‏   ‏
برزخ شکنجه و شکنجه برزخ ‏
برزخ درکتاب های دینی جایگاهی یا وضعیتی است بین بهشت وجهنم که ‏درآن فرد به سرگردانی وبلاتکلیفی ابدی محکوم شده است وهمواره بین بیم ‏وامید زندگی می کند. هندوها، سیک ها وجینی ها وبودایی ها به تناسخ ‏باوردارند. ازدیدگاه آنان روح دریک چرخه ی پایان ناپذیر، نامشخص وغیرقابل ‏پیش بینی تولد، مرگ وحلول دوباره دراجسام گوناگون گرفتاراست که ممکن ‏است بسان یک چرخ گردان بی وقفه ادامه یابد. این حالت برزخ تا زمانی که ‏روح به نیروانا یا روشنگری دست یابد چه بسا میلیون ها سال بطول انجامد. ‏درتورات برزخ را می توانیم درداستان یونس بازیابیم که سه شبانه روزدرشکم ‏ماهی بین مرگ وزندگی دست وپا زد. دانته درکمدی الهی دیدگاه کاتولیکی ‏برزخ را به معرض نمایش گذاشته است. آنان که کاملاً از گناه پالوده نشده اند ‏ویا به اندازه ی کافی عقوبت ندیده اند دراین حالت بلاتکلیفی قرار خواهند ‏گرفت. طبق احادیث اسلامی روزبازخواست، آدمیان بایستی در یک صف ‏طولانی منتظربازپس دادن حساب ثواب وگناه دنیوی خویش بمانند. این روز ‏معادل پنجاه هزارسال زمین است. قرآن شکنجه روحی انسان ها را، چه ‏گناهکاروچه بی گناه، دراین روزپایان ناپذیر چنین توصیف کرده است:‏
‏"وآن زمانی است که خورشید تاریک می شود؛ ستارگان خاموش می گردند؛ ‏کوه ها ازهم فرو می پاشند؛ دریاها خشک می شوند ونامه اعمال انسان ‏گشوده می شود" (23)‏
برزخ مستتردرادیان گوناگون درواقع بازتابی است ازواقعیت زندگی انسان ‏بیگانه وازخود بیگانه درسرتاسرجهان ودر درازنای تاریخ. این بدان معنی است ‏که بشریت درهمه ی زمان ها ومکان ها از قرارگرفتن دربرزخ رنج برده و ‏همواره امید داشته است که به نوعی از این حالت سرگردانی بدرآید. ‏
شکنجه گران تحت رژیم های ستم پیشه همیشه این تجربه ی تلخ زندگی ‏انسانی را به عنوان وسیله ای برای تشدید شکنجه های خویش مورد سوء ‏استفاده قرارداده اند. جبـّاران ستم پیشه و شکنجه گران جوراجورشان ‏همواره با دربرزخ قراردادن قربانیان خویش شکنجه آنان را جانکاه ترنموده اند ‏بطوریکه می توان گفت دربرزخ قراردادن ، خود نوعی شکنجه است. مثلاً ‏درزمان شاه وهمچنین درجمهوری اسلامی ایران شکنجه گران قبل از ‏شکنجه کردن قربانی خویش اورا مدت ها جلو اتاق شکنجه نگه می داشتند ‏تا صدای ضجه انسان تحت شکنجه را بشنوند و مقاومت شان را درهم ‏بشکنند. گاهی انسان ها را برای شکنجه شدن با چشم های بسته درصفوف ‏طولانی قرار می دهند. درجمهوری اسلامی شب وروز قربانی شکنجه ‏درتاریکی مطلق با چشم وگاهی دستبند وپای بند می گذرد. برخی ازقربانیان ‏شکنجه که هم اکنون، بخاطردرمان وتوان بخشی خویش، زیرپوشش خدمات ‏مرکز ما هستند تجربه زندانی شدن درگاودانی ویا صندوق های دربسته ای ‏مانند قبررا ازسرگذرانیده اند. آنان را درکاسکت های دربسته هفته های ‏متمادی بین مرگ وزندگی زندانی کرده اند. برخی از یاری جویان مرکزما را ، ‏بارها اعدام مصنوعی کرده اند. این یکی ازهولناک ترین برزخ هایی است که ‏ممکن است برای یک انسان اتفاق بیفتد (24) ‏
