چه کسی با سابقه‌ای که ذکر گوشه‌ای از آن به شکل مستند رفت، «لباس ‏دیگر» کرده و «فریاد آزادی» سر می‌دهد؟ ملاحظه می‌کنید من و امثال ‏من شده‌ایم «کوتوله‌های پیرو» روسای «قبایل کهن سال استبداد» و ‏هوشنگ اسدی و فرخ نگهدار شده‌اند «آزادیخواه» و «شاخه‌ ‏شمشاد‌های پیشگام» و مبلغ ضد «خشونت» و «نفرت». تنها راه ‏بهروزی مردم ایران و رسیدن به آزادی هم این است که ابتدا به ‏مادر خود، «انقلاب» دشنام دهند. حرف اصلی هوشنگ اسدی هم ‏این است که چرا به جای او و «فرخ نگهدار»، موسی خیابانی را ‏‏«سردار» نامیده‌ام.‏
‏ ‏
حتا «نوشابه امیری»، همسر هوشنگ اسدی نیز از نگاه او متأثر است. او ‏در مصاحبه با مجله زنان در تیرماه ۷۵ از تأثیر همسرش هوشنگ اسدی بر ‏زندگی‌اش می‌‌گوید و اضافه می‌کند روزنگامه‌نگاری است که پیش از انقلاب ‏در مصاحبه با خمینی شرکت داشت. او خاطره‌اش از آن روز را که ربطی به ‏مطلب «مردان تأثیر گذار» در زندگی او ندارد، چنین بیان می‌کند: ‏
‏«مهم خیره شدن در مردی بود که حضورش به اتاق حال و هوای دیگری ‏داده بود؛ مردی که رهبر انقلاب اسلامی ایران بود. با چشمانی سخت نافذ. ‏‏... و آن گاه که نوبت سؤال کردنم رسید، بین‌مان صحبت از امکان ‏استبداد رفت. سکوت بر اتاق حاکم شد. بنی‌صدر آب دهانش را قورت ‏داد. سید ‌احمد‌آقا اندکی جا به جا شد و حضرت آیت‌الله گفت:‌«اسلام ‏دیکتاتوری ندارد.» کسی پشت سرم نفسی عمیق کشید. چه کسی بود؟ ‏نمی‌دانم. واقعیت آن است که در آن روز خود نیز نمی‌دانستم که چه کردم. ‏حالا که به سن عقل رسیده‌‌ام و کم نمی‌خوانم و کم نمی‌شنوم که گویی ‏در سرزمین ما آزادی میراث نیست و کسان بسیاری صاحبان هر ‏اندیشه‌ای جز خود را مستحق مرگ می‌دانند، مدام فکر می‌کنم آن امام ‏که اکنون بر [کهکشان]راه شیری آسمان می‌گذرد، درس بزرگ تحمل ‏سخن مخالف را چگونه آموخت. آری، هر کس جز امام خمینی ‏می‌توانست خون مرا حلال کند. » (۵۲) ‏
در جایی که نیازی به مجیز گویی نیست و فشاری روی فرد نیست، نوشابه ‏امیری که به اعتراف خود تجربه‌ها کرده و به «سن عقل» رسیده است، ‏خمینی را مظهر «تحمل سخن مخالف» معرفی می‌کند. اگر تاریخ معاصر ‏کشورمان را نمی‌دانستم و با پوست و گوشتم یک دهه جنایت و کشتار به ‏فرمان خمینی را لمس نکرده بودم، فکر می‌کردم او در باره «قدیسی» ‏صحبت می‌کند که آزارش به مورچه هم نرسیده است. راستی شما که ‏گذشته را به خاطر دارید آیا انسان فرهیخته‌ای مانده بود که خمینی ‏خون‌اش را حلال نکرده باشد؟
برای شناخت چهره‌ی هوشنگ اسدی کافیست نوشته‌ی سال ۶۵ او در ‏مورد زنده یاد غلامحسین ساعدی را بگذارید کنار نوشته «در سوگ ‏کشته خویش» که در سال ۸۴ در وصف شاهرخ مسکوب نوشته است. ‏اسدی می‌نویسد: ‏
