دوست عزیزم عباس مظاهری، نسخه ای از کتاب خاطرات خود در زندان ‏های رژیم ستم شاهی را که توسط گفتگوهای زندان منتشر شده، برایم ‏ارسال کرد. مشغول خواندن کتاب بودم که عباس عزیز، نامه ای را برایم ‏میل کرد. با خواندن نامه، از برخورد برخی از مدعیان روشنفکری در تبعید، ‏بسیار متأسف شدم! تصمیم گرفتم با اجازه ی مظاهری عزیز، نامه را بدون ‏هیچ توضیحی بر پیشانیِ مقدمه ی کتاب او، منتشر کنم.‏

پرویز قلیچ خانی

پرویز جان سلام.‏
امیدوارم اصل کتاب را دریافت کرده باشی.‏‎  ‎به هرحال من فایل کامل ‏کتاب و جلد را برای معرفی در آرش برایت میل کردم.‏
اما بدنیست در اینجا درددلی دوستانه در ارتباط با تلفنی که شب گذشته ‏داشتم برایت بگویم.‏‎ ‎اين متأسفانه می تواند بازتاب برخورد برخی به ‏اصطلاح چهره های فرهنگی  ادبی تلقی شود. دیشب آقای فرج ‏سرکوهی، که توسط دوست مشترکی تلفن مرا پیدا کرده بود،  به من ‏تلفن کرد و به مناسبت چاپ کتابم، "شکوفه های درخت انار" و اشاره من ‏به ایشان  در نیم سطری در کتابم، چنان عنان اختیار از کف داده بود که ‏بدون آنکه اجازه دهد من کلامی بگویم تمامي مرزهاي ادب و نزاكت را ‏دريده و یک نفس هرآنچه فحش و  ناسزا در چنته داشت نثار من کرد، و ‏پس از آن تلفن را قطع کرد. شگفتی من از آنست كه برغم انبوه امكاناتی ‏كه در اختيار ايشان، که عنوان منتقد ادبی را هم يدك مي كشد، نيز قرار ‏دارد و مي تواند انتقادش را به كتاب من متمدنانه و در يك بيانِ با فرهنگ ‏به گوش من و ديگران  برساند، چرا بايستی تمامی پرنسيپ هاي يك ‏گفتمان منطقي را زير پا گذاشته  و  از فحاشی و توهين به جاي يك ‏ديالوگ توأم با فرهنگ بهره گيرد؟ از سوی ديگر ايشان كه پز يك ‏اپوزيسيون دموكرات و عدالت خواه را به خود  مي گيرند چگونه است كه ‏مرا به باد ناسزا مي گيرد و به من اجازه ي يك لحظه دفاع از كتابم را ‏هم نمي دهد. اين شيوه چه تفاوتی با شيوه هاي برخوردی رژيم جنایت ‏اسلامی دارد. پرویزجان، کتاب من نقد دوران پرمسئله زندان آقای ‏سرکوهی نیست بلکه خاطرات 14 ساله ی دوران حبس خودم را شامل می ‏شود.‏‎ ‎‏ من در كتابم از رفتار آن زمانمان نسبت به آدمهای بريده ‏نظيرسركوهی ها انتقاد كرده ام و در رابطه با طرح پرسش تو در رفتار با ‏نادمان و به اصطلاح امروزی توابان همان موضع را بيان داشته ام. البته ‏تمام اينها مشروط به اين شرط است كه يك تواب يا بريده حد خود را ‏بداند و با چهره ی دروغين ظاهر نشود. كاری كه ظاهراٌ اين آقا با ناسزا ‏گوئی به من و مزاحمت تلفنی كرده است. من اگرقصه ي تمامی شنيده ‏هايم را پيرامون باز جوئيهای ایشان، كه گويندگان آنها مانند.........؟* ‏خوشبختانه هنوز زنده و سلامت هستند،  نقل کنم آقای سر كوهي چه مي ‏كرد. در آن صورت لابد آقای سرکوهی به اعمال خطرناک دیگری دست ‏میزد. این آقا لابد متوجه نیستند که در اروپا مزاحمت تلفنی جرم محسوب ‏می شود، چه برسد به فحاشی های تلفنی این چنینی.‏
