نمایش مک فارلین
یکی از نمایشنامه‌‌هایی که در سال ۶۶ و به مناسبت ۳۰ خرداد در ‏گوهردشت اجرا شد نمایشنامه‌ی مک فارلین (کلت و کیک) بود.‏
‏ نویسنده و کارگردان آن فریدون نجفی آریا بود که به همراه هشت نفر ‏دیگر از زندانیان آن را اجرا کردند. ‏
موضوع نمایش  بر می‌گشت به دیدار مک فارلین از ایران و تحویل سلاح ‏به دولت وقت  ایران. ‏
از آن‌جایی که بازیگران احتیاج به گریم داشتند، نمایش در یکی از ‏سلول‌های بند و در چند نوبت اجرا شد و هر بار پانزده  نفر از زندانیان ‏می‌توانستند آن را تماشا کنند.  ‏در این نمایش فریدون نجفی در نقش رفسنجانی و  م- ح در نقش مک ‏فارلین ظاهر شدند. کارگردانی این نمایش را مجید معروف‌خانی به عهده ‏داشت. پرویز یکی از زندانیان کرج نیز نقش خمینی را به عهده داشت و به ‏خوبی گریم شده بود.  ‏

نمایش‌های مختلف در نوروز
نمایش حاجی‌فیروز و  بابا نوروز با اجرای شعرهایی که توسط زندانیان ‏سروده می‌شد یکی از برنامه‌های اصلی جشن‌های برگزار شده در سال نو بودند.‏

پانتومیم و میان پرده
یکی دیگر از مواردی که در جشن‌ها و مراسم مختلف برگزار شده از ‏سوی زندانیان جلوه می‌کرد اجرای پانتومیم‌ و میان‌پرده‌های مختلف بود. ‏
گاه برای جلوه دادن به یک نمایش زندانیان مجبور به ساختن آلات ‏موسیقی نیز می‌شدند.  نورالله خلیل‌پور گرگری که عشق او به  سنتور تمامی  ‏نداشت و در همه عمرش آرزوی داشتن یک سنتور را داشت، در طول دوران ‏زندان از هر فرصتی برای ساختن آلت موسیقی مورد علاقه‌اش استفاده ‏می‌کرد. او در تلاش‌های ابتدایی‌اش با بستن نخ به پایه‌‌های تخت و نواختن ‏بر روی آن‌ها تلاش می‌کرد آهنگی موزون را بنوازد. نورالله بعدها تلاش کرد ‏این کار را با بستن سیم‌‌ به دو سوی جعبه‌ای انجام دهد و سرانجام با کمک ‏علی بلوریان، سازی ساخت که به سنتور شبیه بود. علی سابقاً آهنگ‌های ‏مختلف را با سنتور ابداعی خود که تشکیل یافته از لیوان‌های پر و خالی آب ‏بود به زیبایی می‌نواخت. او بعدها به کمک نورالله شتافت و با کمک یکدیگر با ‏سیم جارو و چوب جعبه‌های میوه سنتوری ساختند که صدایی فرحبخش را ‏تولید می‌کرد. نورالله عاقبت درجریان قتل عام زندانیان در سال ۶۷ بر بالای ‏دار این بار بدون سنتورش، زیباترین آهنگ زندگی‌اش را با شکوهی وصف ‏ناشدنی نواخت و جاودانه شد.‏

