آیا با توجه به آن‌چه در بالا آمد، هوشنگ اسدی که خود را «دیگران» ‏می‌نامد، «خائن» به مردم و جامعه‌ی روشنفکری ایران نبوده است؟ آیا در ‏مورد او چیزی به گزاف گفته‌ام؟‌ آیا حقی را پوشانده‌ام؟ آیا اگر کسی با ‏سند و مدرک نقاب از چهره‌ی او و امثال او گرفت به فرمان "رئيس قبيله" ‏عمل کرده است؟ آیا در آن‌چه که به صورت مستند آمده، «تهمت» و ‏‏«ناسزایی» دیده می‌شود؟ آیا با وصفی که در بالا آمد هوشنگ اسدی ‏خود همکار «نیمه‌ پنهان» نویسان کیهان و از بینانگذاران آن نبوده ‏است؟ کسی را که دارای چنین گذشته‌ی مشعشعی است و امروز همه چیز ‏را به فراموشی می‌سپارد و دم از «آزادی» و آزادی‌خواهی و «حقوق بشر» ‏می‌زند و طلبکار هم هست چه باید نامید؟ هوشنگ اسدی دیروز در ‏درون زندان «ام‌القرا»، تیغ رژیم را برای فرود آوردن بر گردن روشنفکران ‏ایرانی تیز می‌‌کرد و امروز در خارج از کشور زهر خود را به گونه‌ای دیگر ‏می‌ریزد. هوشنگ اسدی در فصلنامه باران شماره‌ی ۱۱ و ۱۲ بهار و ‏تابستان ۸۵ در مقاله‌ای تحت عنوان «این سگان هار» در مورد ‏روشنفکران ایرانی می‌نویسد: ‏
‏«روشنفکران ایران در اکثریت خود شاهان مستبد کوچکی هستند که ‏گلوی مخالفان خود را می‌درند، فریاد آزادی سر می‌دهند، اما بدترین ‏دشمنان آزادی هستند. آقای سپانلوی عزیز بدتان نیاید آن سگ‌های ‏هار ماییم که زائیده‌ی فرهنگی استبدادی هستیم. و من امروز در کنج ‏غربت می‌کوشم که تک تک دندان‌های وحشم را بکشم»‏
هوشنگ اسدی و مانند ایشان، امروزه تلاش می‌کنند تا در لباس «نقد» و ‏ظاهراً از زاویه‌ی «روشنگری» و مثلاً از چشم‌انداز انسان مدرن و طرح ‏مبارزه با «استبداد درون» مسئولیت ناپاک خود را ادامه دهند.‏

هوشنگ اسدی بیست سال پیش از موضع یک «حزب‌اللهی دو آتشه» ‏و «کیفرخواست نویس» رژیم، چنین نوشته بود: ‏
‏«هنرمند معاصر در اکثریت خود، محصول هجوم فرهنگی جهان مادی ‏کنونی – شرق و غرب- به ایران اسلامی است»‏
و امروز بعد از بیست سال از موضع یک انسان «آزادیخواه و منتقد»! همان ‏ساز را به شکل دیگری در خارج از کشور کوک کرده و برای آلوده کردن ‏محیط و پراکندن سم ناامیدی که منجر به رضا دادن به جانیان حاکم بر ‏میهنمان می‌شود، می‌نویسد:‏
‏«روشنفکران ایران در اکثریت خود شاهان مستبد کوچکی هستند که ‏گلوی مخالفان خود را می‌درند، فریاد آزادی سر می‌دهند، اما ‏بدترین دشمنان آزادی هستند.»‏
هوشنگ اسدی در همه حال دشمن روشنفکران ایرانی «در اکثریت ‏خود»‌ است و هر روز آن را به شکل و شمایلی که اقتضای «روز» ایجاب ‏‏‌کند، ارائه می‌دهد. ‏
