از ‏آن بیشتر اما، خود عنوان کتاب می باشد "از آن سال ها.. .. (نقطه ها هم ‏بخشی ازعنوان کتاب است) و سال های دیگر "در آثاری اینگونه می توان ‏خیلی چیزها را-سلیقه ای-بازگوکرد و از روی مسائل پرش کرد. لذا سعی ‏می کنم به شیوه خود نویسنده به ترتیب فصل بندی های کتابش حرکت ‏کنم.‏

اول: سال مرگ صمد
کتاب تلفیقی از-رمان تاریخ-وخاطرات دوران کودکی وشکل گیری ‏شخصیت نویسنده است ،که گاها خود را از زبان سوم شخص "او"خطاب ‏می کند. روایت "او" از کوچه انجمن در تبریز آغاز می شود. محله ی ‏گاریچی هارا در بر می گیرد، و به خانه ی دایی سرک می کشد. از مدرسه ‏ی رازی، آقای فیاض و...ستارخان وشیخ محمد خیابانی و دلی جواد ‏‏(دیوانه) حکایت ها می گوید. ساری قلی خان. مستجاب الدعوه، و تا ‏کودتای ۲۸مرداد را در ۵۵ صفحه ی کتاب با فراهتی، به تماشا می ‏نشینیم،
فصل مربوط به کودتا و دانشگاه رفتن و ورود به دانشکده افسری، ‏افزون بر پنج بخش دیگر، در مجموع ۱۵۵ صفحه ی کتاب را در بر می ‏گیرد. این ۱۵۵ صفحه می توانست مستقل از کتاب‎ ،با عنوانی دیگر به ‏چاپ برسد. تا این بخش، خواننده ای که خود را آماده ی ناشنیده هایش از ‏‏"آن سال ها" نموده حدود یک سوم کتاب را از دست داده است. کتاب را ‏از بخش "سال صمد" پی می گیریم. تا کنون در تارنماهای اینترنتی  2 ‏نقد مثبت از دو روزنامه نگار معروف، از دو نحله ی فکری متفاوت (اصلاح ‏طلب و سرنگونی طلب) را خوانده ام. ۱- مسعود بهنود روزنامه نگار اصلاح ‏طلب در بی بی سی. ۲- الهه بقراط روزنامه نگار سرنگون طلب. در ‏تارنماهای اینترنتی. هر دو نقد اما با تفاوت هایشان در دو مورد مشترک ‏اند. الف- تاکید بر "سند بودن" اثر فراهتی. ب- مسکوت گذاردن ماجرای ‏پراهمیت "رستوران میکونوس" و خالی بودن آن در هر دو  نقد یاد شده. ‏‏(خانم الهه بقراط، اما، در بخش دوم، سلسله مقالات "چرادموکرات ها در ‏جمهوری اسلامی نمی توانند جایی داشته باشند؟ "به طرح سئوالات و ‏ابهامات، مربوط به ماجرای "رستوران میکونوس" می پردازند. که  با کمی ‏ابهام سئوال این است که ایشان چرا سئوالاتی بدین حد از اهمیت و مرتبط ‏با کتاب را در نقدشان‎ ‎طرح نکرده اند؟!)  خانم بقراط، می نویسند «از آن ‏سالها و سالهای دیگر» یک روایت بوم شناسانه از تبریز، یک منبع معتبر ‏برای بازنویسی تاریخچه «سازمان چریکهای فدایی خلق ایران»، یک سند ‏گویا از فضای سیاسی دهه پنجاه و شصت خورشیدی، روایت زندان دو ‏رژیم، روایت کردستان، و سرانجام روایت دردناک تبعید در شرق و غرب ‏است. روایت موقعیت و سرنوشت انسان هایی است که می دانند اگر دوباره ‏به دنیا می آمدن " قطعا" چنین نمی زیستند لیکن "به تلخی" این را هم ‏می دانند که "نوع دیگری از زیستن را نیز" نمی شناسند. (سال های صمد ‏سال های سعید به نقل ازژورنالیست-الهه بقراط-) برخلاف نظر خانم ‏بقراط، فراهتی جز پراکنده گویی، در باره موارد فوق، دراز نویسی، همه چیز ‏گفتن و هیچ نگفتن، به هر چیز و هرجا سرک کشیدن، و پرش سراسبی از ‏روی موانع، (به عکس های کتاب که بنگرید، او هم سوارکار ماهری است و ‏هم دونده) نه تنها سندی ارائه نمی دهند (که دراین موقعیت هم نبوده ). ‏هیچ منبع معتبری هم برای بیان ابتر روایتش ارائه نمی دهد. خوب بود ‏خانم بقراط می گفتند، به عنوان مثال کسی که روایت زندان دو رژیم را ‏می خواهد با اتکا به اثر فراهتی بازنویسی کند، کدام بخش کتاب؟ اسناد و ‏اطلاعات گفته نشده را در اختیارش قرار می دهد؟ مسعود بهنود، اما ‏بانگاهی متفاوت از، الهه بقراط، کتاب را "از آثار ماندگار و از سندهای ‏دست اول نسلی سوخته در روزگاری سپری شده "میداند. مراجعه کنید به ‏نقد مسعود بهنود، در تارنمای بی بی سی.‏
