آیا جنایتکاران حاکم بر کشور و دستگاه امنیتی آنان با القای چنین ‏تحلیل‌هایی به «صاحبان فتوا» حکم قتل نویسندگان و روشنفکران ‏میهن‌مان را نگرفتند؟ آیا با اتکا به چنین نوشته‌ و «کیفرخواستی» ‏روشنفکران ایرانی «مفسد فی‌الارض» نیستند؟ آیا می‌توان سهم چنین ‏‏«کیفرخواست» نویسانی را در جریان کشتار روشنفکران و نویسندگان ‏ایرانی نادیده گرفت؟ ‏

کیهان هوایی ۱۴ آبانماه ۱۳۶۵ در معرفی آخرین قسمت از نوشته‌ی ‏هوشنگ اسدی که زمینه ساز راه‌اندازی بخش «نیمه پنهان» روزنامه ‏کیهان که در آن به پرونده سازی برای روشنفکران ایرانی می‌‌پردازد و ‏برنامه‌ی تلویزیونی «هویت‌» بود، چنین می‌نویسد: ‏
‏«در آخرین قسمت از مقالات «درآمدی برعلل غرب‌زدگی و ابتذال هنر ‏معاصر» که به وسیله‌ی آقای هوشنگ – الف در زندان قزل‌حصار به رشته ‏تحریر درآمده است، چهره‌ی دو تن از چهره‌های فرهنگی کشور- که به ‏اعتقاد نویسنده به صورت واقعی معرفی نشده‌اند- ترسیم شده است. ‏نویسنده در پایان این مقاله وعده کرده است که در آینده به بحث در ‏باره‌ی چهره‌هایی این‌چنین ادامه خواهد داد و تنها به این دو تن بسنده ‏نخواهد کرد. ضمن آرزوی توفیق برای ایشان، یادآور می‌شویم که در ‏صورت دریافت ادامه‌ی این مقالات، مستقلاً به درج آن‌ اقدام خواهیم کرد.» ‏
هوشنگ اسدی پس از این معرفی، در مورد دو چهره‌ی ماندگار داستان ‏نویسی ایران یعنی غلامحسین ساعدی و صادق چوبک در زیر تیتر ‏بزرگ «نگاهی دوباره به چهره‌ها از آینه انقلاب» چنین می‌نویسد: ‏
‏«هنر معاصر – از مشروطیت تا انقلاب اسلامی و به ناچار «هنرمند» ‏معاصر در اکثریت خود، محصول هجوم فرهنگی جهان مادی کنونی – ‏شرق و غرب- به ایران اسلامی است. از آن‌جا که یکی از شیوه‌های ‏رایج دستگاه‌های فرهنگی امپریالیست‌های شرق و غرب «بت‌ سازی» ‏است، هنر و هنرمند نیز از این رهگذر مصون نمانده است. دستگاه‌های ‏فرهنگی طاغوت به تبعیت از اربابان خود ضمن پیاده کردن زمینه‌های ‏فرهنگی غرب در ایران به منظور اسلام زدایی (که شرح مختصری از ‏آن در قسمت‌های قبلی این مطلب آمد) انواع و اقسام بت‌های ‏فرهنگی را برای مردم ما تراشیده‌اند که برخی هنرمندان نیز در شمار ‏آنانند. در طول سالیان دراز سلطه‌ی ستمشاهی، چنان با انواع و اقسام ‏وسایل تبلیغی از برخی چهره‌ها بت تراشیده‌ شده و به آن‌ها القاب ‏دهان پرکنی چون «نامی» «برجسته»، «بزرگ» و ... داده شده است ‏که از نظر روانی هنوز هم که هنوز است بخش‌هایی از جامعه باور ‏دارند که فلانی بزرگترین شاعر معاصر است و دیگری مهم‌ترین ‏داستان نویس و ...‏
نگاهی کوتاه به رویدادهای سیاسی پس از پیروزی انقلاب اسلامی ‏نشان می‌دهد که این سرمایه‌گذاری تبلیغی بر روی برخی روشنفکران ‏بی‌دلیل نبوده است. از این روست که در ادامه‌ مطالب گذشته به طرح ‏سیمای واقعی برخی از این روشنفکران می‌پردازیم و بقیه را ‏انشاءالله به فرصتی دیگر می‌گذاریم. ‏