هوشنگ اسدی خود می‌داند که دارای «دندان وحش» بوده و آثار این ‏دندان بر بدن فرهنگ و هنر و روشنفکران کشورمان باقیست، برای همین ‏می‌خواهد جا بیاندازد که همه به نوعی دارای این نوع «دندان‌»ها بودند و ‏مزیت او بر بقیه این است که در حال کندن «تک تک» آن‌هاست در حالی ‏که بقیه خواهان نگهداری آن‌ها هستند! این همان سیاستی است که به ‏اصطلاح «اصلاح‌طلب‌»های رژیم که بیشترین نقش را در سرکوب و کشتار ‏دهه‌ی ۶۰ داشته‌‌اند با برخورداری از اهرم‌های فرهنگی تبلیغ می‌‌کنند. ‏هوشنگ اسدی در واقع این سیاست را از موضع یک «آزادیخواه» و «مصلح ‏اجتماعی» در خارج از کشور پیش می‌برد. این «رسالت فرهنگی»‌ای است ‏که او به دوش گرفته است. ‏
او دیروز به عنوان بلندگوی سیاه‌ترین باندهای رژیم، روشنفکران و ‏تبعیدیان را مورد هدف قرار داده  و می‌نوشت: «انگار که حضور امروزشان ‏در غرب اتفاقی است و یا اجباری و یا از سر ضرورت مبارزه در این ‏دنیای شلم‌شوربا» و امروز که خود پایش به خارج از کشور رسیده، ادعاهای ‏دیروزش را فراموش کرده و و دم از  «کنج غربت» می‌زند و مدعی ‏می‌شود که «دست استبداد» او را «به خاک غربت کوچانده» است! ‏
او ۲۰ سال پیش به منظور پرونده سازی برای روشنفکران وطن نوشته بود: ‏
‏«این که حالا هم در ینگه دنیا کنگر خورده‌اند و لنگر انداخته‌اند و یا ‏در ولایت خودمان شب زنده داری‌های پاریس را خمیازه می‌کشند، ‏گولتان نزند که در اصالت وطنی آن‌ها شک کنید.» ‏
و  امروز  پس از گذشت ۲۰ سال باز هم روی همان «شب‌ زنده‌داری‌های ‏پاریس» تکیه می‌کند و رو به محمد علی سپانلو می‌نویسد: ‏
‏«شما بعد از شب‌های پاریس به شب‌های تهران بر می‌گردید وقتی شبی ‏در یک مهتابی - مانند آن خانه دروس- نوشخواری می‌کنید ...»‏

هوشنگ اسدی برای نشان دادن «خلوص» نیت و «اسلام» آوردن خود، ‏کارهای بسا بیشتری کرده است. مثلاً او در نوشته‌ی دیگری تحت عنوان ‏معرفی و نقد کتاب «زندگی تولستوی» نوشته «رومن رولان» در مقام یک ‏مسلمان دو آتشه، مطلبی می‌نویسد به نام «تولستوی و اسلام». این ‏نوشته ابتدا در روزنامه اطلاعات ۱۳ شهریور ۱۳۶۵ چاپ می‌شود و سپس ‏در کیهان هوایی شماره‌ی ۷۳۹ به تاریخ  ۲۸ مرداد ۱۳۶۶ دوباره انتشار ‏می‌یابد. ذکر این نکته لازم است که دو دهه بعد، سایت «بازتاب» در تاریخ ‏‏۷ بهمن ۱۳۸۵ به کشف دوباره مطلب هوشنگ اسدی نائل آمده و مطلبی ‏را تحت عنوان «تولستوی و محمد رسول‌الله (ص)» انتشار می‌دهد. (۴۸) ‏هوشنگ اسدی که خارج از کشور به سر می‌برد و در اداره‌ی «روز آنلاین» ‏و خبرنامه‌نویسی سایت گویا به «رسالت فرهنگی» خود ادامه می‌دهد و بنا ‏بر مسئولیت‌اش ماسک جدیدی به چهره زده به صرف خود نمی‌بیند که ‏توضیح دهد او اولین نفری بود که به چنین کشفی نائل شد و حق و حقوق ‏خود را طلب کند! کیهان هوایی شماره‌ی ۷۳۹ در معرفی نقد هوشنگ ‏اسدی می‌نویسد: ‏