جلادان ، گاهی فرد را مدت ها بلاتکلیف ، و بی حکم محکومیت درزندان نگه ‏می دارند. اصطلاح اعدام یا حبس تعلیقی از دست پخت های جمهوری ‏اسلامی برای استفاده از رنج جانکاه برزخ برای تشدید شکنجه توسط یک ‏رژیم بنیادگرای دینی است. اتفاق افتاده است که رژیم قربانی خود را مدت ها ‏پس ازگذرانیدن دوران محکومیتش درزندان نگه داشته وبعد اورا به جوخه ی ‏اعدام سپرده است. نمونه ی دیگر استفاده از برزخ ، برای درهم شکستن ‏قربانی ، نگاه داشتن او برای مدت های طولانی درسلول های مرگ است. ‏رژیم جمهوری اسلامی با ندادن هیچگونه آگاهی به خانواده های زندانی ‏درمورد زنده بودن یا نبودن عزیزانشان، همواره آنها را نیزدر زجر جانکاه برزخ ‏قرارداده است. ‏
انسان شکنجه دیده ای که چند نوع برزخ را دردوران شکنجه تحمل کرده ‏است با فراراززادگاه و ترک ناگزیرخانه وکاشانه به نوع دیگری دچاربرزخ می ‏شود. پناهجو گاهی به مدت چندین سال درکشورهمسایه بصورت غیر قانونی ‏وبدون آنکه حتی به عنوان پناهنده به رسمیت شناخته شود، درعالم برزخ ‏زندگی می کند. اگرخوش اقبال باشد ودفترسازمان ملل اورا به رسمیت ‏بشناسد، برزخ دیگری آغازمی شود. اونمی داند چه وقت اورا به یک کشورامن ‏منتقل می کنند وآیا هرگز اسکان مجدد او صورت خواهد پذیرفت. برخی از ‏کشورها، ازجمله ترکیه، حتی آن زمان که فرد رسماً به عنوان پناهنده ‏زیرپوشش سازمان ملل شناخته شده، ازخروج او ممانعت به عمل می آورند. ‏بسیار پیش آمده است که حتی پناهنده ی قبول شده را از مناطق مرزی ( ‏که عمداً برای عذاب بیشترپناهجویان برایشان انتخاب کرده اند) به ایران ‏بازگردانیده اند. اگربین ده ها پناهنده، زن یا مردی شانس بیاورد که به یکی ‏از کشورهای غربی انتقال داده شود، بازهم زندگی برزخی دست از سراو ‏برنخواهد داشت. این کشورها (ازجمله کانادایی که من درآن زندگی می کنم) ‏از نوعی وسواس بیمارگونه نسبت به تروریسم وخرابکاری رنج می برند. پس ‏ازواقعه تروریستی 11 سپتامبر2001  این کشورها به کلیه ی خارجیان ‏بخصوص کسانی که ازخاورمیانه آمده اند به چشم تروریست نگاه می کنند. ‏مقامات این کشورها به چنان جنونی دربین مردم دامن زده اند که گویی ‏کشورتوسط نیروهای مرموزی از کهکشانی  ناشناخته تهدید می شود. ‏
این پیش زمینه ی ذهنی باعث شده است که کشورهای غربی قوانین محدود ‏کنند ه ترو شدیدتر علیه انسان های در تبعید ازمجالس قانون گذاری خود ‏بگذرانند وکاری کنند که مردم مرتباً برضد خارجیان موضع بگیرند ومأموران ‏رسمی با انسان های آواره ازدردشمنی درآیند. همه ی اینها فرد را درمسیر ‏اسکان دادن خود درجامعه ی تازه وساختن لانه ای دربی درکجا دربرزخ قرار ‏می دهد. مرکزما با بیش از ده ها قربانی شنکجه سروکارداشته ودارد که ‏برخی ازآنان هنوزپس از نوزده سال زندگی دربرزخ از هیچگونه موقعیت ‏رسمی مهاجرتی برخوردار نیستند. چنین وضعیتی داغ های جسمی وروانی ‏انسان شکنجه دیده را تازه می کند واورا دچارانواع واقسام پریشانی های گاه ‏درمان ناپذیرمی سازد. ‏