سی و ششمین جشنواره فیلم رتردام روز چهارشنبه بیست و چهارم ‏ژانویه با فیلم "طلوع آزادی" ساخته "ورنر هرتزوگ"  افتتاح وبا فیلم ‏‏"پرستیز" به کارگردانی "کریستوفر نولان"  در روز شنبه سوم فوریه به کار ‏خود خاتمه داد.‏
خانم «ساندرا دن هامر»  هلندی که از سال گذشته جانشین "سیمون ‏فیلد" انگلیسی، مدیر جشنواره روتردام شده،  در روز افتتاح جشنواره گفت ‏که جشنواره روتردام بر خلاف جشنواره کَنِ فرانسه، درهایش را برای همه ‏علاقمندان سینما باز گذاشته و تماشاگران را رکن اصلی جشنواره می داند.‏
در فاصله این ده روز، 675 فیلم کوتاه و بلند در بخش های مختلف ‏جشنواره به نمایش در آمد که 15 فیلم بلند و 27 فیلم کوتاه در بخش ‏مسابقه  و بقیه فیلم ها در بخش های دیگر جشنواره : "سینمای آینده " ‏، "سینمای دنیا " ،    "بزرگان سینما "، "بازنگری سینما " ، ‏‏"کارگردان در فوکوس "  به نمایش در آمدند.‏
از دوسال پیش یک بخش خارج از برنامه های اصلی جشنواره تحت ‏عنوان "نقطه داغ" آغاز به کار کرده که هرساله دو پایتخت جنجالی از ‏کشور های دنیا را انتخاب کرده و با اختصاص دادن 4 شب به هر کدام از ‏آن ها می کوشد تا با پخش فیلم و موزیک و‎ ‎نمایش هنرهای تجسمی، ‏گوشه ای از زندگی هنری این دو پایتخت را به مخاطبانش نشان بدهد.‏
امسال این بخش جشنواره دو شهر مرکزی "بخارست" و "تهران " را ‏انتخاب کرده بود که 4 شب تهران با استقبال فوق العاده ای روبرو شد که ‏در این گزارش به طور مفصل بدان خواهیم  پرداخت.‏
جز بخش کاملا جنبی "نقطه داغ"، جشنواره رتردام هم در ادامه ‏سیاست جشنواره های دیگر، روی چندان خوشی به سینمای ایران نشان ‏نمی دهد و بر خلاف سال های گذشته که هفت، هشت فیلم ایرانی در ‏بخش های مختلف جشنواره به نمایش در می آمد، امسال فقط چهار فیلم ‏ایرانی "آفساید" (محصول فرانسه- ایران) ، "زمستان است" (محصول ‏فرانسه)، "‏‎ scream of the ants‎‏" ساخته محسن مخملباف ‏‏(محصول فرانسه و هند) و "نیمه ماه" ساخته بهمن قبادی که آن هم ‏مصول مشترک می باشد به نمایش در آمد و هیچ کدام از فیلم هایی که ‏محصول ایران بوده اند، در جشنواره پذیرفته نشد که البته بخش جنبی ‏‏"نقطه داغ"  این بار را، به دوش کشید.‏
مهمانان ایرانی این دوره جشنواره اقایان جعفر پناهی و بهمن قبادی ‏‏(محصول مشترک ایران و کردستان) بودند.‏
برگزیدگان بخش مسابقه جشنواره که برخلاف سال های قبل که سه ‏فیلم انتخاب میشد ، امسال چهار فیلم به شرح زیر بودند:‏
عشق همه را تسخیر می کند  ( تان چوی موی) کارگردان مالزیایی