‏«آن‌چه در پی می‌آید نقد کتابی است که از سوی «هوشنگ اسدی» ‏در زندان قزل‌حصار به رشته‌ی تحریر در آمده است. وی با نقادی ‏کتاب «زندگی تولستوی» اثر «رومن رولان» به بعد مذهبی و روحانی ‏این نویسنده بزرگ و تأثیر عمیقی که شخصیت رسول اکرم (ص) ‏بر او داشته است می‌پردازد و از این که «رندان روزگار» در پنهان ‏ساختن ابعاد مثبت این چهره‌ها، تلاش کرده و می‌کنند نتیجه می ‏گیرد که ترجمه آثار متعدد از این گونه نویسنده‌ها دال بر شناخت ‏دقیق‌شان نیست بلکه به این وسیله فقط وجهی از وجوه متعدد و ‏گوشه‌ای از حقایق، برخوانندگان معلوم می‌شود و ابعاد گفتنی این ‏شخصیت‌ها هنوز ناشناخته باقی می‌مانند. »‏

هوشنگ اسدی در معرفی کتاب چنین می‌نویسد: ‏
‏«... از این رو سبب شگفتی نیست که ویژگی اصلی تولستوی یعنی ‏روح عمیقاً مذهبی او یعنی شخصیت راستین او ... از خوانندگان ایرانی ‏پنهان نگهداشته شده بود چرا که دستگاه فرهنگی طاغوت با نفس ‏‏«مذهب» کار داشت. وظیفه این دستگاه به عنوان ابزار اساسی ‏سلطه‌ی امپریالیسم در میهن اسلامی ما این بود که برای نمونه از ‏کتاب معروفی مانند «زندگی گالیله» که نویسنده‌اش هم البته بی‌دلیل ‏در ایران تبلیغ نشده بود. استفاده کند و قلم یکی از کارگزاران ‏فرهنگی خود که در جوانی علم مارکسیسم بر دوش می‌کشید و ‏حالا مبلغ فرهنگ امیریالیستی – آریامهری شده بود از جنایات ‏کلیسا بهره برداری کند تا یکسره «مذهب» را ضد بشر و ضد ترقی و ‏ضد علم نشان بدهد. بهانه، جنایتی از جنایات کلیسا- (یعنی یکی از ‏دلائلی که به قول شهید مطهری راه را بر مادی گری نوین کشود)- ‏بود و هدف، «مذهب» به طور عام و نه کلیسا و نه مسیحیت. روشن ‏بود که در کشوری مانند ایران که رهبر انقلابی مذهبی آن در تبعید ‏به سر می‌برد این قبیل تبلیغات کدام هدف را نشانه گرفته است و ‏درست در راستای این سیاست فرهنگی بود که هرگز سیمای واقعی ‏تولستوی- این مسیحایی آزاد- معرفی نشد و حتا یکی از آثار مذهبی ‏او که به حکایت کتاب در دست طغیان علیه مسیحیت رایج و مدد ‏جستن از روح واقعی مذهب بود، به فارسی در نیامد. ... اکنون به یمن ‏انقلاب اسلامی آن سیاست فرهنگی به گور سپرده شده است. در ‏جریان آزاد تبادل فرهنگی جامعه چه بسا حقایق که آشکار ‏می‌شود. یکی از این حقایق ارتباط تولستوی با ملل شرق و به ویژه با ‏مسلمانان است....» ‏
او  سپس  در نقد خود از زبان تولستوی به ضدیت هیستریک با ‏‏«سوسالیسم» می‌پردازد و در پایان امضای خود را به شکل زیر پای ‏نوشته اش می‌‌گذارد: ‏
‏«زندان قزلحصار- هوشنگ اسدی (خراسانی) تابستان ۱۳۶۵» ‏

هوشنگ اسدی مدل ۶۵، را با هوشنگ اسدی مدل ۸۵ مقایسه کنید. ‏امروز به گونه‌ی دیگری روشنفکران ایرانی را هدف قرار داده‌ است. او که ‏همکاری با ساواک، حزب توده و رژیم جمهوری‌ اسلامی را یک جا در ‏سوابق خود دارد در مقاله‌ی «روسپی و باکره» که بیش از یک ماه است ‏در صفحه‌ی نخست «گویا» باقی مانده، می‌نویسد: ‏
