‏وى در پاسخ به سردبير اين مجله در نوشته اى با عنوان " جرقه هايى در ‏تاريكى" نوشته است:‏
‏" در مورد اعدام های دهشتناک سال 60 و 61 ما خيلی ازبچه های مجاهد ‏وراه کارگری و اقليتی وپيکاری و غيره را از نزديک می شناختيم. همه شان ‏بچه های کاملاً صادق و صميمی  وازجان گذشته بودند و واقعاً حاضربودند ‏برای خوشبختی مردم همه وجودشان را بدهند. در بين ما اصلا آن حسى ‏كه نسبتا به اعدام سران رژيم سابق بود، نسبت به اين بچه ها نبود. واقعاً ‏اينها را دوست داشتيم وخبراعدام هريکی شان برايمان يک خبرهولناک ‏بود."1‏
معلوم است كه دروغ گويان كم حافظه هستند، اما هر كس كه ذره اى ‏شرافت انقلابى در خود داشته باشد، آن سال هاى خون و سياهى و دهشت ‏را فراموش نمى كند و آن همه خيانت و دست بوسى اين رژيم جنايت كار ‏را نمى بخشد، در جايى كه اين روسياهان تاريخ نوشتند:‏
سرکوب بدون مماشات جريانهای سياسی که کمر به شکست انقلاب خونبار ‏مردم بسته اند و عليه آن مسلحانه دست به جنايت می زنند از ارکان دفاع ‏از انقلاب است.  خوش خيالی در اين زمينه که گويا بايد به تروريست فعلاً ‏فرصت داد تا مرتب بمب منفجر کند تا روزی سر عقل بيايد خطای بسيار ‏فاحشی است.  نيروهای امنيتی - انتظامی و همه سازمانها و نهادهای ‏انقلابی وظيفه دارند با اين شبکه های تروريست و بمبگذار به مقابله ‏برخيزند و فعاليت خود را بر شناسايی و دستگيری عوامل واقعی ترور و ‏شبکه های عملياتی تروريستها و کسانی که در اين عمليات شرکت دارند، ‏متمرکز کنند. ( كار اکثريت، شماره 132، 29 مهر ماه ۱۳۶۰ ، صفحه 5)2‏
‏ ريشه و بنيان، انحطاط فداييان اكثريت در پايگاه غير كارگرى و جدا بودن ‏از زحمتكشان جامعه بود. روى گرداندن از مردم و پيوستن به حكومت ضد ‏مردمى با توجيه، اصلاحات و تغيير حاكميت از راه دمكراسى پارلمانى و ‏غيره تنها گريز از راديكاليسمى بود كه فداييان اكثريت ديگر رنگى از آن را ‏با خود نداشتند. سازمان فداييان اكثريت در اوايل انقلاب، بيش از اين كه ‏يك سازمان كمونيستى با هدف رهايى طبقه كارگر و زحمتكشان باشد، ‏آش درهم جوشى از آرمان گرايان بسيارى بود كه فعاليت در اين سازمان را ‏به يك فعاليت جبهه گونه سوق مى دادند. با گسترش بى درو پيكرش، ‏ديگر هيچگاه يك  سازمان راديكال كمونيستى نمى توانست بماند. اگر چه ‏همين هم معلول پايگاه طبقاتى رهبران و سياست گذاران آن بود.‏
يكى ازمهمترين دلايل افزودن لقب "اكثريت" بر بخشی از سازمان چريك ‏هاى فدايى خلق پس از انشعاب در خرداد 1359 (كه موجب دو شقه شدن ‏آن شد، وجود اكثريت اعضا و هواداران جنبش فدايى در اين سازمان نسبت ‏به بخش ديگر خود بود، كه لقب «اقليت» بر خود گذاشتند) ظاهرا این ‏بوده است که به مثابه فراكسيون حزب لنينى سوسيال دمكرات هاى ‏روسيه، كه خود را بولشويك ( اكثريت) مى ناميدند، بلشویک خطاب شوند. ‏اگر چه سازمان فداييان اكثريت نه حتى همچون آن ديگر فراكسيون از ‏حزب سوسيال دمكرات روسيه، " منشويك ها" ( اقليت)، اپورتونيست و نه ‏حتى همچون سلف خود، حزب خائن توده نبودند، بلكه بسيار راست تر، ‏خائن تر و دشمن مردم تر شدند و همپاى حزب توده و در بسيارى مواقع ‏فراتر از آنها به جنگ انقلابيون و در كنار اين رژيم پليد و سياه دست در ‏خون رفقاى ما كردند و در تقویت رژیم و انحراف جنبش انقلابی کوشیدند.‏