استفاده از هنر نمایشی در گفتار درمانی
علی – ب که سابقاً در زمینه تئاتر و هنرهای نمایشی کار کرده بود و ‏یکی از شیرین‌کاری‌هایش این بود که یک تنه آواز گروه کر کلیسا را ‏می‌خواند از تخصص خود برای درمان کسانی که لکنت زبان داشتند استفاده ‏می‌کرد. او هر روز کلاسی داشت که در آن این دسته از بچه‌ها شرکت ‏می‌کردند و هر یک با علاقه و تلاش بسیار سعی می‌کردند با اجرای ‏دستور‌العمل‌های علی بر مشکل لکنت زبان فائق آیند. آن‌ها به شکلی که علی ‏با حوصله نشانشان می‌داد لب و دهان خود را باز و بسته کرده و صداهایی را ‏تکرار می‌کردند. تمرین‌هایی که او می‌داد اعتماد به نفس آن‌ها را هنگام ‏صحبت کردن نیز بالا می‌برد. انگیزه اصلی تشکیل این کلاس‌ها چیزی نبود ‏جز عشق به بچه‌ها و تلاش برای حل یا تخفیف مشکلات و آلام همدیگر.‏
‏ ‏
تقلید صدا، رفتار و حرکات مهره‌های رژیم، ‏
چهره‌های سیاسی، اجتماعی و زندانیان
ابراهیم (عباس) محمدرحیمی یکی از استعدادهای شگرف زندان در ‏زمینه‌ی تقلید رفتار بازجویان، زندانبانان و زندانیان بود. او که دو خواهرش ‏مهری و سهیلا در جریان کشتار ۶۷ جاودانه شده بودند یکی از افراد مؤثر در ‏ایجاد جو شاداب و سرزنده در بند بود. روز و شبی نبود که او رفتار پاسداران ‏و به ویژه ناصریان یکی از عوامل اصلی قتل‌عام ۶۷ در زندان گوهردشت را به ‏صورتی کمیک و طنز اجرا نکند. سخنرانی تهدید‌آمیز ناصریان پس از قتل‌عام ‏‏۶۷ در سالن ۱۳ گوهردشت یکی از دستمایه‌های طنز او بود.‏
عباس از دقت و ریزبینی بالایی برخوردار بود. با یک نگاه گویی فیلمی از ‏رفتار فرد در ذهنش می‌گرفت و سپس آن را بازسازی می‌کرد. تقریباً چیزی ‏شبیه به اصل بود. زندانیان نیز از دست او خلاصی نداشتند. تقریباً کسی در ‏بند نبود که سوژه طنز‌های او قرار نگرفته باشد. ‏
ع – غ نیز از استعدادی شگرف برخوردار بود. یکی از جلسات درونی ‏رژیم را با تقلید صدای، خمینی، منتظری، فخرالدین حجازی، رفسنجانی، ‏بهشتی و... بازسازی می‌کرد. او  ابتدا سناریویی جالب تهیه کرده و با صدای ‏افراد فوق آن را تعریف می‌کرد. بهشتی یکی از سوژه‌های اصلی او بود. به ویژه ‏وقتی که می‌گفت: «آقای ریگان! بشنو این خروش مردم ایران است» و بعد ‏جمعیت شعار می‌داد: مرگ بر آمریکا. او همین جمله را با صدای بهشتی ‏تکرار می‌کرد و بعد به جای جمعیت شعار می‌داد: مرگ بر بهشتی. رابطه‌ی ‏منتظری، خمینی و بتول ثقفی همسرخمینی یکی دیگز از سوژه‌های او بود. ‏موضوع حول سینما رفتن منتظری و بتول دور می‌زد. در سوژه‌ای دیگر او ‏پیروزی‌ رژیم در جبهه‌های جنگ را تبلیغ می‌کرد. بعد از زدن مارش پیروزی ‏او با صدای گوینده‌ی رادیو و تلویزیون می‌گفت: شنوندگان عزیز در دقایقی ‏پیش در یورش قهرمانانه رزمندگان اسلام به قوای بعثی – صهیونیستی، ‏قزوین آزاد شد. در اینجا تازه مردم متوجه می‌شدند که «قوای صدامی» ‏قزوین را هم به تصرف خود در آورده بودند و آن‌ها خبر نداشتند. وی ‏همچنین صدای شخصیت‌های کارتونی، محمدرضا پهلوی، فریدون فرخزاد، ‏فریدون فرح‌اندوز، جان‌وین، دوبلور آلن دلون،‌ مارش جنگ و صدای ‏گویندگان اخبار تلویزیون و صدای دهها نفر دیگر را به زیبایی تقلید می‌کرد.‏