‏«ميليون‌ها "شاهک" تاج شکسته شاهی بر سر و پيراهن دريده ‏استبداد برتن او را می‌خواستند. هرکس می‌خواست "خود" باکره را ‏تصرف کند که تنها "شاه شکن" او بود و يگانه "انقلابی". ديگران، ‏هرکه بودند، چون با او نبودند، "ضد انقلاب" بودند و عقوبتشان جز ‏مرگ نمی‌توانست باشد. ‏
‏"کوتوله‌ها" جامه "سرداران" پوشيدند. هر "شاهکی" بنا بر انديشه‌ای ‏که فقط آن را "حق" می‌دانست، از "مزدک" و"چه" و " ابوذر"  فراتر ‏رفت. و همه اين سرداران يک روزه، باکره را می‌خواستند. باکره ‏مقدس بايد "تصرف" می‌شد. "صاحبی" پيدا می‌کرد که بکارت او را ‏در بستر استبداد به نام انقلاب و آزادی بدرد. باکره به ستاره‌های ‏آسمان نگاه کرد و گريست. کوتوله‌ها در خيابان‌ها سلاح در دست پای ‏می‌کوبيدند و در همان حال که مشتی نثار رقيب می‌کردند، ‏کتابی را که دوست نداشتند به آتش می‌کشيدند، مرگ ‏مخالفان را طلب می‌کردند، سرود آزادی می‌خواندند و خود را ‏فرزندان "راستين انقلاب" می‌ناميدند. صف‌ها از سراسر خاک پهناور ‏به جانب باکره می‌آمد. هيچ چيز جز تصرف باکره نمی‌خواستند.» ‏‏(۴۹)‏

خوانندگان عزیزی که در زندان نبودید و عملکرد این دسته افراد را به ‏چشم خود ندیدید و با پوست و گوشت خود لمس نکردید؛ آیا سال‌های ۵۷ ‏تا ۶۰ را به یاد نمی‌آورید، آیا صحنه‌ی سیاسی ایران این گونه بود که ‏هوشنگ اسدی ترسیم می‌کند؟ آیا «کوتوله‌ها در خيابان‌ها سلاح در دست، ‏پای می‌کوبيدند و در همان حال که مشتی نثار رقيب می‌کردند، کتابی را ‏که دوست نداشتند به آتش می‌کشيدند، مرگ مخالفان را طلب می‌کردند، ‏سرود آزادی می‌خواندند و خود را فرزندان "راستين انقلاب" می‌ناميدند؟‌» ‏
کدام گروه سیاسی در آن سال‌ها مشتی نثار رقیب کرد و کتابی را که ‏دوست نداشت به آتش کشید و مرگ مخالفان را طلب کرد. مگر نه این که ‏حزب توده و همکاران هوشنگ اسدی همراه با باندهای سیاه رژیم، ‏مرگ هر کس را که با آن‌ها نبود فریاد می‌کردند و همراه رژیم به ‏مخالفانشان «جبهه‌ی متحد ضدانقلاب» خظاب می‌کردند و مرگشان را ‏تبلیغ می‌کردند؟ مگر آن‌ها نبودند که مرگ مخالفانشان را جشن گرفتند؟
هوشنگ اسدی در ادامه مقاله‌ی «روسپی و باکره»، می‌نویسد: ‏
‏«باکره "از شاخه بازيگر دوری، سيب را چيد" و سرانجام "روی برگ ‏سرخ گلی" با آزادی خوابيد. فرزندانش را در کلاله گل که از توفان ‏می‌لرزيد، پنهان کرد. می‌دانست او را به بستر آلوده استبداد خواهند ‏کشاند. يکی رفته بود و ميليون‌ها جايش را گرفته بودند. هزاران هزار ‏دست‌، هرلحظه برمی آمد تا او را به بستر خود بکشد. پرچم‌ها متفاوت، ‏شعارها ديگر بود. آدم‌ها و گروه‌ها و دستجات و سازمان‌ها و ‏جماعات و احزاب ، خون هم را می‌ريختند و فقط در يک چيز ‏مشترک بودند. همه باکره را برای خود می‌خواستند. هنوز سپيده سر ‏نزده بود که باکره مقدس را که ما عاشقش بوديم به بستر کشيدند. با ‏فرياد آزادی حنجره می‌دريدند و در بستر استبداد باکره را بی سيرت ‏می‌کردند.»‏
