‏«شعر ‏
دامان عفیف شعر کهنسال پارسی هم از تعرض مصون نماند. و هم ‏در آغاز تجدد ادبی بود که ایرج میرزا شاهزاده‌ی قاجاری، رکیک‌ترین ‏کلمات را به شعر وارد کرد و به توصیف زشت‌ترین صحنه‌های ‏جنسی در اشعار خود پرداخت و وقیح‌ترین شعری که در ادبیات ‏معاصر بر صفحه‌ی کاغذ نقش بسته، از زبان همین شاعر و نام آن ‏‏«حجاب» است. عفت قلم از شرح موضوع این شعر شرم دارد،  اما نام ‏عفیفی که بر آن شعر کثیف گذاشته شده، ماهیت این شعر و امثال آن ‏را افشاء می‌کند و نشان می‌دهد که دشمن از زبان هنر، کدام سپر ‏محافظ جامعه را نشانه گرفته بود. ‏تمایل شعر معاصر به مسائل شهوانی به ویژه پس از شکست ۲۸ ‏مرداد و رواج رمانتیسم در ادبیات معاصر شدت گرفت. در این دوران ‏که مصادف بود با اوج تبلیغات ضد مذهبی در جامعه و رواج انواع ‏پلشتی‌های شهوانی، معروفترین شاعرانی که تا قبل از کودتای ۲۸ ‏مرداد در سنگر حزب «معروف» داعیه ضدامپریالیستی داشتند، به ‏تبلیغ شکست و زمستان [اخوان ثالث] پرداختند و به اندام ‏معشوقه پناه بردند تا خاطره شکست را از یاد ببرند. و در ادامه ‏همین «روند مبارزاتی» بود که شاعره‌هایی هم به میدان آمدند و از ‏زبان زنان به شرح مسائل شهوانی پرداختند. فروغ فرخزاد که قبلاً ‏عضو سازمان جوانان حزب توده بود و زمانی در صحنه‌ی اشعار ‏شهوانی تاخت و تاز می‌کرد، خود در توصیف اشعار آن روز می‌گوید: ‏‏«عشق در شعر امروز یک عشق سطحی است؛ این عشق در رابطه ‏جنسی بین زن و مرد خلاصه می‌شود.» (۱۸) جالب این‌جاست فروغ، ‏که اشعار آن‌چنانی او شهره عالم است. چند سال بعد به عضویت ‏گروه مارکسیستی در آمد که خود را برای مبارزه مسلحانه آماده ‏می‌کرد. اما قبل از شروع فعالیت «فروغ» گروهک لو رفت و با ‏سکوت مسئول عضوگیری فروغ، مسأله عضویت او در این گروه ‏مسکوت ماند. خود این ماجرا، بیشتر از هر چیز نشان می‌دهد که ‏مارکسیسم باهمه ادعاهای مبارزاتی خود، در رواج بی‌بندوباری ‏جنسی به همان راه می‌رود که امپریالیسم. و در ادامه همین راه ‏بود که انواع و اقسام مجلات هنری افتتاح شد و تعداد زیادی از ‏‏«دختران شاعر» از آن‌ها سر در آوردند. معروف بود که کارگزاران ‏این مجلات، مثلاً سرشناس‌ترین آن‌ها احمد شاملو و عباس پهلوان، ‏در ازای اطفای شهوات حیوانی خود به نام این دختران شعر ‏می‌گفتند و چاپ می‌کردند. و بالاخره هم کار به جایی رسید که یک ‏شاعر معروف که مبلغ او رادیو تلویزیون بود (۱۹) [یدالله رویایی] ‏شعری بی پرده درباره‌ مناسبات جنسی گفت و آن را در شب شعری ‏قرائت کرد. حتا رسوایی از آن حد هم گذشت و در میان محافل ‏شاعران، اعتراف به انحرافات جنسی در اشعار جزو افتخارات در آمد ‏و از عوامل نبوغ شمرده شد. و معلوم نیست اگر انقلاب اسلامی ‏طومار این بساط را در هم نمی‌پیچید، کار به کجاها می‌کشید.» ‏

هوشنگ اسدی پس از رسیدن به خدمت شاعران ایرانی، به هنر سینما و ‏دست‌اندرکاران آن می‌پردازد: ‏
‏«سینما
سینما به دلیل وسعت ارتباط آن با توده‌های مردم و زبان هنری آن ‏یعنی تصویر زنده بهترین وسیله‌ برای تبلیغ است. و از آن‌جا که با این ‏هنر، بهتر از وسایل دیگر می‌توان عریانی را تبلیغ کرد و بی‌بندوباری ‏جنسی را رواج داد، استعمارگران توجه خاصی به این هنر نشان‌ ‏داده‌اند. در ایران نیز بیشترین تبلیغ عریانی به وسیله‌ سینما انجام ‏شده است:... ‏
در پی این سیاست بود که سینمای ایران در هر دو بخش فیلم‌های ‏بازاری و روشنفکری (صرف‌نظر از برخی فیلم‌ها مثل گاو) در واقع ‏نمایشگاهی از زنان برهنه و مروج منحط‌ترین روابط جنسی بود. ‏کار سینمای ایران به جایی رسید که در سالهای متأخر سلطنت شاه ‏ملعون، کارگزاران فرهنگی رژیم منفور پهلوی جسارت پیدا کردند تا ‏به مقدس ترین حریم‌ها دست‌درازی کنند. ...» ‏