بهنود هم چنین در ارتباط با مرگ صمد بهرنگی، و ارتباط آن با ‏فراهتی، معتقد است که: "نزديک به چهل سال بعد از مرگ صمد بهرنگی ‏که در زمان خود يکی از بزرگ ترين تبليغات عليه رژيم سابق را به دنبال ‏آورد و دستگاه امنيتی حکومت سلطنتی را در افکار عمومی و روشنفکران ‏متهم به کشتن نويسنده ماهی سياه کوچولو کرد،... از تکان دهنده ترين ‏خاطرات فعالان سياسی روزگاران سپری شده است، روزگارانی که به نظر ‏می رسد در ميان هزاران تن از جان به در بردگان مبارزات آن دوران، به ‏تازگی رغبتی به سوی شکافتن مسائل آن پديد آمده است"-مسعود بهنود، ‏پیش گفته.-‏
این "رغبت به شکفتن" واین "سند دست اول" به باور بهنود اما چه ‏میباشد؟ که فراهتی با تاخیری 15 ساله به بازگویی اش پرداخته است؟ ‏مسعود بهنود بهتر از هر کس مطلع است که آن زمان که در ایران حرف ‏اول آدینه را میزده است و آدینه بر روی کاکل او می چرخیده، همین ‏مضمون باروایتی شسته رفته تر، در آدینه درج شده است. حرف آن روز و ‏حال، با مضمون "اعاده ی حیثیت" از فراهتی یکی بوده است "صمد به ‏دلیل نا آشنایی اش به فن شنا در ارس غرق شد، حمزه فراهتی دوست و ‏همراه صمد، با همه ی تلاش، نتوانست از غرق شدن، صمد جلوگیری کند، ‏جلال آل احمد از این حادثه و مرگ طبیعی از صمد شهید ساخته است" ‏و......کتاب اگر نا گفته هایی را از زمان درج مطلب در آدینه با خود دارد ‏‏(که اینگونه است) اتفاقاٌ، به مواردی برمی گردد که اساساٌ مورد اشاره بهنود ‏نیست. مواردی هم چون، ماجرای جنجالی و پراهمیت جنایت "رستوران ‏میکونوس". شاید صدآفرینِ بهنود، متوجه شیوه ی نگارش و تنظیم کتاب، ‏باشد که حمزه فراهتی خود می گوید "این نوشته ظاهراٌ به صورت رمان ‏خاطره تنظیم شده است". کتاب انصافاٌ و با زیبایی، به شیوه ی برخی آثار ‏منتشره بهنود چون سه زن و... تنظیم شده است. در لا به لای سطور ‏کتاب، و تنظیم آن، فراهتی رسم شاگردی نوشتاری را الحق والانصاف ‏خوب به جای آورده است. حمزه فراهتی در فاصله ای 15ساله، دو بار اقدام ‏به فاش گویی، و مکتوب کردن ماجرای مرگ پرابهام، صمد بهرنگی نموده ‏است. فراهتی بعد از سال های دراز تردید و سکوت سئوال برانگیز خود، ‏برای اولین بار، شخصاٌ به میدان واگویی حوادث آن سال ها گام نهاده. (قبلا ‏وی از آلمان، و به واسطه نامه هایی به فرج سرکوهی، دبیر وقت تحریریه ‏آدینه، به این مهم دست زده بود) اما، ظاهراٌ، فراهتی اقدام 15سال قبل ‏آدینه را، پاسخ گوی همه چیز ندانسته. و این بار با اثر 525 صفحه ای، ‏خود، به آن ضرورت، پاسخ گفته است. ‏
فراهتی در مقدمه ی کتاب، و در پاسخ به سئوال خودکرده اش، که ‏‏"چرااصلاٌ تصمیم به نوشتن خاطرات خود گرفتم؟" چیز چندانی نصیب ‏خواننده نمی کند، جز آنکه "مگرنه آنکه سال ها سکوت به من آموخته ‏است، که در بسیار موارد سخن گفتن همان وقت تلف کردن است؟" حمزه ‏فراهتی بااین باورکه "سخن گفتن وقت تلف کردن است "سکوت اکبر!" ‏اختیار می کند و 23 سال با فروتنی! و نگفتن، نمی خواهد وقت بقیه را ‏تلف کند. تنها و پس از مهاجرت اش به آلمان، و در دوره ی اول ریاست ‏جمهوری اکبر! هاشمی رفسنجانی، دیگر اتلاف وقت را جایز نمی شمارد، و ‏در مکاتباتش با دوست دیرین و آشنای سالهای دور محفل تبریز "فرج ‏سرکوهی دبیر وقت تحریریه آدینه" (که فراهتی درکتابش، سرکوهی را ‏‏"کشف کاظم سعادتی" می خواند) از وی سئوال می کند که فکرنمی کنی ‏که زمانش رسیده؟ ابتدا نظر فراهتی را در مورد، سرکوهی که درصفحه ‏‏143کتابش آورده است از نظر می گذرانیم: "کشف کاظم سعادتی فرج ‏سرکوهی بود... مطلبی را که دیگران در ده دقیقه بیان می کردند او در پنج ‏دقیقه بیان می کرد و چیزی هم اضافی می آورد" بدین ترتیب، فراهتی ‏زمان بازشدن قفل سکوت ربع قرن خود را از سرکوهی طلب می کند. و ‏متوسل  به بیان سرعت مدار رفیق دیروزش می شود. فراهتی با آنکه خود ‏در خارج به سر می برد، زمان مناسب پاسخگویی را در داخل ارزیابی می ‏کند. ‏