‏«قاتلان مسکوب و هدایت و ساعدی و دیگرانی که رفتند و خود ما ‏که خواهیم رفت، حکومت‌ها نیستند، مائیم. و همه تنها و تنها از این ‏رو که با اندیشه هم مخالفیم. گرگان حتی اگر بودیم، وقت ‏گرسنگی یکدیگر را می‌دریدیم. اما ما انسان‌های فرزانه که بوی ‏عطر می‌دهیم، با اتوموبیل‌های شیک آمده‌ایم، لباس‌مان اگر گران ‏نیست، مرتب و نظیف است هیچکدام اصلا گرسنه نیستیم. هر کدام ‏از یک مثقال تا چند خروار حرف و نوشته و ادعا داریم و اگر مدعیان ‏نجات جهان با نسخه‌های کهنه و نو نیستیم، رهبران نحله‌های ‏عملی و فکری برای نجات سرزمین مادری از چنگال امپریالیسم و ‏استبداد در میانمان کم نیست: مشت نمونه خروار مردمان ایرانیم. همه ‏ما را دست استبداد به خاک غربت کوچانده. همه رهروان ناچار یک ‏راهیم. فقط و فقط با هم اختلاف نظر داریم. و همه میراث دار یک ‏سرنوشت شومیم»‏‎ ‎‏ (۵۳)‏‎  ‎
یک بار دیگر مطلبی که هوشنگ اسدی در رابطه با غلامحسین ساعدی ‏نوشته بود و در بالا آمده را بخوانید، بنا به گفته‌ی هوشنگ اسدی آیا او ‏‏«گرک» و بدتر از «گرگ» نیست؟ آیا گرگ‌ها این درصد از دورویی را ‏دارند؟ آیا این نشانه‌ای از خبث طینت نیست کسی که چنان نوشته‌ای را ‏راجع به زنده یاد غلامحسین ساعدی نوشته حالا طلبکار شده ضمن زیر ‏سؤال بردن نقش حکومت‌، دیگران را قاتل او معرفی کند؟
هوشنگ اسدی در مکتب حزب توده پرورش یافته، برای مطرح کردن ‏خود و پیش برد نظرات و اهدافش و در جایی که منافعش اقتضا کند ‏ممکن است هر دروغی را به عنوان حقیقتی مسلم به شما قالب کند. نگاه ‏کنید رو به فیدل کاسترو در مقاله‌ی  «زودتر بمیر رفیق» چه می‌نویسد: ‏
‏«رفتار تو را چگونه توجيه کنم وقتی نلسون ماندلا به سرزمين‌هائی ‏نمی‌رود که در آنها زندانی سياسی هست. آری نلسون همان که قدرت ‏را به عاشقان قدرت واگذاشت و دفاع از حقيقت را برگزيد.» (۵۴)‏
جالب آن‌که کاسترو هنوز به ایران نرفته و ماندلا پس از قتل‌عام ‏زندانیان سیاسی و هنگامی که هنوز خون آن‌ها بر زمین خشک ‏نشده بود به ایران رفت و حتا گل بر مقبره‌ی خمینی بزرگترین ‏دشمن آزادی و بشریت گذاشت. آیا ایران جزو سرزمین‌هایی نبود و ‏نیست که زندانی سیاسی هم دارد؟! اشتباه نشود من نه دشمنی با ماندلا ‏دارم و نه دوستی با کاسترو. ضمن آن‌که بعضی‌ از رفتارهای ماندلا را ‏محکوم می‌کنم، از رفتارهای کاسترو هم حمایت نمی‌کنم. لابی‌گری ‏نمایندگان کاسترو برای رژیم را در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل و در ‏جریان پایمال کردن حقوق مردم رنجدیده‌ی ایران از نزدیک و به چشم ‏خود دیده‌ام و با آن‌ها مجادله هم کرده‌ام. قصد من در این‌جا روشن ‏ساختن دروغی است که در لباس حقیقت به مردم تحویل داده می‌شود. ‏