هنوز هم اگر کتاب‌های مربوط به ادبیات معاصر را که غالباً پس از ‏انقلاب نوشته شده و چاپ شده باز کنید می‌بینید که در اغلب آن‌ها از ‏صادق چوبک با عناوینی چون پیشگام، نویسنده بسیار مهم و ... نام ‏برده شده است. حتا در برخی از کتاب‌های چاپ‌ شده در سالهای اخیر ‏هم چوبک را یکی از واقع‌بین‌ترین داستان نویسان معاصر ایران معرفی ‏کرده و نوشته‌اند که آثار او «با الهام از محیط ایران و زندگی واقعی ‏ایرانی نوشته شده» و در این آثار « به زندگی مردم محروم و طبقه‌ ‏عوام و نمونه‌هایی از اکثریت افرادی که جامعه ایرانی را تشکیل ‏می‌دهند» پرداخته شده است. ضمن قبول این واقعیت که چوبک از ‏آغازگران داستان نویسی نوین به سبک غربی در ایران است، اما تبلیغ ‏او در شرایط فرهنگی کنونی سبب این خواهد شد که خواننده کم ‏اطلاع به دنبال این تبلیغات رفته و بجای آب خود را با سرآب روبرو ‏ببیند. چرا که آثار صادق چوبک در قسمت عمده خود به مسائل ‏جنسی اختصاص دارد و دیدگاه او از نظر فکری فرویدی، از نظر ‏سبک متعلق به دوران انحطاط ناتورالیسم و افتادن آن به دامان ‏جنسی نویسی است. صادق چوبک که از نظر فن و تسلط به داستان ‏نویسی از بهترین داستان نویسان ایرانی است، سه دوره مشخص در ‏زندگی داشته است. در دروه‌ اول او هم مانند برخی دیگر از ‏روشنفکران آن‌چنانی به حزب توده روی آورد. پس از کودتای ۲۸ ‏مرداد، از آن‌جا که به دکان و دستگاه بالای شرکت نفت وصل شد و به ‏آلاف و علوف [الوف] رسید، ترجیح داد در پس بی اعتنایی اشراف ‏منشانه خود  سنگر گیرد. در دوران سوم، صادق چوبک ایران را رها ‏کرد و به انگلستان رفت و هنوز هم که هنوز است در آن‌جاست. آثار ‏صادق چوبک هم‌ بناچار از سیر زندگی او جدا نیست. در دوران اول، ‏برخی از داستان‌های کوتاه و رمان بلند «تنگسیر» کارنامه صادق ‏چوبک را تشکیل می‌دهد. داستان‌های کوتاه از نظر فنی ارزش دارند. و ‏‏«تنگسیر« به مقاومت «زار محمد» در برابر انگلیسی‌‌ها می‌پردازد که ‏منصفانه باید گفت رمان نیرومندی است. اما توجه به برخی مسائل، ‏بحث مهم‌تری را در باره‌ این رمان پیش می‌کشد. از سال‌های ۱۳۳۲ ‏به بعد، به دنبال کودتای شاه – آمریکا که نتیجه‌ آن جانشینی آمریکا ‏به جای انگلستان در ایران بود محافل آشکار و پنهان آمریکا قدرت ‏را در ایران در دست گرفتند. سپس برای تطهیر آمریکا و در ‏چهارچوب رقابت قدرت‌های استکباری، افشاگری‌های محدودی از ‏طرف محافل آمریکایی علیه انگلیسی‌ها انجام شد. مثلاً اسماعیل رائین ‏در کتابی سه جلدی، لژهای فراماسیونی‌ انگلستان در ایران را معرفی ‏کرد و لیست مفصلی از اسامی اعضاء این لژها، همراه با عکس‌های ‏متعددی ارائه داد. روشن بود که انتشار چنین کتابی بدون اجازه و ‏اشاره رژیم منفور گذشته ممکن نبود. در همین چارچوب ابتدا رسول ‏پرویزی در داستان کوتاهی به نام «شیرمحمد» به شرح مقاومت ‏مردم تنگستان در برابر انگلیسی‌ها پرداخت. سپس همین داستان ‏توسط صادق چوبک به صورت داستان بلند «تنگسیر» درآمد. پس ‏از چندی بر مبنای داستان این کتاب فیلمی هم ساخته شد و در ‏سینماهای تهران به نمایش درآمد به اضافه این‌که یک سریال ‏تلویزیونی هم درباره‌ همین موضوع بنام «دلیران تنگستان» تهیه و ‏پخش شد. روشن بود که این چوب زدن به استعمارگر پیر ‏انگلستان نمی‌توانست خارج از دایره رقابت‌های ابرقدرتها و حداقل ‏بدون موافقت و تمایل