تاریخی حیرت انگیز که ‏پادشاه "دادگر" ش دگراندیش کُش بود و رجل سیاسی برجسته اش، ‏امیرکبیر، که خود قربانی دگراندیشی اش شد، فرمان قتل دگراندیشان صادر ‏کرد. ‏
و پیروان باب، یکی ازبزرگترین قربانیان دگراندیشی در ایران، هنگام که ‏به دو جناح ازلی و بهایی بدل شدند خون یکدیگر ریختند. (1) ‏
تاریخی تلخ و دردناک که حزب توده ایران، سازمان فداییان خلق، ‏مجاهدین خلق و دیگر احزاب و سازمان های مدعی آزادیخواهی و عدالت ‏طلبی اش به عنوان "اپوزیسیون" حکومت های خودکامه، حتی تاب تحمل ‏دگراندیشی یاران و رفیقان خود نداشتند و دست به طرد و ترور آنان زدند.‏
تاریخی با رهبرانی چون آیت الله خمینی و حکومت اسلامی اش که ‏پیامیران و مجریان عدم تحمل و کشتار دگراندیشان و مخالفان خود بوده و ‏هستند."‏
‏ در این میانه حکومت نا بهنگام اسلامی عریان تر و وحشیانه تر ‏ازحکومت های دیگر ویژگی عدم تحمل و کشتار دگر اندیشان  و مخالفان ‏سیاسی و عقیدتی خود را به نمایش گذاشته است. این حکومت  نه فقط در ‏داخل کشور، در خارج از مرزهای جغرافیایی اش نیز به ترور و کشتار ‏دگراندیشان و مخالفان سیاسی و عقیدتی اش  دست زده است، آن هم در ‏ابعادی که در جهان بی سابقه  بوده است.‏
‏ ".....گروه حقوق بشر پارلمان انگلیس در ماه مارس 1994 گزارشی در ‏باره  ترورها ی جمهوری اسلامی در خارج از کشور منتشر کرد. در مقدمه ‏این گزارش آمده است که :  قرن ها یکی از اصول حقوق بین المللی حمایت ‏از قربانیانی بود که برای فرار از سرکوب در کشورهای دیگر پناه می جستند. ‏در قرن بیستم، قربانیان هیتلر، استالین، موسولینی، پل پوت، سوهارتو، ‏گالتیری، استرونسر، نی وین و چائوشسکو همگی در پناهندگی از امنیت ‏برخوردار شدند. برای اولین بار در تاریخ، یک کشور برای کشتن مخالفان خود ‏که در تبعید هستند در سراسر جهان اقدام می کند. این گزارش مجموعه ای ‏است که اعضای پارلمان و علاقمندان را در جریان جزییات اقدام های دولت ‏ایران قرار می دهد. گزارش به قطعنامه سوکمیسیون حمایت از حقوق ‏اقلیت ها مورخ 17 اوت 1993 اشاره می کند و به اقدام ها و تحقیقات ‏پروفسور گالیندوپل، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد، می پردازد و سپس ‏سازماندهی دستگاه ترور ایران را معرفی می کند و به ترتیب در مورد پرونده ‏آدم ربایی مهندس مجتهدزاده، قتل دکتر عبدالرحمن قاسملو، بهمن جوادی، ‏حسین کشاورز، ترور ناموفق حسین میرعابدینی، ترور دکتر کاظم رجوی، ‏سیروس الهی، عبدالرحمن برومند، دکتر شاهپور بخیتار، علی اکبر قربانی، ‏صادق شرفکندی و دوستانش، محمد حسین نقدی، محمد حسن ارباب، طه ‏کرمانج به تفصیل و با استناد حدود صد و پانزده گزارش و سند گوناگون ‏بحث می کند. در جمع بندی با ذکر این که "سال 93 با تسلیم دو تروریست ‏مظنون به قتل دکتر کاظم رجوی به ایران خاتمه یافت"، مداخله شورای ‏امنیت ملل متحد را برای تسلیم آمران و عاملان این آدم کشی ها به ‏دادگاه های صالحه درخواست می کند..." ‏
‏ ترور و کشتار درخارج از کشور با برقراری حکومت اسلامی آغاز شد, با ‏برقراری حکومتی  که بر اثر بیداد و ستمگری های اش در تمامی ابعاد حیات ‏سیاسی , اجتماعی, اقتصادی و فرهنگی میهنمان , میلیون ها ایرانی به ‏ناگزیر ترک وطن کردند.‏