اسدی سپس به موضوع فیلم «قیامت عشق» پرداخته و در مورد ‏نویسنده‌ی آن می‌نویسد: ‏
‏«جالب این‌جاست که همسر این نویسنده که کارمند عالیرتبه ‏وزارت خارجه بود، بعد از پیروزی انقلاب اسلامی جاسوس انگلیس از ‏کار در آمد و زن و شوهر از ایران فرار کردند. آنسوی دیگر این سکه، ‏یک توده‌ای سابق [نصرت کریمی] بود، که در ادامه روند مبارزاتی ‏خود، فیلم محلل را ساخت. خوشبختانه ماهیت سینمای قبل از ‏انقلاب روشن‌تر از آن است که نیازی به توضیح داشته باشد، تنها لازم ‏بود برخی نکات پنهان مانده  گفته شود، تا دست پنهان استعمار ‏جهانی در مقابله با مذهب و رواج بی‌بندوباری جنسی، بیشتر ‏آشکار گردد. »‏
هوشنگ اسدی سپس به داستان نویسی پرداخته و از جمله پس از ‏توضیح کوتاهی در مورد صادق هدایت، ابراهیم گلستان، به‌آذین و هوشنگ ‏گلشیری می‌نویسد:‌‏

‏«داستان نویسی: ‏
‏... دقت در اسامی بالا که از جناح‌های مختلف فکری انتخاب شده‌اند، ‏بیانگر این مسئله است که منبع تغذیه داستان نویسی معاصر به ‏هرحال خارج از مرزهای این کشور بوده است. و درست به دلیل ‏همین تربیت اروپایی- غربی یا شرقی- بوده که اغلب نویسندگان ‏معاصر از دریچه‌ی فرهنگ بیگانه به جامعه ما می‌نگریسته‌اند و در ‏نتیجه خواسته و ناخواسته مبلغان آن فرهنگ در کشور بوده‌اند. از ‏همین روست که مسائل مربوط به زنان جزو اولین مضامینی است ‏که وارد داستان نویسی معاصر شده است. به آثار ادبی دوران ‏بیست‌ساله که نگاهی بیاندازید، از انبوهی زنان بدکاره‌ای که ‏داستان‌ها به زندگانی آن‌ها پرداخته‌اند، سرسام می‌گیرید. تقریباً همه ‏داستان‌های معروف آن زمان که اکنون فقط از نظر تاریخ ادبیات ‏اهمیت دارند در پیرامون زندگی زنان بدکاره نوشته شده است. اغلب ‏نویسندگان این آثار هم پیرو غرب هستند و به تمامی شیفته جامعه ‏غربی که در آن: «جوانان و دختران دلبر و زیبایش که هر کدام کسیه ‏کوچکی که محتوای خوراک و مشروب است را به پشت بسته‌اند، ‏چهره‌های آن‌ها گلگون است و لب‌های آنان خندان.» (۲۰) سوژه‌‌ی ‏مرکزی این داستان‌ها، یعنی زنان بدکار مرتباً تکرار می‌شود و به ‏تدریج صحنه‌های شهوت‌انگیز به آن‌ها اضافه می‌گردد. از سال ‏‏۱۳۲۰ به بعد، بینش مارکسیستی در باره زن به این جریان افزوده ‏می‌شود که در  اصل تفاوتی با نگرش غربی ندارد. پس از ۲۸ مرداد ‏‏۱۳۳۲، به دنبال پیوستن چند چهره سرشناس داستان نویسی (از ‏جمله صادق چوبک)  چپ به راست این جریان نیروی تازه‌ای می‌گیرد. ‏به دنبال رسیدن جریان «رمان نو» از فرانسه به ایران و در پی آن ‏مطرح شدن داستان نویسان امریکایی، یک جریان نیرومند ‏‏«زشت‌نگاری» در داستان نویسی معاصر جای باز می‌کند. یکی از ‏سوژه‌های دلخواه این داستان نویسان «زن شوهردار و فساد او» ‏یعنی زشت‌ترین و تباهترین جنبه‌های فساد جنسی است. در این ‏سال‌ها مهشید امیرشاهی که درمورد او خیلی هم تبلیغ می‌شد، در ‏یک داستان مرتباً این موضوع را تکرار می‌کند که چگونه اندام ‏بی‌حافظ خود را بیه مردان محل نشان داده است. آن نویسنده دیگر ‏که خیلی هم ادعا داشت (۲۱) [هوشنگ گلشیری] چنان تصویری ‏از یک زن زحمتکش جنوب شهری – که کلفت شخصیت اصلی ‏داستان اوست- ارائه داد که گویا زن تنها وسیله‌ی اطفاء پست‌ترین ‏امیال جنسی مرد است. در همین حال دو تن از نویسندگان طبفات ‏مرفه جامعه که یکی از آن‌ها سناتور (۲۲) [علی دشتی] معروفی ‏است، چند کتاب داستان نوشتند که همگی نام زنان آنچنانی را بر ‏خود داشته‌اند و موضوع آن‌ها شهوترانی زنان اعیان و اشراف بود. این ‏کتاب‌ها آنقدر مفتضح بود که مجله‌ی رسوای فردوسی نقدی بر ‏آن‌ها نوشت و برای نشان دادن ماهیتشان در یک کاریکاتور، سر ‏سناتور معروف را در میان پاهای برهنه یک زن قرار داد. این ‏مختصری باز کارنامه‌ی نویسندگان جناح «راست» است که قلم از ‏شرح بیشتر شاهکارهایشان شرم دارد. اما در جناح دیگر – یعنی چپ- ‏با همه ادعاها و شعارها وضع‌شان از جناح راست بهتر نیست. فلان ‏نویسنده و مترجم چپ(۲۳) [به‌آذین] که در رهبری یکی از جریانات ‏چپ هم بود، به داستان زن جوانی می‌پردازد که در زمان بزرگترین ‏اضطراب و رنج و وحشت، احکام مذهبی را در یک غروب رمضان ‏زیر پا می‌گذارد. آن دیگری که خود از افسران سازمان نظامی حزب ‏توده بود (۲۴) [احمد محمود] داستانی در باره جریانات ملی شدن ‏نفت می‌نویسد و رمان را با یک صحنه تحریک کننده جنسی آغاز ‏می‌کند و جابجا در رمان خود این صحنه را مکرر می‌کند و زنی که، ‏عیناً از فلان کتاب مشهور شولوخف به داستان این نویسنده‌ی ایرانی ‏نزول اجلال کرده است. سومی (۲۵) درباره یک زندانی سیاسی رژیم ‏پهلوی می‌نویسد که بعد از آزادی بریده و فاحشه‌ای منجی او می‌شود ‏و بازش می‌گرداند. این رشته سر دراز دارد. اگر نویسنده دست ‏راستی از صحنه‌های شهوی «اشتاین بک» تقلید می‌کند، ‏نویسنده چپی عین این کار را به تقلید از «شولوخف» انجام ‏می‌دهد. ‏
‏... حالا، این رویدادهای هنری معاصر را مقایسه کنید با دوره بندی ‏تاریخی که حجت‌الاسلام خامنه‌ای از رواج بی‌بندوباری جنسی در ‏ایران ارائه کرده است:» ‏

او سپس به تکرار صحبت‌های سخیف علی خامنه‌ای پرداخته و سرانجام ‏نتیجه‌گیری هولناکی را به خواننده القا می‌کند:‏
‏«...در شرایط کنونی جامعه، در حالیکه تلاش پیگیر جمهوری ‏اسلامی برای زودودن پلشتی‌ها از دامان جامعه ادامه دارد، روشن ‏است که «همان سیاست‌ها، همان سیاست‌گراها که آن روز در ‏جامعه ایرانی آن فساد را راه انداخته بودند، نمی‌توانند بنشینند و ‏تماشاگر بی‌تفاوتی باشند که حالا انقلاب بیاید سرمایه‌گذاری پنجاه ‏ساله، شصت ساله آن‌ها را ناگهان دود هوا کند و از بین ببرد.» (۲۶)‏
‏... هدف این «شبکه خطرناک فساد» که بنابر اظهارات ‏حجت‌الاسلام سیدعلی خامنه‌ای «از سوی تمام سیاست‌گزاران ‏غربی ضداسلامی حمایت و تقویت می‌شود» (۲۷) این است که : ‏‏«مردم را به فساد بکشانند و آن حرکت قاطع انقلاب در جلوگیری از ‏فساد را خنثی کنند» (۲۸) هدف این شبکه فساد که در آن ‏سلطنت طلب‌ها، گروهک‌های ضد انقلاب و حتا گروهک‌های به ‏اصطلاح چپ هم متحد عمل می‌کنند، «یک چیز» است: «آن‌ها ‏می‌خواهند سلامت جامعه ما را سلب کنند. نسل جوان را از انقلاب ‏بگیرند. بینش سیاسی رایج کشور ما را که در مرد و زن و جوان و ‏پیر رسوخ و نفوذ دارد، سلب کنند، مثل حیوانات سرگرم کنند و ‏مثل همان مردمی که در همان کشورهایی هستند که به مسائل ‏سیاسی، اخلاقی و ارزش‌ها و تحرکات و تحولات انسانی، غایت و توجه ‏ندارند، سرگرم کنند به همان آخورهای قبلی که در دوران شاه و ‏رژیم سلطنتی وجود داشته است. (۲۹)‏
در واقع امپریالیسم جهانی، به دنبال شکست توطئه‌های رنگارنگ ‏خود، بار دیگر به همان سلاح قدیمی استفاده از بی‌بندو‌باری ‏جنسی در مقابله با انقلاب اسلامی توسل جسته است. یکی از ‏سلاح‌ها نیز «هنر» است و چهره‌های قدیمی هم در میدان هستند که ‏انشاء‌الله در فرصتی دیگر به آن خواهیم پرداخت. »‏