آمریکایی رژیم باشد. این سخنان به این معنی ‏نیست که صادق چوبک مستقیماً عامل چنین سیاستی بوده، اما ‏وابستگی او به محافل بالای شرکت نفت و همچنین ارتباط ‏رسول پرویزی با دربار جای چون و چرا را باز می‌گذارد. آثار دور ‏دوم زندگی صادق چوبک به غیر از چند داستان کوتاه از دیدگاه ‏فرویدی در باره‌ مناسبات جنسی مایه گرفته است، ناتورالیسم که ‏در مسیر خود به انحطاط کشیده و به زشت نگاری تبدیل شد سبک ‏مورد علاقه چوبک است و از این رهگذر مسائل بیمارگونه جنسی بر ‏فضای داستان‌های او حکومت دارد. پیگیری چوبک در این روش به ‏آن‌جا می‌رسد که کمتر شخصیتی در آثار دوره‌ی دوم او پیدا می‌شود ‏که بیمار جنسی نباشد و یا به انگیزه جنسی اقدام به این یا آن ‏عمل نکند. تردیدی نیست که مردم واقعی ایران، این شخصیت های ‏مریض و وازده‌ جنسی نیستند که در آثار چوبک معرفی‌ شده‌ند. و ‏معرفی او به شکل رایج و آن هم در شرایطی که مردم واقعی ایران ‏مسلسل به دست با شرق و غرب می‌جنگند، خالی از انصاف است. ‏دوران سوم، زندگی هنری و شخصی چوبک یک کلمه بیشتر نیست: ‏سکوت. سکوتی که تا به امروز نیز ادامه یافته است. » ‏
هوشنگ اسدی سپس تیغ از نیام کشیده و به جان خاطره‌ی روشنفکر ‏بزرگ ایرانی، زنده یاد غلامحسین ساعدی که در تبعید دق کرد، ‏می‌افتد: ‏
‏«هر چند سکوت نویسندگانی مانند چوبک به معنای صحه گذاشتن بر ‏ستمشاهی بود و البته از زندگی اشرافی چوبک جز این هم انتظار ‏نمی‌رفت. اما نویسندگان دیگری بودند که نه تنها رسماً رژیم ‏جنایتکار گذشته را تأیید کردند، حتا پس از پیروزی انقلاب ‏اسلامی خود را کاملاً در اختیار ضد‌انقلاب گذاشتند. این قبیل ‏نویسندگان تا آن جا پیش رفتند که حتا به مقام شامخی چون ‏عضویت در شورای ملی مقاومت رسیدند. دکتر غلامحسین ‏ساعدی (گوهر مراد) از این دست نویسندگان است. البته نباید به ‏قول معروف به مرده چوب زد اما از آن جا که ضد‌انقلاب خارج ‏نشین و به ویژه گروهک‌های سرسپرده آمریکا مانند جبهه‌ی ‏دمکراتیک ملی متعلق به آقای هدایت‌الله متین دفتری و ‏منافقین می‌کوشند از او چهره‌ای مبارز و بزرگ بسازند، و از قبلش ‏برای فریفتن این و آن نورسیده سود بجویند، لازم است در مسیر ‏بررسی برخی چهره‌های معروف «هنر معاصر» و چند و چون زندگی و ‏آثارشان، واقعیات موجود در باره‌ی ساعدی را مطرح کنیم. منافقین ‏که سعی می‌کنند مرده ساعدی را علم کنند، در جلسه‌ای که از ‏هواداران شورای مقاومت ملی تشکیل داده‌اند، از زبان منوچهر ‏هزارخانی درباره‌ او می‌گویند: «همه‌تان می‌دانید که دکتر ساعدی ‏یکی از بزرگترین نویسندگان و هنرمندان ما بود» (۳۰) منافقین و ‏دیگر ضد‌انقلابیون برای این که از مرده ساعدی نان بخورند، ‏می‌کوشند تا برای بی‌خبران و غافلان او را مبارزی ضد رژیم شاه خائن ‏جا بزنند. ضد انقلاب می‌نویسد: «ساعدی طعم زندان و شکنجه را در ‏زمان رژیم پهلوی چشیده بود» (۳۱) و زندگینامه او را به این شکل ‏رقم می‌زند؛ «ساعدی پیه هرگونه فشار و تعدی مقامات و ارگان‌های ‏سانسور و سرکوب رژیم شاه را به خود مالید» (۳۲) ضمن اشاره به ‏ماجرای دستگیری ساعدی اضافه می‌کند: « در اوایل