‎ ‎داستان دنیای حساس و درونی آه پنگ دخترجوان چینی– مالایی ‏است که زاده شهر پنانگ است‎ ‎و برای کار کردن به پایتخت آمده ‌است. در ‏کوالالمپور به‌ دور از دغدغه‌های شهرهای‎ ‎بزرگ به کارکردن در اغذیه ‏فروشی ساده‌‌ای متعلق به یکی از بستگان مشغول می‌شود. در‎ ‎ابتدا وی ‏زمانی برای پرداختن به لذات و خطرات روزمره شهرهای بزرگ را ندارد، اما ‏به‎ ‎مرور زمان وی در دستان وسوسه شهرهای بزرگ می‌افتد و این جذبه او ‏را به هرزگی‎ ‎می‌کشاند.‏
نا پاکان (  پیا ماریاز) آلمان
استفی، دختری ۱۵ساله ای  است با والدینی کولی؛‎. ‎هنگامی که آنها ‏تصمیم کوچ به ییلاق را می‌گیرند، او آرزوی ثباتی بیشتر در زندگی خود‎ ‎را ‏دارد. ‏
لجن زار حیوانات  ( کلودیو آسیس ) برزیل
زندگی ‏‎ ‎دختر جوانی که در جامعه‌ای سرشار از خشونت و سوء استفاده‌های‎ ‎جنسی رشد می‌کند.‏
آفر (مورتن هارتز کاپلر) دانمارک
فیلمی سیاست زده که فقط می توانست در جشنواره ای هلندی جایزه ‏بگیرد.‏
طی چهارشب  بخش جنبی " نقطه داغ "علاوه بر نمایش  فیلم های ‏بلند داستانی و مستند، فیلم های کوتاه و انیمشین، اجرای زنده موسیقی از ‏گروه های  ریویل (گروه رپ مقیم انگلیس)، آبجیز (گروه پاپ راک ایرانی ‏مقیم سوئد)، عباس بختیاری (گروه موسیقی سنتی مقیم فرانسه) و ‏محسن نامجو که شاید بتوان گفت بهترین کشف این قسمت بود ، عرضه ‏شد. ‏
فیلم های بلند داستانی  شامل آفساید (جعفر پناهی )، ما همه ‏خوبیم  (بیژن میر باقری )، زمستان است (رفیع پیتز) و دو فیلم مستند ‏بلند تهران دیگر انار ندارد (مسعود بخشی) و ایران، یک انقلاب ‏سینمایی (نادر تکمبل همایون) و فیلم های کوتاه کسوفی که از آسمان ‏به زمین افتاد (مانی پتگر) از حمله فیلم های نمایش داده در این بخش ‏جنبی است که در زیر به بخشی از  آن ها به طور اجمالی خواهیم پرداخت ‏‏. ‏
کسوفی که از آاسمان به زمین افتاد (مانی پتگر) :  ‏
‏"من همیشه از کوری وحشت دارم و فکر می کنم بدترین چیزی است ‏که می تونه برام اتفاق بیفته. احتمالا بخشی از این ترس مربوط به کارم هم ‏باید باشه. اگر یک فیلم ساز نبینه ، چطور می تونه فیلم بسازه. ظاهرا به ‏جز کوری چشم، کوری فکر هم داریم، چرا که در شروع همین فیلم سوژه ‏ی آن را که یکدفعه جلوی دوربینم سبز شد را تا مدت ها ندیده بودم......"‏
این جملات آغازین فیلمی است که آخرین کسوف قرن گذشته و ‏حضور گنجشک بال و پر شکسته ای را هم زمان با کسوف در حیاط خانه ‏اش را بهانه ای میکند برای طرح مسایلی که گریبان برخی از  روشنفکران ‏را گرفته است؛ کوری فکر و ....‏