کسانی که دوران ۵۷ تا ۶۰ را به یاد می‌آورید، کدام یک از «آدم‌ها و ‏گروه‌ها و دستجات و سازمان‌ها و جماعات و احزاب ، خون هم را ‏می‌ريختند»؟ آیا هوشنگ اسدی قصد آن ندارد به دروغ نشان دهد پیش از ‏آن که جمهوری اسلامی خون «آدم‌ها و گروه‌ها و دستجات و سازمان‌ها و ‏جماعات و احزاب» را بریزد این خود آن‌ها بودند که خون هم را ‏می‌ریختند؟ آیا به این وسیله با ظرافت شریک جرم برای جنایتکاران حاکم ‏بر کشورمان درست نمی‌کند؟
دوستان و خوانندگان گرامی لحن به کار رفته در این مطلب را با آن‌چه ۲۰ ‏سال پیش هوشنگ اسدی در زندان جمهوری اسلامی می‌نوشت در کنار ‏هم قرار دهید. آن روز روشنفکران را به «زشت نگاری» و «عریان نویسی» ‏و ... متهم می‌کرد و امروز خود صحبت از «دریدن بکارت» و ... می‌کند. ‏اشتباه نکنید هر دو به فراخور «روز» است. فرصت طلبی او حتا صدای ‏حسین شریعتمداری و حسن ‌شایانفر، گردانندگان امروز کیهان و همکاران ‏دیروزش در بخش فرهنگی زندان قزلحصار را در آورده است. البته آن‌ها که ‏خوب او را می‌شناسند، زرنگ‌تر از آنند که به ضرر خود پرده‌دری کنند. ‏آن‌ها بدون این که ذکری از سوابق همکاری هوشنگ اسدی با خودشان ‏بکنند تنها به روابط سابق وی با حزب توده و دستگاه جهنمی ساواک اشاره ‏می‌کنند. کیهان می‌نویسد: ‏
‏«هوشنگ اسدي، جاسوس نفوذي ساواك در حزب توده كه پس از ‏انقلاب هم به جرم جاسوسي براي ساواك و همكاري با «حزب توده ‏ايران» دستگير شد، در يك مقاله سكسي در سايت گويا نيوز كوشيده تا ‏عصبانيت خود از محبوبيت مستمر رويكردهاي اسلامي و انقلابي را با ‏عقده هاي فروخورده خويش به تمسخر گيرد» (۵۰) ‏

اما کیهان هوایی در در شماره‌ی ۷۳۹ به تاریخ ۲۸ مرداد ۱۳۶۶ در معرفی ‏هوشنگ اسدی چنین نوشته بود: ‏
به هر حال نویسنده مقالات «درآمدی بر علل غرب زدگی و ابتذال هنر ‏معاصر» خود از کسانی است که در دامان به زعم «اکثریت» هنر مترقی و ‏مردمی رشد کرد و خود به تبلیغ و ترویج آن پرداخت. بعدها به دنبال ‏دستگیری سران حزب توده و فعالین این تشکیلات، وی نیز دستگیر ‏شد و در زندان در بازنگری به گذشته‌ی فکری و عقیدتی‌اش – نظیر ‏بسیاری دیگر از سران گروهک‌ها- به انتقاد از آن پرداخت و به تصحیح ‏مواضع گذشته‌اش اقدام کرد. استفاده از فضای فرهنگی زندان – هر چند ‏محدود- و نگارش مقالات و نقدهای مختلف از جمله فعالیت‌هایی ‏است که هوشنگ اسدی به آن مبادرت ورزید و «درآمدی بر علل ‏غرب زدگی و ابتذال هنر معاصر» یکی از آن‌ها بود.»‏
هوشنگ اسدی عاقبت در مقاله‌‌ی «روسپی و باکره» دست به دامان فرخ ‏نگهدار همراه و همفکر قبلی و امروزش می‌شود و می‌نویسد: ‏