جنایت شکنجه در کلیه کشورهای دنیا به صورت مخفی و دور از چشم ‏دیگران انجام می شود. حتی قربانیان شکنجه به خاطر ترس از دستگیری ‏مجدد و دلایل دیگر مانند عدم یادآوری خاطرات گذشته وقدر قدرت جلوه ‏ندادن قدرت های حاکم، داستان شکنجه ی خود را در اعماق سینه پنهان ‏نگاه می دارند. بنابر این جنایت شکنجه همواره مورد انکار قرار می گیرد و با ‏هاله های گوناگون پوشانیده می شود. از این لحاظ است که شکنجه تاثیر ‏مخرب و پایداری بر قربانیان ــ بخصوص تبعیدیان شکنجه شده ، که از ‏حمایت خانواده و زادگاه خویش محروم مانده اند ـ به جای می گذارد.‏
شکنجه یکی از جنایات بین المللی و در واقع جنایتی ست علیه خانواده ی ‏بشری. به همین دلیل است که سازمان ملل متحد از بدو تأسیس ، شکنجه را ‏مطلقاً و تحت  هر شرایطی  ممنوع اعلام کرده است.(2)‏‎  ‎در تاریخ 10 ‏دسامبر 1984 مجمع عمومی سازمان ملل مهمترین قانون بین المللی ضد ‏شکنجه را مورد قبول قرارداد که  "کنوانسیون ضد شکنجه ودیگررفتارها ‏وتنبهات شقاوت بار، غیرانسانی وتوهین آمیز" (3) نام دارد. سازمان ملل ‏متحد در اواخر سال 1997 روز 26 ژوئن را به عنوان روز جهانی همبستگی با ‏بازماندگان شکنجه اعلام نمود.‏
کنوانسیون بالا یکی از جامع ترین قوانین بین المللی ضد شکنجه است که ‏هم شکنجه را تعریف می کند و هم یک نهاد بین المللی برای بازبینی ‏عملکرد کشورها از لحاظ ارتکاب جنایت شکنجه را ایجاد می کند. از نظر این ‏کنوانسیون شکنجه جنایتی است علیه خانواده ی بشری. کشورهای عضو باید ‏شکنجه را غیرقانونی اعلام دارند و شکنجه گران داخلی را تحت پیگرد قرار ‏دهند. طبق ماده 6 این کنوانسیون، اگر شکنجه گری از هر جای دنیا در ‏کشور عضو کنوانسیون پیدا شود، باید فوراً به عدالت سپرده شود.‏‎ ‎‏ فرد ‏شکنجه دیده هم می تواند علیه شکنجه گران خود اعلام جرم کند و هم از ‏آنان غرامت مالی دریافت دارد. هیچ دولتی اجازه ندارد کسی را به جایی ‏تبعید کند که ممکن است مورد شکنجه قرار گیرد. قربانی شکنجه یا کسی ‏که درخطر تبعید یا اخراج به جایی است که ممکن است مورد شکنجه ‏قراردارد، می تواند تحت شرایطی به "کمیته ضد شکنجه" ملل متحد شکایت ‏کند.‏
طی 15 سالی که در مرکز پشتیبانی از قربانیان شکنجه به عنوان محقق و ‏مشاور کار می کنم وظایفی را انجام می دهم که مشتمل است بر ارائه ی ‏خدمت مستقیم به بازماندگان شکنجه در زمینه های ، مختلف تقویت روانی، ‏مشکلات حقوقی، استقرار در جامعه ی کانادا، و مسائل و معضلات پناهندگی ‏و مهاجرت. اگرچه یاری جویان من از کشورهای مختلف به کانادا آمده اند،  ‏لیکن اکثریت آنان را یاری جویان ایرانی تشکیل می دهند و مرکز ما موارد ‏شکنجه، روش های شکنجه و تأثیر شکنجه را بر تبعیدیان ایرانی از بدو ‏تأسیس خود در سال 1977 ثبت و مستند نموده است.  این مقاله تلاشی ‏است فروتنانه در راه شناخت تاثیر شکنجه بر تبعیدیان ایرانی کانادا با تکیه بر ‏تجارب شخصی نویسنده و مدارک و گزارشاتی که در اختیار وی قرار گرفته و ‏همچنین گواهی قربانیان ایرانی شکنجه که در جریان مشاوره با وی در میان ‏گذاشته اند. ‏
ویژگی شکنجه در ایران ‏
متأسفانه جمهوری اسلامی ایران از لحاظ شدت و وسعت جنایت شکنجه ، ‏دست جبارترین و ستم پیشه ترین رژیم ها را از پشت بسته است. در دنیایی ‏که مجازات اعدام به سرعت به عنوان یکی از میراث های سده های میانه لغو ‏می شود، ایران از معدود کشورهایی است که بی رحمانه انسان ها را اعدام و ‏حتی قتل عام می کند. کشتار جمعی سال 1367 یکی از وحشتناک ترین ‏جنایاتی است که هنوز هم وجدان بشری را تکان می دهد و نسل های ‏بسیاری را آزار خواهد داد. ایران از معدود کشورهایی است که کودکان را ‏اعدام می کند و اعدام ها را در جلوی چشم همگان به نمایش می گذارد. ‏
یکی از ویژگی های شکنجه در ایران اسلامی آمیزش آن با مذهب و جزم ‏های دینی است. دریغ و درد که در دهه اول قرن بیست ویکم در جامعه ای ‏که زمانی مهد تمدن بشری بود جنایت شکنجه تقدیس می شود. به عنوان ‏مثال تجاوز جنسی که بر اساس مصوبه ی رم و اساسنامه ی دادگاه بین ‏المللی جنایی ، جنایتی است علیه بشریت در ایران امروز به عنوان امری ‏مقدس در زندان ها اعمال می گردد. سنگسار که جنایتی است که حتی ‏انسان های عادی را به صورت شکنجه گر در می آورد به عنوان فعلی ثواب ‏که پاداش اخروی دارد، مورد تقدیس و احترام قرار می گیرد.‏
مفهوم جهنم به عنوان شکنجه گاه الهی که قبلا در کتاب های قدیمی ‏مذهبی دیده می شد امروز در جامعه ی ایران سر از قبر به در آورده و رژیم ‏مذبوحانه تلاش می کند که آن را به عنوان یک کالای مصرفی به خورد مردم ‏بدهد. این مفهوم به طور مداوم درجهت شستشوی مغزی انسان ها به کاربرده ‏می شود. رژیم به توده های مردم تلقین می کند که شکنجه های این جهانی ‏آنان با شکنجه ی الهی در جهنم تکمیل خواهد شد. مثلا زن یا مردی را که ‏به قتلگاه سنگسار می برند مرتبا تهدید می کنند که فکر نکنی با خوردن ‏چند سنگ بعد از چند ساعت راحت خواهی شد، تو گناهکاری و به جرم این ‏گناه تا ابد در جهنم الهی خواهی سوخت وشکنجه ی سنگسار در برابر عذاب ‏اخروی تو هیچ است. ‏
تلقینات اینچنینی همراه با تحمیل قوانین شریعت بویژه قانون قصاص که آن ‏را باید قانون بربرمنشانه ی شکنجه گران نامید از جامعه ی ایران یک جهنم ‏واقعی ساخته است و باعث شده که هزاران نفر انسان روشنفکر و روشنی ‏طلب از جامعه ی ایران فرار کنند.(4)‏