اگرچه انحراف در سازمان چريك هاى فدايى خلق، از پيش از انشعاب در ‏خرداد 1359، آغاز شده بود و رهبرى سازمانى كه بعدها خود را فداييان ‏اكثريت نام نهادند، از همان اوان پيروزى قيام بهمن 1357، در رهبرى اين ‏سازمان لانه كرده بود، اما خيزش بزرگ مردم كشورمان براى آزادى و ‏عدالت، حضور گسترده مردم در بيشتر صحنه هاى مبارزه، وجود بسيارى از ‏سازمان ها و گروه هاى انقلابى در سطح جنبش و همچنين حضور برخى از ‏اعضا و مسئولين صادق و مبارز درون اين سازمان مجال آن همه خيانت و ‏نامردمى را نمى دادند. متاسفانه اين سازمان كه گوهر پرافتخارى در ‏جنبش كمونيستى و مردمى كشورمان بود و در كنار بسيارى از انقلابيون ‏جنگيده، براى دنيايى بهتر و زيباتر جان هاى شيفته بسيارى را فدا كرده ‏بود، به خيانت درغلتيد و به سوى حزب خائن توده كشيده شد كه سال ها ‏بود خنجر نامردمى اش را بر پشت توده ها زده بود. همان گونه كه حزب ‏توده در حول و حوش انشعاب در نشريه مردم از " تغييرى مثبت و ‏اميدبخش در موضع سازمان چريك هاى فدايى خلق"3، خبر داد.‏
با سخت شدن راه و تنگ شدن عرصه مبارزه از سوى رژيم جمهورى ‏اسلامى بر نيروهاى انقلابى جنبش، ماهيت و سرشت اين سازمان خائن ‏يكى بعد از ديگرى سر زد و نشانه هاى خيانت هاى بعدى برملا شد. ‏جنبش مردمى و انقلابى ايران در پس از قيام بهمن 1357، همچنان پر ‏جوش و خروش ادامه مى يافت و در مناطقى مانند كردستان، تركمن ‏صحرا و خوزستان نمود علنى در رسانه ها داشت. " آيت الله خمينى" ‏فرمان كشتار در كردستان را در 28 مرداد سال پيش صادر كرده بود و ‏كمى بعد، سازمان مجاهدين را منافق ناميد و آنها را بدتر از كفار خطاب ‏كرد، سازمان هاى انقلابى را منحله اعلام نمود و نشريات آنها را بست. ‏دانشگاه هاى كشور را با عنوان "انقلاب فرهنگى" بست و خون بسيارى از ‏دانشجويان را بر زمين ريخت، اما سازمان فداييان اكثريت بدون درنگ ‏ودرجريان انشعاب در نشريه كار 59 نوشتند كه:‏
‏"واقعيت اين است كه " آيت الله خمينى " رهبرى مبارزه با امپرياليسم را ‏همچنان در دست دارد. حكومت كنونى هر چند به خاطر ناپيگيرى اش از ‏پيشبرد يك مبارزه اصولى عليه امپرياليسم، همچنان كه بارها اعلام داشته ‏ايم، حكومتى وابسته نبوده و نيست. بر اين اساس ما موظفيم بيش از پيش ‏براى استقرار صلح در كردستان و جلوگيرى از گسترش دامنه جنگ در اين ‏منطقه تلاش كنيم و از تلاش هاى صلح طلبانه اى كه در برخى محافل ‏حكومت ديده مى شود استقبال مى كنيم. ما موظفيم عناصر جنگ افروز ‏حكومت و چه آن ها كه با چپ روى ها و حركات آنارشيستى خود ‏بزرگترين خيانت ها را به جنبش ضد امپرياليستى خلق ما روا مى دارند ... ‏افشا كنيم."4‏
در آن زمان در كردستان جنگ خونين مردم دلاور كرد به همراه سازمان ‏هاى سياسى كه آنها را پشتيبانى مى كردند عليه رژيم جمهورى اسلامى ‏ادامه داشت. سازمان چريك هاى فدايى خلق نيز در آنجا پايگاه و مقر ‏داشتند. تعدادى از افراد محلى و داوطلبانى از ساير نقاط ديگر نيز در اين ‏مقر به عنوان پيشمرگه اين سازمان دوشادوش مردم كرد عليه جمهورى ‏اسلامى مى جنگيدند. اما از اوايل سال 1359 و كمى پيش از اعلام ‏انشعاب، اين نيروها ديگر نمى جنگيدند. اين سازمان از درد و رنج مردم ‏كرد و ستم و تباهى كه رژيم بر آنها اعمال مى كرد آگاهى كامل داشت. ‏اين رژيم نه تنها ضد امپرياليست نبود، بلكه با سركوب كمترين خواسته ‏هاى مردم كرد نيز، آب به آسياب امپرياليسم مى ريخت. منظور اين ‏سازمان هم از نيروهايى كه " با چپ روى ها و حركات آنارشيستى خود ‏بزرگترين خيانت ها را به جنبش ضد امپرياليستى خلق ما روا مى دارند"، ‏نيز سازمان هاى كمونيستى هم چون، كومله، پيكار، وحدت انقلابى، ‏رزمندگان و اتحاديه كمونيست ها بودند. همراه فكرى فداييان اكثريت، ‏حزب توده در نشريه مردم در اين زمينه نوشته بود: ‏
‏«عملا رژيم بعثى عراق امپرياليسم آمريكا در كردستان، چون اويسى ها، ‏بختيارها، شيخ جلال، كومله، شيخ عثمان، پيكار و ... از يكسو و عمال ‏آشكار و نهان امپرياليسم آمريكا و رژيم عراق در ارتش از سوى ديگر، همه ‏و همه دست به دست هم داده اند تا جمهورى اسلامى ايران در خون خلق ‏كرد، پاسدار و سرباز غرق شود»5‏