‏«درآمدی برعلل غربزدگی و ابتذال هنر معاصر- ۱‏
پیشتازان «تجدد ادبی» ‏
مبلغان «فرهنگ غرب» ‏
این حضرات روشنفکران، میراث دم و دستگاه طاغوت را مبادا ‏دست کم بگیرید. هرکدام برای خودشان غولی هستند! چنان برای ‏امپریالیسم شاخ و شانه می‌کشند که دنیای سرمایه‌داری را دچار تب ‏و لرز کرده‌اند. آخر، ترک عادت موجب مرض است. این آقایان و بعضاً ‏خانم‌ها یک عمر است با امپریالیسم می‌جنگند. ‏
این که حالا هم در ینگه دنیا کنگر خورده‌اند و لنگر انداخته‌اند و ‏یا در ولایت خودمان شب زنده داری‌های پاریس را خمیازه ‏می‌کشند، گولتان نزند که در اصالت وطنی آن‌ها شک کنید. ‏
از پاکی و عفاف هم که نگو! [اگر] این لاکردار امپریالیسم! ‏می‌گذاشت همین حالا سر همه چهارراه‌های دنیا، مجسمه‌هایی از این ‏‏«قدیسین» علم کرده بودند. بیخود نیست که برون گود نشسته‌اند و ‏‏«هل من مبارز» می‌طلبند. آیا فکر می‌کنید الکی است که نامزد ‏جایزه اسکار [شاملو] می‌شوند و در جریاد معتبر فرنگستان یک ‏شب در میان حکومت ایران را سرنگون می‌کنند؟ تازه تا شما این ‏خانم‌ها و آقایان را نشناسید و با دنیای «هنر» آشنا نباشید، نباید بخود ‏جرأت اظهار نظر بدهید. جانم برایتان بگوید، این دنیای ‏‏«روشنفکری» عجب دنیایی است. تکان خورده‌ای پشه را روی هوا ‏نعل می‌زنند و جای قناری به مشتری قالب می‌کنند. به همین خاطر ‏است آن یکی که دست فرح را می‌بوسید، حالا هر بامداد، ‏امپریالیسم را زهره ترک می‌کند! و آن یکی که «آزرم» [نعمت ‏میرزازاده] را در زندان مشهد کنار گذاشت و به زندانیان شلاق زد ‏حالا ملک‌الشعرای دربار سلطان مسعود غزنوی (ببخشید ‏رجوی) شده است. یا سومی که صبح به صبح جنازه‌اش را از میکده ‏می‌بردند، [اسماعیل خویی] حالا در کرسی دانشکده ‏ضدامپریالیستی رادیو بی بی سی درس مبارزه با ارتجاع می‌دهد. ‏چهارمی که در تلویزیون شاه خودش را «خراب» کرد، [غلامحسین ‏ساعدی] حالا جنازه‌اش را حلوا حلوا می‌‌کنند. و پنجمی که هر ‏وقت لازم بود سوپاپ اطمینان انتقاد را در «سیمای» شاهنشاهی باز ‏می‌کرد، حالا برای فرنگی جماعت مزقون می‌زند که کمک مالی جمع ‏کند و ... خلاصه این حضرات دنیایی دارند. از دور که نگاه کنی انگار ‏واقعاً قضیه مبارزه است و علی آباد هم برای خودش شهری است. ‏هرکدام از این حضرات را هم در طول سال‌ها، چنان در زرورق ‏تبلیغات پیچیده‌‌اند و آن‌چنان افتخاراتشان را در بوق کرده‌‌اند که به ‏نظرت می‌رسد، بله! با تحفه‌های نطنز روبرویی. اصلاً‌ انگار که حضور ‏امروزشان در غرب اتفاقی است و یا اجباری و یا از سر ضرورت ‏مبارزه در این دنیای شلم‌شوربا،هم چنان سوابق مبارزاتی به ناف این ‏جماعت بسته‌اند که «چه‌گوارا» باید پیش تک تکشان لنگ بیاندازد. ‏
هرچند، به قول معروف «مورچه چیه که کله‌ و پاچه‌اش». اما هر چه ‏باشد این جماعت به اسم هم که شده، مال این آب و خاکند. اسم و ‏رسم هم دارند، بالاخره یک روز هم که شده باید کلاهمان را قاضی ‏کنیم و ببینیم که این جنابان آقایان و خانم‌ها چه گلی به سر مردم ‏زده‌اند؟ راستی چه کرده‌اند؟‌و در طول سالها اسب هنرشان را به ‏کدام آخور بسته بودند؟ از کجا ریشه گرفته‌اند؟ آرد که را بیخته‌اند ‏و الک‌شان را کجا آویخته‌اند؟ و این موضوع خیلی شیرین است. خیلی ‏خیلی شیرین و برمی‌گردد به موضوعی بنام «هنر معاصر» که خود ‏البته بخشی از سرنوشتی است که در دورانی هفتاد و چند ساله بر ‏ملت ما رفته است.» ‏