تازه نلسون ماندلا ۳ سال پیش هم قرار بود به ایران برود که با فشارهای ‏بین‌المللی سفرش را لغو کرد. اما همان موقع به عربستان سفر کرد و ‏میهمان خاندان سلطنتی عربستان سعودی بود. شاید به زعم آقای اسدی ‏عربستان در زمره‌ی کشورهایی که زندانی سیاسی دارد و یا حقوق بشر در ‏آن‌جا نقض می‌شود، نیست.‏
درفشانی‌های امروز هوشنگ اسدی را با نقل‌قول‌های مستقیمی که از ‏مقاله‌های گذشته‌اش آورده‌ام، مقایسه کنید. این شاهکار و نمایشی بی‌‌نقص ‏و تمام عیار از پررویی است! توهین مضاعف به جامعه‌ی روشنفکری ایران ‏است. با این همه، اما در پایان این گفتار، باید به این نکته‌ی بسیار مهم و ‏درخور تأمل و توجه، اشاره کنم: ‏
مسئله‌ی من اصلاً هوشنگ اسدی و امثال ایشان و اندازه و عیار قباحت و ‏وقاحت‌شان نیست. این نوشته تنها با این انگیزه نگاشته شده که نشان دهم ‏جمهوری اسلامی و حامیان و وابستگانش برای لوث کردن ارزش‌های ‏مبارزاتی، برای کم‌رنگ کردن مقاومت جانانه‌ی نیروهای انقلابی در جامعه ‏و زندان‌، چگونه و با چه ابزاری و توسط چه کسانی، سیاست‌های پیچیده و ‏مزورانه‌اشان را برنامه‌ریزی و اجرا می‌کنند. ‏
بایستی توجه کرد امروز امثال هوشنگ اسدی‌ها از در دیگری وارد ‏شده‌اند تا در راستای لوث کردن ارزش‌های مبارزاتی انجام وظیفه کنند. ‏آن‌ها تلاش می‌کنند به‌زور و در پوشش نقد، ظاهر شبه مدرنیستی بر ‏فریبکاری‌هاشان بپوشانند و چه خیال باطلی! ‏
موضوع مخالفت با نقد و انتقاد نیست. در همین دو- سه دهه‌ی اخیر ‏تلاش‌های ارزنده‌ و با اعتباری در زمینه‌ی نقد اندیشه و فرهنگ از سوی ‏روشنفکران، فعالان سیاسی و هنرمندان ایرانی مخالف نظام ارتجاعی ‏جمهوری اسلامی، در شکل‌های گوناگون تحقیقی، علمی و ادبی و هنری ‏انجام گرفته و تأثیر مثبت، مشخص و معین آن را، هرچند محدود و ناچیز، ‏می‌توان در عرصه‌های گوناگون دید.‏
اما در پوشش نقد یک خط مشخص و روشن از سوی رژیم هم به چشم ‏می‌خورد و آن جا انداختن این مسئله است که تمامی روشنفکران، مبارزان، ‏هنرمندان و کسانی که با جمهوری اسلامی مخالف بوده و آشکار یا پنهان با ‏
آن در ستیز بوده‌اند، «خود شاهان مستبد کوچکی» هستند! و این یعنی ‏گیج کردن و مأیوس کردن نسل جوان. این یعنی قطع کردن پیوند جوانان ‏با نیروهای انقلابی. این یعنی برافراشتن سدی که بتواند راه بر انتقال ‏آموزه‌ها و تجربه‌های خونین و گرانبهای چندین دهه مبارزات آزادی‌خواهانه ‏نسل‌های پیشین به نسل جوان را، اگر نتواند بربندد، دست‌کم تا مرز ‏ناممکن‌ها، دشوار کند. من بارها در پیوند با شناخت دقیق رژيم و ‏سیاست‌های پیچیده‌ی آن، به ویژه در میان اپوزیسیون و ایرانیان خارج از ‏کشور، تلاش و