ما همه خوبیم  (بیژن میر باقری )‏
خانواده ای که از پسر بزرگشان که به خارج رفته و دو سالی است که ‏هیچ خبری از او ندارند با غریبه ای روبرو می شوند که پیغامی از او ‏برایشان آورده است و پیغام این است که پسر خواسته تا خانواده اش ‏‏(همسر و دخترش، پدر، مادر، پدر بزرگ لال و خواهر وبرادرش) فیلمی از ‏خودشان پر کنند تا غریبه در بازگشتش به خارج ، آن را با خودش ببرد.‏
بیژن میر باقری  مسئله تبعید و مهاجرت را از آن روی سکه به تصویر ‏درآورده  است. در حقیقیت او بازتاب تبعید و مهاجرت را روی بازماندگان ‏بررسی کرده است و به خوبی هم از عهده کار بر آمده است. در تمام فیلم ‏از شعار دادن پرهیز شده و به دام احساسات گرایی نمی افتد .‏

تهران دیگر انار ندارد  (مسعود بخشی)‏
یک مستند تحقیقی در مورد تهران، یکی از آلوده ترین پایتخت های ‏جهان که کارگردان  با طنز بسیار، زیبایی  اثرش را فدای تحقیقاتش نمی ‏کند و با کنار هم گذاشتن تصاویر آرشیوی از سفر مظفرالدین شاه به اروپا ‏و به همراه آوردن دوربین فیلمبرداری به عنوان بازیچه ای برای ‏حرمسرایش، تا تصاویری فرضی از زلزله قریب الوقوع تهران، به شناسنامه ‏شهری می پردازد که با تضادهای طبقاتی اش دیگر هویتی برایش نمانده ‏است. استفاده به جا از ترانه های قدیمی ایرانی و به خصوص ترکیب بابا ‏کرم با تصویر محمد رضا پهلوی لحظات به یاد ماندنی ای را می آفریند. ‏

و ایران، یک انقلاب سینمایی (نادر تکمیل همایون) ‏
این فیلم مستند به سفارش شبکه تلویزیونی  ‏arte‏ ساخته شده است و ‏مروری است بر تاریخ سینمای ایران و مصاحبه هایی با دست اندر کاران ‏سینمای ایران. فیلم، یک تاریخ سینمای مصور است که فیلمساز با هدف ‏نمایش در داخل و خارج از کشور ساخته و به همین دلیل دچار خود ‏سانسوری به خصوص در استفاده از تصاویر آرشیوی شده است ‏

 موسیقی در جشنواره فیلم
یکی از پدیده های غیر سینمایی این بخش از جشنواره، اجرای موسیقی ‏زنده بود. شب اول از برنامه تهران، با اجرای گروه رپ ایرانی ریویل همراه ‏بود و شب دوم عباس بختیاری و گروهش که از فرانسه آمده بودند به ‏اجرای موسیقی سنتی ایرانی پرداختند. ولی شوک اصلی جشنواره حضور ‏محسن نامجو از ایران بود که به نوعی نماینده به حق موسیقی ایست که ‏این روزها به نام موسیقی  زیر زمینی خوانده می شود. ‏
نامجو با ترکیب سبک بلوز و ردیف های ایرانی و گاهی هم راک به سبک ‏جدیدی رسیده که مختص خودش است. در استفاده از شعر شاعران معاصر ‏و قدیمی ایران هم، خود را مقید به هیچ بندی نمی کند. به راحتی اشعار را ‏با هم ترکیب می کند تا به مفهوم جدیدی برسد. ترانه های نامجو شاید ‏اکنون برای برخی از متعصبان موسیقی ایرانی و یا طرفداران مولوی و ‏حافظ نوعی آنارشی  موسیقیایی  به حساب بیاید ولی این آثار چیزی است ‏که نسل جوان امروز  به  دنبالش می گشت،  همان طور که فرهاد و ‏فریدون فروغی برای ما بودند.‏
این گزارش را با نقل بخشی از ترانه محسن نامجو به نام عقاید نوکانتی به ‏پاین می برم.‏

عقاید نوکانتی از آن من
شقایق نرماندی از آن تو
حلاوت و بی‌صبری از‎ ‎آن من
عشق پانزده‌سانتی از آن تو
ماکارونی، تمبرهندی از آن ما
خیابان شهید قندی از آن ما
قبری که بهش‎ ‎می‌خندی از آن ما
ذکاوت و رندی از آن ما
عقاید نوکانتی از آن من
شقایق نرماندی از آن تو‏‎ ‎