آن‌چه در بالا آمد مقدمه‌‌ای است که هوشنگ اسدی به نمایندگی از ‏سوی تاریک‌اندیشان جمهوری جهل و جنایت برای حمله به روشنفکران و ‏چهره‌‌ های ادبی ماندگار ایران به رشته تحریر در آورده است تا در ‏سطرهای بعدی ضمن آن که به حساب «هنر معاصر» می‌رسد، تیغ ‏جنایتکاران را برای فرو کردن در گردن روشنفکران ایرانی تیز کند. او در ‏ادامه می‌نویسد: ‏

‏«هنر معاصر
‏...با پیروزی انقلاب اسلامی و فروپاشی نظام جبار شاهنشاهی، ‏ساختارهای سیاسی و اقتصادی رژیم منفور پیشین که ریشه در ‏مناسبات طالمانه و غیرانسانی داشت، برچیده شد. اما در عرصه ‏فرهنگ، میراث شومی باقی ماند که حاصل تلاش طولانی و همه ‏جانبه دستگاه‌های تبلیغی و فرهنگی رژیم گذشته برای به فساد ‏کشیدن جامعه است. علیرغم موفقیت معجزه‌آسای انقلاب ‏اسلامی در محدود کردن این فرهنگ منحط، جان سختی آن، ‏چنان است که امروز پس از ۸ سال که از پیروزی انقلاب اسلامی ‏می‌گذرد، برخی جنبه‌های انحطاط فرهنگی و از جمله بی‌بند و ‏باری جنسی در قشرهایی از جامعه، از مسائل مورد ابتلاست. رئیس ‏جمهور اسلامی ایران از تریبون مقدس نماز جمعه در مورد این ‏مساله می‌گوید: ‏
‏«این بحث امروز برای جامعه ما یک بحث لازم است و یک مساله مورد ‏ابتلاست که از جنبه‌های گوناگون مورد توجه مسئولین امر قرار گرفته ‏است» (۵)‏
حجت‌الاسلام هاشمی رفسنجانی ریاست مجلس شورای اسلامی، از ‏همین تریبون اعلام می‌‌دارد که این مسآله‌ی تنها مبتلا به جامعه ما ‏نیست، بلکه این معضل حزو «مسائل مهم روز ما و دنیاست و ‏مخصوصاً این مسئله برای دنیای اسلام اهمیت زیادی دارد و در ‏سرنوشت جوامع اسلامی تأثیر زیادی دارد. (۶)‏
جستجو در وسایل گوناگونی که در سال‌های گذشته سبب اشاعه ‏فساد فرهنگی و از جمله بارزترین شکل آن یعنی بی‌بندوباری ‏جنسی بوده‌اند، پژوهشگر را به این نتیجه می‌رساند که: «بسیاری از ‏روشنفکران، شعرا، نویسندگان، روزنامه‌نگاران، کسانی که ‏مجلات را منتشر می‌کردند، افرادی که قصه و داستان می‌نوشتند، ‏کسانی که این سینماها را اداره می‌کردند و از روشنفکران جامعه ‏محسوب می‌شدند، نه همه شان، بسیاری از آن‌ها در خدمت ‏سیاست‌های غربی و دستگاه پهلوی درآمدند و بی‌حجابی و ‏بی‌بندباری و برداشتن مرز بین زن و مرد و آزادی جنسی را با ‏زبان‌‌های گوناگون ترویج کردند. (۷)‏
و به این ترتیب نقش مستقیم هنر – به عنوان یک ابزار نیرومند ‏فرهنگی در اشاعه فساد فرهنگی آشکار می‌شود ...این ریشه یابی ‏یعنی یافتن علل «غرب زدگی» هنر معاصر و نشان دادن نقش آن در ‏بی‌بند و باری جنسی که تاکنون از آن غفلت شده، ... استفاده ‏دشمن از این وسیله هنوز هم ادامه دارد و استکبار با استفاده از بذری ‏که نزدیک به یک قرن در خاک میهن ما پاشیده می‌کوشد تا توطئه‌ ‏جدیدی را علیه انقلاب اسلامی تدارک ببیند و در این رهگذر از ‏چهره‌های سرشناسی که محصول نظام فرهنگی پیشین هستند ‏و با ترفندهای گوناگون «اعتبار» کاذبی برای خود کسب کرده‌اند نیز ‏بهترین استفاده را می‌کند. ‏
نوشته‌ی بالا آنقدر گویا هست که نیاز به توضیح در رابطه با سخافت نهفته ‏در آن نباشد. هوشنگ اسدی بعد از این مقدمه‌ چینی‌ها به ریشه‌های ‏تاریخی «غرب زدگی» در بین روشنفکران ایرانی پرداخته و در زیر تیتر ‏‏«زمینه و علل غرب زدگی هنر معاصر» چنین می‌نویسد: ‏