پافشاری کرده‌ام تا اهمیت حیاتی این موضوع را تا حد ‏امکان با ارايه اسناد و بررسی و تحلیل کردن آن‌ها گوشزد کنم. پیروزی در ‏مبارزه با رژیم، در گروی درک واقع‌بینانه و هوشیارانه از ماهیت جمهوری ‏اسلامی، سیاست‌ها و شیوه‌ها و روش‌هایی است که از سوی آن و حامیان و ‏وابستگانش به‌کار گرفته می‌شود. این ترفند‌ها را باید شناخت و  پیش از ‏به‌هدر رفتن نیروها، نسبت به آن حساس و هوشیار بود.‏

مارس ۲۰۰۷‏

زیر نویس ها:‏

‏*توضیح ضروری: ‏
نشریه‌های مورد استفاده قرار گرفته در این نوشته از «آرشیو اسناد و ‏پژوهش‌های ایرانی در برلین» تهیه شده است. در اینجا لازم است ضمن ‏قدردانی از زحمات و کوشش‌های پیگیر مسئولان این مرکز که با امکاناتی ‏محدود گنجینه‌ای گرانبها را در خارج از کشور فراهم کرده‌اند، از دوست ‏خوبم خانم گلرخ جهانگیری که زحمت پیدا کردن این اسناد را متحمل ‏شد، سپاسگزاری کنم. ‏

‏۱ حبیب‌الله خان شهبازی پدر وی، در سال ۴۳ و به دنبال شورش خوانین ‏فارس، دستگیر و اعدام شد. وی در نوشته‌ای خطاب به خمینی خود را ‏سرباز و فدایی او معرفی کرده بود و اعلام داشته بود که برای برقراری ‏احکام اسلام و قرآن آماده‌ی جانبازی است.‏
‏ ۲ منوچهر صانعی از کارمندان سابق دربار که به عنوان کارمند در مرکز ‏مزبور بر روی اسناد و مدارک کار می‌کرد به همراه همسرش فیروزه ‏کلانتری، در ۲۸ بهمن ۷۵ مفقود شدند و جسدشان ۵ روز بعد در ۳ ‏اسفند‎ ‎در حالی که با ۱۳ ضربه چاقو کشته شده بودند، کشف شد. فهمیه ‏دری گورانی همسر سعید امامی نیز در همین مرکز مشغول به کار بود.‏
‏۳  نامه مردم شماره‌ی ۱۹ به تاریخ ۷ خرداد ۱۳۵۸. نکته جالب این که ‏هوشنگ اسدی وجود چنین اطلاعیه‌ای را نیز تکذیب می‌کند! بر روی ‏اینترنت و سایت‌های وابسته به حزب توده اکثریت قریب به اتفاق ‏شماره‌های نشریه «نامه مردم» هست. اما این شماره ناپدید شده است. در ‏آرشیو مراکز فرهنگی و پژوهشی و کتابخانه‌هایی که پیگیری کردم نیز این ‏شماره موجود نیست!‏
‏۴  هوشنگ اسدی در سال ۶۷ از زندان آزاد و فعالیت مطبوعاتی خود را در ‏نشریه‌ی گزارش فیلم پی گرفت و مدتی نیز سردبیر این نشریه بود. وی در ‏سال ۸۱ همراه همسرش نوشابه‌ی امیری از کشور خارج و مقیم فرانسه ‏شد. وی تا کنون صحبتی در مورد مقالاتی که در زندان بر علیه روشنفکران ‏ایرانی  نوشته و در روزنامه‌های رژیم انتشار یافته به میان نیاورده است!‏
‏۵  حجت‌الاسلام خامنه‌ای – خطبه‌های نماز جمعه – جمهوری اسلامی ۱ ‏شهریور ۱۳۶۵.‏
‏۶ حجت‌الاسلام رفنسجانی- خطبه‌های نماز جمعه- جمهوری اسلامی – ‏‏۲۶ مرداد ۱۳۶۵.‏
‏۷ حجت‌الاسلام خامنه‌ای – خطبه‌های نماز جمعه – جمهوری اسلامی ۱ ‏شهریور ۱۳۶۵.‏
‏۸  دکترعبدالحسین زرین کوب. ‏