تابستان سال ‏‏۱۳۵۳ نیز بازداشت شد و برای مدتی در زندان اوین تحت شکنجه ‏بود» (۳۳) و گویا ساعدی: «زندان و شکنجه را تحمل کرد ولی به ‏آرمان‌های انقلابی وفادار ماند» (۳۴) و ظاهراً:‌« به دنبال اعتراضات ‏وسیع در سطح بین‌المللی از زندان آزاد شد» (۳۵) و البته این خط ‏‏«قهرمان سازی» از ساعدی که توضیح خواهیم داد دلیلش چیست، ‏از خود او شروع شده بود. ساعدی در فروردین ۱۳۵۸ ضمن مقاله‌ای ‏در رد افشاگری انقلابیون مسلمان نوشت: «منظورتان از روشنفکر ‏کیست و چیست؟ آیا منظورتان مشتی درس‌خوانده یا هنر آموخته ‏بودند یا همه‌ آن‌هایی که جان بر کف با شجاعت کامل در مقابل هیچ ‏نوع تهدیدی مرعوب نمی‌شدند و تیره‌ترین سیاه‌چال‌ را به سر خم ‏کردن و پوزه بر خاک مالیدن در مقابل قدرت ترجیح می‌دادند و هر ‏خطری را به جان می‌خریدند و هدفی جز درهم‌شکستن رژیم ‏دست‌نشانده امپریالیسم آمریکا نداشتند»  (۳۶) که البته آقای ساعدی ‏خودش را جزو جان برکفان با شجاعت می‌داند که در مقابل هیچ نوع ‏تهدیدی مرعوب نمی‌شدند. حساسیت ساعدی در باره این مسأله بی ‏علت نبود، از قدیم گفته‌اند چوب را که برداری گربه دزده...، آقای ‏ساعدی هم از وقتی انقلاب چوب سینه زنی روشنفکران آن چنانی ‏را برداشت، کوشید با این جنجال‌ها گذشته مبارزاتی خود را لاپوشانی ‏کند. واقعیت این بود که در اواخر سال ۱۳۵۳ رژیم جنایتکار پهلوی ‏در اوج ددمنشی خود به پیر و جوان چنگ و دندان نشان می‌داد و به ‏صغیر و کبیر رحم نمی‌کرد. در همین سال، برخی از گروهک‌های ‏مقیم خارج، برخی از آثار ساعدی را که در ایران حتا از تلویزیون شاه ‏هم پخش می‌شد در بوق و کردند و کوشیدند از اشارات مبهم مندرج ‏در آن‌ها برداشت انقلابی کنند. رژیم شاه هم که خود بهتر از همه از ‏حال و روز آقای ساعدی خبر داشت، او را دستگیر کرد و هنوز دو سه ‏ماهی از دستگیری و مقاومت آقای ساعدی – ضد انقلاب حالا ‏تبلیغش را می‌کند- نگذشته بود که معلوم شد بله آقای ساعدی تیره ‏ترین سیاه‌چال‌ها را به سرخم کردن و پوزه بر خاک مالیدن در برابر ‏قدرت ترجیح داده است!‌‏
روز ۲۹ فروردین ۱۳۵۴ به دنبال مصاحبه تلویزیونی ساعدی با مقام ‏امنیتی معروف یعنی ثابتی- متن این مصاحبه در روزنامه کیهان چاپ ‏شد. در مقدمه مصاحبه آمده بود: «دکتر غلامحسین ساعدی نویسنده ‏و نمایشنامه نویس معروف در طی یک مصاحبه نقطه نظرها و عقاید ‏خود را در زمینه هنر و سیاست و جامعه تشریح کرد. در این مصاحبه ‏نویسنده از دیدگاهی انتقادی به آثار خود نگاه دوباره‌ای می‌اندازد» در ‏ابتداء‌ مصاحبه از آقای ساعدی سؤال شده بود:...» ‏
هوشنگ اسدی که در زندان جمهوری اسلامی به اسناد جبهه‌ی ‏دمکراتیک ملی، سخنان دکتر منوجهر هزارخانی، آرشیو کیهان و ... ‏دسترسی دارد!‌ برگ دیگری از همکاری خود با جنایتکاران جمهوری ‏اسلامی و دستگاه امنیتی آن را رو کرده و در نوشته‌ی خود بخش‌هایی از ‏پاسخ‌های زنده یاد دکتر غلامحسین ساعدی[که تحت فشار و شکنجه‌های ‏طاقت‌فرسای ساواک اخذ شده بود] به پرسش‌های تنظیم شده از سوی ‏ساواک را که در روزنامه‌ی کیهان ۱۱ سال قبل درج شده بود، می‌آورد و ‏سپس به کنایه می‌نویسد: ‏