‏ ‏
قربانت
عباس مظاهری
‎ ‎‏*....؟ نام در دفتر مجله ی آرش محفوظ است
‏ ‏
و اما، پيش گفتار کتاب‏
نوشته اي كه پيش روي شماست حاصلِ رنجِِ ناشي ازبازبينيِِ يادهاي ‏چهارده سال زندان من است. خاطرات تلاش ها، دستگيري، بازجوئي، ‏زندانها، سالهاي انفرادي، پيوست و گسست سياسي و جذر و مد روحي. ‏درسال   ١٣٤٤ با انديشه تاسيس حكومت اسلامي و به عنوان عضو ‏رهبري حزب ملل اسلامي به زندان رفته و در سال ١٣٥٧ با آرمان ‏سوسياليسم پس از نزديك به چهارده سال اسارت در رژيم سلطنت، زير ‏فشار امواج انقلاب از زندان آزادشدم. در سالهاي نخست مهاجرت دوستان ‏بسياري از من خواستندكه يادهاي زندان را براي نسل حاضر و نسلهاي ‏آينده به نگارش در آورم. اما براي من اين، كارِِِ سخت و دردناكي بود. ياد ‏ِشكست، لورفتن و دستگيري، ياد سالهاي زندان بويژه سه سال انفراديش ‏برايم هميشه بسيار تلخ و رنج آور بود. از آن گذشته نوشتن زندگينامه ام ‏جداي از تغيير انديشه ام نمي توانست باشد و اگر آنرا و چرائيش را بازگو ‏مي كردم از آن بيم داشتم كه در رژيم اسلامي به سراغ مادر پيرم، كه ‏سالهاي بسياري در دوران رژيم شاهنشاهي پشت درهاي زندان توهين ‏شنيده و به تخت سينه اش كوفته بودند، بروندو باندهاي اراذل و اوباش ‏رژيم اسلامي مورد آزار و اذيتش قرار داده بررنجش افزوده گردد. شايد هم ‏اين همه توجيهي براي تنبلي و فرار از رنج نوشتن بوده باشد. ‏
تا اينكه ميدان داري مجدد سلطنت طلبان و خطر فراموشي جنايات ‏ديكتاتوري پهلوي انگيزه ي مجددي شد تا سكوت خود را بشكنم و ‏ضرورت نوشتن خاطرات زندانم را همچون وظيفه اي غير قابل اجتناب ‏دانسته رنج آنرا برخود بپذيرم و به سهم خود باريكه  نوري بر تاريكي هاي ‏نظام شاهنشاهي بويژه زندانهاي سياسي در آن دوره بيفكنم.‏
هرچه زمان مي گذشت واز جنايات رژيم سلطنت دورمي شديم بربي ‏شرمي سلطنت خواهان افزوده مي گشت وتوگوئي درزمان آريامهر، ايران ‏سرزمين گل وبلبل بوده وهمه درنازونعمت زندگي مي كرده اند. لازم به ‏گفتن است كه برآمد مجدد سلطنت طلبان به خاطر ابعاد گسترده ي ‏جنايات رژيم خميني است. به گونه اي كه درنگاه اول مي تواندبراي ‏تبهكاريهاي نظام پيشين نوعي ”روسپيدي” به بارآورد!! ‏
شكوفه هائي كه درسي و هفت سال سلطنت پهلوي ، به ويژه پس ‏ازكودتاي آمريكائي ٢٨ مرداد٣٢، پرپر شدندو بر زمين ريختند بسيار بودند.  ‏
در همين رابطه كتاب، نام خودرا از شكوفه هاي پرپر شده در رژيم شاه ‏گرفته است. شكوفه هائي كه در راستاي سقوط آن ديكتاتوري اداي سهم ‏كرده اند. يادشان جاويد. ‏