‏۹ حجت‌الاسلام خامنه‌ای، خطبه‌های نماز جمعه تهران ۱ شهریور ۱۳۶۵. ‏
‏۱۰  نقل از صحیفه‌[سخنان خمینی] شهریور ۱۳۶۵. ‏
‏۱۱ نقل از صحیفه‌[سخنان خمینی] شهریور ۱۳۶۵.‏
‏۱۲ استاد شهید مطهری، علل گرایش به مادیگری، صفحه‌ی ۱۰۹. ‏
‏۱۳ استاد شهید مطهری، علل گرایش به مادیگری، صفحه‌ی ۱۱۰. ‏
‏۱۴  استاد شهید مطهری، مسئله‌ی حجاب صفحه‌ی ۷۸. ‏
‏۱۵ حجت‌الاسلام خامنه‌ای، خطبه‌های نماز جمعه تهران ۱ شهریور ۱۳۶۵.‏
‏۱۶  کیهان ۳۰مرداد ۶۵. ‏
‏۱۷ سروش ۲۲ اردیبهشت ۱۳۶۳. ‏
‏۱۸ فروغ فرخزاد، آژنگ جمعه، ص ۱۳۳۹. ‏
‏۱۹  یدالله رویایی.‏
‏۲۰  محمد مسعود بهار عمر. ‏
‏۲۱  هوشنگ گلشیری در داستان بره گمشده‌‌ی راعی ‏
‏۲۲ علی دشتی در کتاب‌های فتنه، آشوب و ..‏
‏۲۳  به آذین در داستان غروب رمضان‏
‏۲۴  احمد محمود در داستان بلندهمسایه‌ها. ‏
‏۲۵  جمال میرصادقی داستان شبچراغ. ‏
‏۲۶  حجت‌الاسلام خامنه‌ای، خطبه‌های نماز جمه، جمهوری  اسلامی، اول ‏شهریور ۱۳۶۵. ‏
‏۲۷  حجت‌الاسلام خامنه‌ای، خطبه‌های نماز جمه، جمهوری  اسلامی، اول ‏شهریور ۱۳۶۵.‏
‏۲۸  حجت‌الاسلام خامنه‌ای، خطبه‌های نماز جمه، جمهوری  اسلامی، اول ‏شهریور ۱۳۶۵.‏
‏۲۹  حجت‌الاسلام خامنه‌ای، خطبه‌های نماز جمه، جمهوری  اسلامی، اول ‏شهریور ۱۳۶۵.‏
‏۳۰  سخنرانی هزارخانی در مجالس یادبود ساعدی- ۱۴ دی ۱۳۶۴. ‏
‏۳۱  هدایت‌الله متین دفتری، دفترهای آزادی، ویژه ساعدی، بهمن ۱۳۶۴. ‏
‏۳۲  سروش آزادی، دفترهای آزادی، ویژه ساعدی، بهمن ۱۳۶۴، صفحه‌ی ‏‏۱۲۶.‏
‏۳۳  دفترهای آزادی صفحه‌ی ۱۲۹.‏
‏۳۴  دفترهای آزادی صفحه‌ی ۱۲۹.‏
‏۳۵  دفترهای آزادی صفحه‌ی ۱۲۹.‏
‏۳۶  آزادی ، ارگان جبهه دمکراتیک ملی، شماره‌ی ۱۴، ۲۹ فروردین ‏‏۱۳۵۸.‏
‏۳۷  دفترهای آزادی، صفحه‌ی ۱۳۰. ‏
‏۳۸  دفترهای آزادی، صفحه‌ی ۱۳۰.‏
‏۳۹  دفترهای آزادی- ص ۱۰ – به نقل از محافل سلطنت طلب.‏
‏۴۰  کیهان ۲۸ دی ۱۳۵۶.‏
‏۴۱  کیهان ۲۹ فروردین ۱۳۵۹.‏
‏۴۲  کیهان ۵ بهمن ۱۳۵۶[۱۳۵۷].‏
‏۴۳  هدایت‌‌الله متین دفتری – دفترهای آزادی –ص۲. ‏
‏۴۴  هدایت‌الله متین دفتری – دفترهای آزادی- ص ۲.‏
‏۴۵  تهران مصور ، ۲۰ مرداد ۱۳۵۸. ‏
‏۴۶ ‏phttp://news.gooya.eu/columnists/archives/056575.ph
‏۴۷ ‏http://news.gooya.eu/columnists/archives/057359.php
‏۴۸  ‏http://baztab.com/news/58980.php
‏۴۹  ‏http://news.gooya.eu/columnists/archives/057359.php
‏۵۰  ‏http://www.kayhannews.ir/851129/2.htm#other205‎
‏۵۱  ‏http://news.gooya.eu/columnists/archives/057359.php
‏۵۲   مجله زنان شماره ۲۹ سال پنجم تیر ۷۵. ‏
‏۵۳  ‏http://akhbar.gooya.com/columnists/archives/027292.php
http://news.gooya.eu/columnists/archives/051613.php ‎‏۵۴ ‏