا است. آنها را نمی توانست ببیند و می گفت نمی ‏داند آنها با خبر شنیدن حکم محکومیت او به زندان طولانی چه حالی یافته ‏اند. او می گفت بیم از آن دارد که همسرش، که با وضعیت ایران و احکام ‏زندان در آن دوران آشنایی ندارد، درباره او چه فکر می کند.  می گفت در ‏آلمان محکومیت پانزده سال زندان تنها برای اعضای گروههایی تروریستی  ‏نظیر بادر ماینهوف  یا جانیان حرفه ای صادر می شود. می گفت بیم از آن ‏دارد که همسرش فکر کند علی اکبر سال ها عضو فعال و حرفه ای سازمان ‏سیاسی خاصی بوده است اما در همه سالهای زندگی مشترک از همسرش ‏پنهان می کرده است. اکنون، علی را به بازداشتگاه برده بودند و خانواده اش ‏نمی دانشتند کجاست و چه سرنوشتی دارد. باری، در ملاقات  اخبار بیشتری ‏شنیدم. با ایماء و اشاره به من فهماندند که قتل عامی در همه زندان ها به ‏جریان افتاده است. در تهران گویا کار دیگر تمام شده بوده است و اکنون ‏نوبت شهرستان ها بود. مادرم می گفت با مراجعه با آقایی که از خویشان ‏یکی از دوستان خانوادگی ما بود، و در "دادستانی انقلاب" شیراز کار می ‏کند، دریافته است خطری مرا تهدید نمی کند. گویی آن آقا به آنها گفته بود ‏‏"خانم بروید خدا را شکر کنید پسرتان از مجاهدین نیست".