پاسخ اول:
اگر به وجود تضاد در ساختار قدرت سیاسی به طور عام و در ساختار قدرتِ ناشی از اعمال زور و خشونت به طور خاص (نظیر قدرت ملاٌ ها) اعتقاد داشته باشیم باید بگوییم که با طرد شدن اصلاح طلبان حکومتی از قدرت، حکومت اسلامی نه فقط یک دست تر نشده، بلکه تکان های اجتماعیِ ناشی از تضاد در درون قدرت حکومتی به مراتب شدیدتر شده است. در نظریه عمومی قدرت، آفتاب عمر رژیم های خودکامه هنگامی بر لب بام سقوط می رسد که توازن رابطه بین فساد و سرکوب به نفع فساد برهم می خورد. آن چه که در این پرسش به عنوان «رقابت ها و کشمکش های انتخاباتیِ دوره ی نهم ریاست جمهوری» ذکر شده است، در واقع صورت ظاهر مسئله است. باطن مسئله به بن بست و فلج کاملی برمی خورد که رژیم ولایت فقیه را در برابر معمای انتخابات ریاست جمهوری ایران قرار داده است. کشمکش های انتخاباتی در این  بن بست طبیعی، نمایش تشریفاتی نیست به این دلیل که پس از نمونه خاتمی و امیدهای فراوان مردم که به دست رژیم به شکست انجامید، در اصطبل حیوانات رنگارنگ جمهوری اسلامی، حیوانی وجود ندارد که در میدان مسابقه به خاطر اعتبار خود مردم را به تماشا بکشاند. به این دلیل هیچ گونه نمایش تشریفاتی مخصوصاً پس از شکست خفت آمیز اصلاح طلبان درون حاکمیت، تأثیری در تحرک و تشویق مردم برای حضور در صحنه انتخابات رئیس جمهور ندارد. مهمترین دلیل در استیصال رژیم در مسئله انتخابات ریاست جمهوری، مانورهای حیله گرانه رسواترین و بدنام ترین عنصر رژیم یعنی رفسنجانی است که هم چنان به خاطر فقدان مطلق اعتبار سایر نامزدها در میان مردم، خود را تنها عامل نجات دهنده ی رژیم از سقوط محتوم خود می نمایاند. (البته با جلب رضایت آمریکا و حمایت جناح صهیونیستی کاخ سفید).

پاسخ دوم:
تنها فرصت و بخت رژیم ملاها را از سقوط حتمی همراه با خشونت، می توان در انتخابات خاتمی در خرداد 1376 تصور کرد؛ همان گونه که تنها فرصت و بخت محمدرضا شاه برای بقای سلطنت را می توان در همگامی او با جنبش آزادی خواهی مردم ایران در جریان ملی شدن صنعت نفت دانست. در هر دو مورد انتظار مردم ایران در تحول بدون خشونت دولت از نظام خودکامه به نظام دموکراتیک خلاصه می شد. اما فرصت ها از دست رفت و در نتیجه باید بگوییم اگر تشدید خودکامگی قدرت پس از کودتای 28 مرداد 1332 و سر برکشیدن فساد روزافزون ناشی از استبداد در ساختارهای نظام سیاسی سلطنت محمدرضا شاه را در انقلاب بهمن 1357 به سقوط کشاند، چرا نباید قبول کنیم که سرپیچی رژیم ولایت مطلقه از رأی بیست و چند میلیونی مردم و بالا بردن جو اختناق و سرکوب و قتل های زنجیره ای و توقیف پیاپی ده ها نشریه مستقل و هجوم به خوابگاه دانشجویان و گسترش بساط شکنجه و اقرار و تئاترهای تلویزیونی و رادیویی و در کنار آن اوج سرسام آور فساد و تراکم ثروت های بادآورده و سرانجام تسلط بی محابا بر شوراهای شهری و مجلس شورای اسلامی از طریق تقلب از سویی و محروم کردن مردم از شرکت در انتخابات از سوی دیگر، به نتیجه ای جز سقوط قطعی رژیم نخواهد رسید؟!
بنابراین انتخابات ریاست جمهوری آینده را در شرایطی که مردم ایران در صحنه آن به کلی غایب هستند و در مقایسه با کیفیت حضور آن ها در دو انتخابات قبلی و مخصوصاً در انتخابات خرداد 1376 و با توجه به شرایط جهانی، موقعیت رژیم را می توان به نقطه آغاز یک پایان تصوٌر کرد. از آن جایی که برای رژیم ملاها نظیر رژیم سلطنت واژگون شده نقطه ی بازگشتی وجود ندارد! این وظیفه حیاتی آزادی خواهان و جمهوری خواهان واقعی است که از هم اکنون خود را برای جلوگیری از اشغال خلاء ناشی از قدرت روبه زوال ملاها به وسیله کسانی که از دور و نزدیک در گرداگرد کاخ سفید آمریکا حلقه زده اند آماده کنند. زیرا، توجه به این واقعیت ضروری است که اگر چه ایران نه عراق است و نه افغانستان و اگر چه در منطق صاحبان سرمایه های بانکی و صنعتی و نظامی غرب عموماً و آمریکا خصوصاً حفظ منافع مطرح است نه شکل و ریخت رژیم ها؛ اما آن چه را که روزگاری برای رژیم ملاها نشانه امتیاز و قدرت نمایی بود، یعنی دشمنی با اسرائیل به طرفداری از فلسطین و طرفداری از صدور انقلاب اسلامی و تلاش برای دستیابی به تکنولوژی هسته ای، امروز رژیم ملاها را به صورت وجودی مزاحم در طرح خاورمیانه بزرگ آمریکا درآورده است. اما آمریکا در حافظه تاریخی مردم ایران همان دولتی است که با اجرای توطئه ی کودتای 28 مرداد 1332 شاه فراری را به تخت پادشاهیِ خودکامه بازگرداند و حاصل عمل کنونی او در عراق که پایه اش بر دروغ استوار است خود کافی است که نتیجه حمله نظامی به ایران را از قبل در نظر مردم مجسم کند. رشد و بلوغ سیاسی مردم ایران برای شرکت در تحول دموکراتیک بدون خشونت در انتخابات خرداد 1376 به اثبات رسیده است. اگر شاه با انقلاب سفید خود توانست سلطنت را از سقوط محتوم خود نجات دهد؛ رفسنجانی نیز با اشغال مجدد ریاست جمهوری، ولایت مطلقه را نجات خواهد داد.