به تائید خیلی از زندانیان سیاسی حوادث  سالن  ٣ آموزشگاه  زندان اوین در ‏سال١٣٦٥، از مهم ترین و پربارترین دوران زندان جمهوری اسلامی بوده ‏است. در واقع بعد از اجرای سیاست سرکوب شدید زندانیان در سال های ‏‏٦٣-٦١ حرکات جمعی و اعتراضی در زندان، زیر سایه سرکوب خشن ‏حکومتی به شدت هرچه تمام تر در نطفه خفه می شد . اما به تبع تحولات ‏عمومی جامعه در سال های٦٣ ‏‎ -‎‏٦٤، جوی در زندان ها به وجود آمد که به ‏ناگزیر تغیراتی در ارتباط با نحوه اداره  زندان  شکل گرفت؛ که اوج آن در ‏برکناری حاج داوود رحمانی از مدیریت زندان قزل حصار و اسدالله لاجوردی ‏از دادستانی انقلاب معنا یافت. جناح سرکوب گر و تندرو در زندان (لاجوردی ‏و داود رحمانی) موقتاٌ از مدیریت مستقیم زندان کنار گذاشته شدند  و جناح ‏به اصطلاح «اصلاح طلب» یعنی طرفداران منتظری، میثم و ناصری مدیریت ‏را در دست گرفتند. ضرورت آرام کردن جامعه با مذاکرات پشت پرده با مک ‏فارلین و مصاحبه های مهم  با خبرگذاری های خارجی با وعده آزادی های ‏فردی به اضافه امنیت سرمایه گذاری، همه و همه به طور موقت خطر از ‏دست دادن سکان حکومت را تخفیف داد. متعاقب آن، در های بسته اطاق ‏های بندهای زندان موقتاٌ به روی زندانیان باز شد و  به قول زندانیان، میثم ‏کراسی به وجود آمد. زندانیان داغ خورده و زخمی، فرصتی پیدا کردند که در ‏جهت حداقل نیازهای به یغما برده شده ی سال های قبل، دست به اتحاد و ‏اعتراضاتی مشترک بزنند. در نتیجه آن اتحادها، اکثریت بالای زندانیان سالن ‏‏٣ توانستند تحریم غذای یک ماهه ای را سازمان بدهند که در تاریخ زندان ‏های جمهوری اسلامی کم نظیر بود.  آن حرکت، برغم آن همه کشتار و  ‏تواب سازی و روانی کردن، نه تنها درسی شد برای زندانبانان که مقاومت در ‏زندان ها نمرده است، بلکه هم چنین درسی برای زندانیان سیاسی بود که ١- ‏می توانند غرور لطمه خورده خود را باز یابند ٢-  فقط با اتحاد همه جریانات ‏سیاسی می شود حرکاتی موثر کرد. و جالب این که آن اتحاد و هم بستگی ‏در شرائطی شکل گرفت که سال های قبل از آن به علت بی اعتمادی در جو ‏ناسالم زندان و وجود تعداد قابل توجهی تواب در همه قسمت های زندان، ‏اساساٌ روحیه جمعی کم رنگ شده بود. از طرفی  غالب زندانیان جمع شده ‏در سالن ٣ دقیقاٌ از گذشته دوران زندان همدیگر، اطلاع نداشتند. هرکسی ‏ممکن بود مد ت ها در انفرادی بوده و اصلاٌ نمی دانستند که در بند های ‏دیگر چه خبر شده است. چه کسی بریده وچه کسی دارد مخفیانه همکاری ‏می کند. هنوز هم خطر سرکوب بالای سر زندانی قرار داشت. با این حال با ‏تلاش شبانه روزی زندانیان و جلسات دیوانه کننده ٢٤ ساعته، بالاخره ‏اتحادی از همه گروه های موجود در زندان به ویژه همراهی بسیاری از ‏رهبران جریانات سیاسی شکل گرفت. به دنبال آن، توافق شد تحریم غذائی ‏‏(که البته زندانبانان تحمیل کرده بودند) به مدت حدود یک ماه ادامه پیدا ‏کند. حاصل حرکت فرخنده آن شد که با اتحاد می شود مبارزه را به پیش ‏برد. به ما آموخت که ما می توانیم با دورترین تفکر سیاسی  اگر در راستای ‏منافع مشترک قرار گیریم اتحاد داشته باشیم. ما در آن زمان تمام ‏موضوعات به ظاهر‎ ‎سیاسی را که سالها برای به کرسی نشاندن آن مغز یک ‏دیگر راخورده بودیم، به کناری گذاشته و بر سر  مسائل مشخص و صنفی، ‏توافق کردیم. آن حرکت به ما آموخت که می توان با حفظ تعلقات سیاسی ‏وگروهی، روی نیازهای مشترک به همکاری و همیاری دست زد. در این جا ‏این سئوال پیش می آید (که قبلا هم از بند زنان این سوال ازما شده بود) که ‏بنابراین مرز  با سیاست راست و پرنسیب های سیاسی چه خواهد شد؟. من ‏نمی دانم جواب بقیه چه بود ولی جواب مشخص