در آغاز تعداد زیادی از وابستگان رژیم شاهنشاهی, نظامیان , ماموران ‏امنیتی , سرمایه داران بزرگ و اهالی فرهنگ و هنر درباری از ایران گریختند ‏‏, اینان بیش ازهر جای  دیگردر امریکا سکنی گزیدند. بزرگ ترین موج ‏مهاجرت  اما از سال 1360 آغاز شد , سالی که سرکوب احزاب و سازمان ‏های سیاسی و تشکل های صنفی و دموکراتیک شدت کم سابقه ای یافت. ‏این بار اعضا و هوداران سازمان مجاهدین، طیف گسترده ای از نیرو های چپ ‏و نیروهای ملی و چهره ها و شخصیت های  مستقل سیاسی و فرهنگی، و ‏اقلیت های مذهبی تن به تبعید سپردند. اکثریت این بخش از مهاجرین  در ‏اروپا ساکن شدند. موجک سومی هم از تبعید و مهاجرت بعد از شکست ‏‏"جنبش دوم خرداد" اتفاق افتاده است، که بخشی از " اصلاح طلبان ‏حکومتی" ایران را ترک کردند.‏
‏ ترور وکشتار دگراندیشان و مخالفان حکومت اسلامی در خارج از کشور ‏‏( در تبعید ) ازآغاز برقراری  این حکومت در دستور کار حکومتی یان قرار ‏گرفت و سالیان متمادی ادامه یافت. در طول نزدیک به سی سالی که از عمر ‏این حکومت می گذرد ده ها نفر از تبعیدیان دگراندیش و مخالف حکومت ‏اسلامی به دست "سربازان امام خمینی  و امام زمان" در خارج از کشور به ‏قتل رسیدند. در اکثر این جنایات، با اتکا به اسناد و مدارکی که از سوی ‏مسیولین کشورهایی که کشتار ها در آن کشورها  انجام شد، رهبران و ‏روحانیون طراز اول حکومتی و کارمندان دولت جمهوری اسلامی آمرین و ‏عاملین جنایات معرفی شدند. در برخی موارد نیز عاملین دستگیر شده اند. ‏اما  اکثر قاتلین، که مقرشان  سفارت خانه های  حکومت اسلامی  بود، به ‏یاری امکانات حکومتی از چنگ عدالت گریخته اند.‏
‏  برخی از آمرین ترور ها آشکارا فرمان کشتار صادر کردند و در باره اش ‏سخن گفتند: ‏
‏  آیت الله خلخالی، حاکم شرع و رییس دادگاه انقلاب اسلامی تهران، به ‏سال 1358در یک مصاحبه مطبوعاتی در جمع خبرنگاران  داخلی و خارجی ‏‏......ضمن تاکیدحقانیت احکام صادره از سوی دادگاه های انقلابی اعلام داشت ‏‏: " شاه مخلوع، فرح، فریده دیبا( مادر فرح)، غلامرصا پهلوی، اشرف، شاپور ‏بختیار، ارتشبد ازهاری، شریف امامی، ارتشبد اویسی، شپهبد پالیزبان، ‏هوشنگ نهاوندی، اردشیر زاهدی و شعبان بی مخ، که از نظر ملت ایران ‏مجرم شناخته شده اند، محکوم به مرگ اند و هر ایرانی که یکی از این افراد ‏را در کشور های خارجی  اعدام کند، عامل اجرای حکم دادگاه محسوب ‏خواهد شد."(2)‏
فلاحیان , وزیر اطلاعات و امنیت کشور, در 30 اگوست 1992 در یک ‏مصاحبه تلویزیونی گفت : ‏
‏"ما رد پای  آنها (مخالفین رژیم) را در خارج نیز تعقیب می کنیم. ما ‏آنها را تحت نظر داریم و سال گذشته موفق شدیم که ضربه های سنگینی به ‏اعضای برجسته آنها بزنیم" (3)‏
فلاحیان در باره کشتار مخالفان حکومت اسلامی در برلین گفت، این ‏‏"نتیجه منطقی اقدامات متقابل علیه مخالفان رژیم ایران، بویژه حزب ‏دموکرات کردستان ایران است."(4)‏
روح الله حسینیان، رییس مرکز اسناد انقلاب اسلامی، در دفاع از سعید ‏امامی ( اسلامی)، طراح و مجری  برخی از کشتارها در داخل و خارج کشور، ‏در مدرسه حقانی  گفت :‏
‏" شاید صدها عملیات برون مرزی ....خیلی عملیات داشت و اعتقادش ‏همین بود...." (5) ‏‎ ‎‏ ‏
‏***‏