|
احمد موسوی
|
|
صفحه 2 از 4
و اینک سه شعر از سروده¬های سال¬های زندان و بیان کوتاهی از موقعیت و فضایی که در هنگام سرایش هر شعر در آن به سر می¬بردم. در آبان¬ماه 63، هنگامی که دوران دو ساله¬ی تبعید را در زندان قزلحصار می¬گذراندم، پس از سال¬ها دوری از شعر وقتی تصمیم گرفتم پاره¬ای از تجربه¬های زندان را در غالب سروده به تصویر بکشم، نمی¬دانستم می¬توانم یا نه. اما احساس می¬¬کردم كار راحتی نخواهد بود. كلمات به آسانی نمی¬آمدند. كم می¬آوردم. سال¬ها دورماندن از شعر و ادبیات بر بی¬دانشی¬ام افزوده بود و كلمات در ذهنم محدود و محدودتر شده بودند. اما به این باور رسیده بودم كه باید تلاش كنم تا پاره¬ای از وقایع زندان را كه جزو تجربیات شخصی¬ام بود و با همه¬ی وجود حس و تجربه كرده¬ بودم، در قالب شعر ثبت كنم. با چنین باوری ذهنم متوجه زندان چالوس شد. روزهای بازجویی و شكنجه. البته شرایطی كه من گذرانده بودم در مقایسه با هزاران زندانی¬ی دیگر چالوس، كمیته¬ی مشترك، اوین و صدها زندان¬ دیگر جمهوری اسلامی اصلاً به¬حساب نمی¬آمد. من تنها می¬توانستم از تجربه¬ی شخصی خود نقبی به بازجویی و شكنجه¬ی یارانم در گستره¬ی ایران بزنم. قلم به¬دست گرفتم. گاهی می¬نوشتم و زمانی برای در امان ماندن، بندهایی از شعر را به ذهن می¬سپردم. در پایان این «زایش»، توانستم آوازخوان روایتی از لحظه¬های زندان باشم. سروده¬ای با عنوان «من یک فدایی خلقم»:
من یک فدایی خلقم
كه از ورای دیوارهای بلند
از پشت تك دریچه¬ی سلول كوچكم
به میهنم ـ این استوار زخمی در بند ـ
در سپیده¬ی هر بامداد سلام می¬گویم
و میهنم¬، سنگین و باوقار
طلوع خونین خورشید را می¬نگرد.
برپشت او زخم هزار دشنه
برچهره¬اش سوگ هزار مرد دلیر
در سینه¬اش غلیان خشم فروخفته از روزگار دور
این¬سان كنون
به خونین¬ترین ترانه گوش می¬دارد
كه از درون سیه چال¬های شكنجه
یاران سربلند
در مرگ و زندگی آواز می¬دهند.
* * *
من یك فدایی خلقم
با زخم¬های تازیانه به پشت
با پاهای سیاه نشسته به خون
با خوشه¬های خشم به آتش نشسته¬ام
در لحظه¬های استقامت خویش
زیباترین سرود بودن را به زمزمه می¬خوانم
آه ... چه درد غریبی است
وقتی غریو دردناك هم¬رزم و هم¬سفرت
در پیچش حركت تك¬ضربه¬های سنگین شلاق شكنجه¬گران
در سكوت شبانه می¬پیچد
آه ... چه درد غریبی است
وقتی سكوت
با مرگ هم¬سفرت در زیر تازیانه می¬شكند
من، با نگاه خسته¬ی خویش
به میهنم ـ این پیر سربلند
این زخمی هزارساله ـ می¬نگرم
كه از سوگ این همه یاران سربلند
كه از درد این همه بیداد ستمگران
برگونه¬اش اشكی نشسته است.
* * *
من یك فدایی خلقم
كه رنج اسارت را
بر دوش میهنم
از قامت خمیده¬ی انبوه مادران نشسته به غم
از عمق هر شیار چهره¬ی مردان رنج و كار
از سوسوی نگاه تب¬آلود بی¬شمار كودك این سرزمین كهن
از شانه¬های زخمی و خونین هر رفیق در بندم
در لحظه¬لحظه¬ی خویش احساس كرده¬ام
من بار رنج اسارت را
بر دوش میهنم
در جام سرخ شقایق
از شبنمی كه به خون آغشته گشته بود
دیریست دیده¬ام.
* * *
من یك فدایی خلقم
كه در اسارت دشمن نیز
آزاد و سربلند
پایدار و پر امید
سرود رهایی را، تا بردمیدن خورشید فتح¬مان
تا لحظه¬های گسستن زنجیر و بندمان
در جای جای میهن در خون نشسته¬ام
آواز می¬دهم
* * *
|
Once
Monthly