من به این سوال در رابطه با ‏منافع زندانیان و تا ثیر آن در بیرون مطرح بود. چرا که من به  این فکر ‏میکردم چرا برخی جریان های سیاسی که قبلا ما را ضد انقلاب خطاب می ‏کردند حالا حاضر شدند در یک حرکت جمعی مشترک علیه زندانبانان ‏قرارگیرند. چیزی که قبلاً عکس آن راعمل می کردند. من به پیشرفت ‏کار نگاه می کردم . حال اگر مجاهدی تا وسط کار پیش می آمد! خوش می ‏آمد، و یا  توده ای، اکثریتی که از خط مورد قبول ما دنبال روی می کرد  ‏مانعی نمی توانستیم باشیم و حتی منفردین تند رو و به  اصطلاح چپ،  که ‏کسی را هم بنده نبودند، در این حرکت شرکت کنند. که البته حرکت آن ها ‏در این اقدام جمعی بسیار عجیب بود. این حرکت نشان داد که اولاٌ- در ‏شرایط مشابه زندان جریانات سیاسی و نیرو های زندان مجبور و محکوم به ‏متحدانه عمل کردن در مقابل زندان بان خواهند بود و باید  برای پاسخگوئی ‏به معضل زندان، با هم همراه شوند. ما در همین سال ها در خارج از کشور ‏شاهد بوده ایم که بعضی از اعتراضات عمومی که با هم راهی طیف وسیعی از ‏افراد و جریانات مختلف  انجام شده، چه دست آورد های ارزنده ای داشته ‏است. در حالی که به طور طبیعی این جریانات با هم کلی بحث و اختلاف ‏نظر نیز داشته اند. مرز من در رابطه با آنها آنجاست  که منافع مردم ‏مخدوش و در نظر گرفته نشود. برای مثال  من می خواهم در یک ‏تظاهرات ضد جنگ شرکت کنم و نمی توانم مانع حضور کسی شوم. اما ‏حتماٌ، به عنوان شرکت کننده در این حرکت، موضع ام را روشن خواهم کرد؛ ‏و مسلماً مواضع کسانی را که با نظر من خوانایی ندارد، نقد خواهم کرد. ولی ‏حق شرکت آن ها را محترم می شمارم. من فقط موظف به روشن کردن ‏موضوع خودم هستم و حق انتخاب با دیگران است. ماجرای تحریم غذای ‏سالن ٣ در واقع این را روشن کرد که اساساٌ چه کسانی دلسوزانه و پیگیرانه ‏به دنبال منافع جمع زندانیان بودند و شیوه هائی که درطرح های آن ها آمده ‏بود می توانست بیان کننده اندیشه آنها باشد.  همان زمان تعدادی نیز  ‏طرحی داشتند که فقط خواهان  مذاکره بوده و طرح تقاضا برای نیازها!  طرح ‏دیگری تنها خواهان درگیری با پاسدار ها بود. و نکته جالب این که ضرورت ‏مبارزه مشترک همه آن ها را واداشت تن به رای نصف به علاوه یک بدهند و ‏همین طور هم شد. از این رو ما می توانیم طرح هائی داشته و معقولانه بر ‏روی آن ها توافق کنیم و به صورت بسیار وسیع  و موثر بر تلاش هایمان در ‏خارج ازکشور رنگی تازه ببخشیم. من در این جا طرح کلی را بر اساس تجربه ‏مقاومت سالن ٣ مطرح کردم با این امید که رفقای بازمانده از آن دوران ‏زوایای دیگری را مورد بحث قرار دهند. بر اساس تجربه مشخص، زندانیان ‏سالن ٣ بدون آن که پرنسیب های شان مخدوش شود در یک حرکت ‏اعتراضی و در مقابله با پلیس،  از راست ترین تا چپ ترین گرایشات ‏همراه شدند. همکاری ما (خصوصا همکاری زندانیان سیاسی سابق که ‏بسیاری شان حتا دیگر سازمانی نیز نیستند. در موارد مشخصی هم چون ‏بزرگ داشت ها ویادمان ها) در بیرون از زندان، بدون آن که پرنسیب های ‏یمان مخدوش شود، امکان پذیر خواهد بود. از طرفی اگر باور داریم که همه ‏گی مان  به نیروی بزرگ برای سرنگونی احتیاج داریم،  نمی شود در عرصه ‏های کار مشترک از قبل تعریف شده، هم دیگر را تحمل نکنیم. من در ‏نوشته کوتاه خود با این مثال سعی در طرح بحث و راه کارهای عملی ‏اتحاد های مشخص وتعریف وتوافق شده  زدم. چرا که موقعیت زندان ‏با بیرون فرق دارد و مسلم است افراد و جریاناتی که امروز نیز دارند ‏با جمهوری اسلامی هم کاری می کنند از این قاعده مستثنا هستند، و ‏پیشنهاد همکاری دادن به آن ها، همانا  بره را به دهان گرگ نزدیک ‏کردن است.  ‏