هزاران سال سوختن جواني مبارزين در سياه چالهاي شاهنشاهي گويا رو ‏به فراموشي مي رفت و كمتر كسي از آن سخن مي گفت. ‏
لازم به يادآوري است كه تمام تلاشم برآن بوده است تا واقعيت را آنگونه ‏كه بوده به تصويركشم. مي دانم كه در اين رابطه بسيار موفق نبوده ام. ‏شايد بخشي از آن به خاطر نفس موضوع و محتواي كتاب است: از مبارزه و ‏زندان و شكنجه، بويژه آنجا كه شكنجه گران امروز ياران ديروز تو باشند ‏نمي توان با فاصله ـ بدون دخالت عنصر احساس و عاطفه ـ و به اصطلاح ‏به صورت عيني سخن گفت. اين همه دشوارتر مي شود آنجا كه تو نه به ‏مثابه ي يك گزارشگر بيروني تبهكاري بلكه به عنوان تاراج شده اي آواره ‏سخن مي گوئي كه زخمهاي جنايت هم زنجيران سابق و زندان بانان و ‏شكنجه گران لاحق را برروح و روان خود دارد. اينهمه اما به هيچوجه نبايد ‏توجيهي بر باژگونه نمائي باشد. اميدوارم كه تمام واقعيت را تا آنجا كه ديده ‏وبه  ياد سپرده ام، بركاغذ آورده باشم.      ‏
در اين نوشته تلاشم بر آن بوده است كه تصوير هرچه واقعي تري از ‏زندانهاي شاهي به خواننده و نسل هاي آينده ي كشورم ارائه دهم. كوشش ‏داشته ام كه از زنداني سياسي در دوران شاه نه به عنوان يك بت يا قهرمان ‏بلكه به عنوان يك انسان با تمامي توانائي ها و ناتواني ها سخن بگويم. آنجا ‏كه ترسيده ام بگويم كه ترسيدم و آنجا كه وابستگي هاي فلج كننده ‏گريبانم را گرفته اند صادقانه بازگو كنم. از سوي ديگر وظيفه ي خود ‏دانسته ام كه نابكاري ها را  تا آنجا كه  در توان داشته ام افشا كنم. ‏
برآن بوده ام، از هم رزمان و هم زنجيراني كه همه چيز حتي جان ‏شيرينشان را در راه مردم از دست داده اند مفصلا بگويم و نشان دهم چه ‏كساني با سوختن خويش مشعل مبارزه ي توده هارا شعله ورتركرده اند و ‏صداقت و پاكي شان تا چه پايه ودرزندگي روزمره سلوكشان با هم بنديان ‏خود چگونه بوده اند.  ‏
در اين نوشته تلاش داشته ام آنچه دراين ٤٧٩١ روز برمن رفته است و نيز ‏پيرامون هدفها و تاريخچه ي حزب ملل اسلامي  به تفصيل سخن گويم. ‏پبش از آن ازكودكي ام از جوانيم و از آغاز گرايشهاي سياسي ام گفته ام. ‏
در پايان از همرزم وهمزنجيرِ پيشينِ خود آقاي حسن عزيزي و ديگر ‏دوستانم آقايان احمد اماني و...  سپاسگزارم كه دستنوشته ي اين متن را ‏خوانده و اينجا و آنجا ـ در رابطه با محتوا و نحوه ي نگارش آن ـ تذكرات ‏مثبتي دادند كه تلاش كردم در بازنويسي مجدد، تاآنجاكه باخلق و خوي ‏وشيوه ي نگرشم سازگارباشد، از آنها بهره بگيرم. خطا ها وكم وكاستي هاي ‏اين نوشته، اما همه، متوجه شخص من است و در اين رابطه چشم انتظار ‏نقد و نظر خوانندگان عزيز هستم. نقد ونظري كه قطعا نور بيشتري بر ‏تاريكي ها ي گذشته بخشيده و راه آينده را روشن تر خواهد كرد.‏

‎