‏«... به این ترتیب هنرمند غرب زده، برای بیان مقصود خود، ‏ابزارهای هنری لازم، یعنی هنرهای مختلف را وارد فرهنگ ‏بومی کرد. اگر این شکل‌های هنری، مادیت فرهنگ ایرانی- اسلامی ‏را اخذ می‌کرد و به وسیله بیان آن مبدل می‌شد، نه تنها جای کمترین ‏بحثی باقی نمی‌ماند، بلکه هنرمندان با افزودن وسایل بیانی جدید به ‏فرهنگ بومی، خدمتی شایسته در حق فرهنگ اسلامی ایران کرده ‏بود، چنانچه امروز هم از همه این هنرها به بهترین نحو برای ‏رساندن پیام انقلاب اسلامی استفاده می‌شود. اما مسأله مهم ‏اینجاست که هنرمند غرب زده می‌کوشید تا با استفاده از ابزار هنر، ‏فرهنگ مورد علاقه خود، یعنی فرهنگ شرق و غرب را در جامع ما ‏تبلیغ کند. بدین دلیل خیلی بیشتر از آن که آثار و نقطه‌نظرات ‏سیاسی و اجتماعی غرب وارد ایران شود، این‌ کتاب‌های ادبی غربی ‏بود که به میهن ما راه یافت. البته بیش از همه نقاشی طبیعت گرایی ‏اروپایی به ایران رسید که در جای خود به آن خواهیم پرداخت. در ‏زمینه ادبی که ادامه آن به انتشار گسترده روزنامه‌ها در سال‌های ‏مشروطیت کشید، سهم اول متعلق به کتاب‌هایی بود که ضمن انتقاد ‏از جامعه آنروز ایران، راه حل معضلات را به شکلی از اشکال گرایش به ‏تمدن فرنگی پیشنهاد می‌کردند. مثل «سیاحت نامه ابراهیم بیگ» که ‏‏–برخی آن را اولین نوول فارسی دانسته‌اند- مستقیماً از حاجی بابای ‏اصفهانی نوشته جیمز موریه و کمدی الهدی دانته اقتباس شده است و ‏ضمن انتقاد تند از دوران ناصری، اولین زمینه‌های فکری را برای ‏پذیرش تمدن غرب آماده می‌سازد. و این کتابی است که تقریباً همه ‏مورخان مشروطه، نقش آن را در تحول فکری جامعه ایران بسیار مهم ‏ارزیابی کردند. آخوندزاده هم، قبل از آن که نظرات سیاسی خود را ‏منتشر کند، ابتدا دست به انتشار نمایشنامه‌های خود زد که در آن‌ها ‏شدیداً‌ به اسلام حمله شده است و جالب اینجاست که شارحان این ‏آثار در دوران بعدی، کسانی امثال باقر مؤمنی و فریدون آدمیت ‏هستند که یکی ریشه در حزب توده و دیگری از اخلاف یکی از ‏بنیانگذاران فراماسونری در ایران است.» (۸)‏

هوشنگ اسدی بعد از کلی آسمان و ریسمان به هم بافتن در ارتباط با ‏مذمت روشنفکران ایرانی، به بحث اصلی پرداخته و زیر عنوان «بی‌بند و ‏باری جنسی و استعمار» که بحث مورد علاقه‌ی دوران حاج داوود ‏رحمانی در زندان قزلحصار بود پرداخته و چنین می‌نویسد: ‏
‏«چرا مسأله زنان و تبع آن عشق جنسی چنین به سرعت وارد هنر ‏معاصر شد، توسط آن تبلیغ گردید و برهنگی و شهوترانی به صورت ‏یکی از موضوعات رایج هنری درآمد؟ از دیدگاه تفکر مادی این سؤال ‏بی‌مورد است. چرا که مسئله لباس و عریانی که از بارزترین ‏جلوه‌های بی‌بندوباری جنسی است، از این دیدگاه مسأله‌ای شخصی ‏بوده که به ظاهر و پوشش افراد مربوط می‌شود و بنابراین، ‏تصمیم‌گیری درباره‌ آن- بربنیاد لیبرالیسم غربی- و همچنین ‏مسئولیت ناشی از آن به عهده‌ فرد است و به اصطلاح در شمار ‏آزادی‌های فردی قرار دارد. توجه به زمینه‌های فکری و ریشه‌های ‏تاریخی رواج بی‌بندوباری جنسی  اهدافی که امپریالیسم از این ‏رهگذر به آن‌ها دست یافته است، نشان می‌دهد که «مسأله فقط به ‏همین ظواهری که گاهی در گوشه و کنار شهرها دیده می‌شود، به ‏بدحجابی و لباس نامناسب، به این اندازه مسأله محدود نمی‌شود و ‏مسأله ابعاد بسیار گسترده‌تر از این دارد». (۹)‏
جان مسأله اینجاست که به فرموده‌ی امام خمینی: «بزرگترین ‏وابستگی ملت‌های مستضعف به ابرقدرت‌ها، وابستگی فکری و ‏درونی است که سایر وابستگی‌ها از آن سرچشمه می‌گیرد» (۱۰) و ‏‏«تردیدی نیست که جهانخواران، برای بدست آوردن مقاصد شوم خود ‏و تحت ستم کشیدن مستضعفین جهان، راهی بهتر از هجوم به ‏فرهنگ و ادب کشورهای ضعیف ندارند» (۱۱)‏
بر بنیاد این تفکر بود که استکبار در ایران هم، بهترین راه یعنی ‏هجوم به فرهنگ و ادب کشور را پیش گرفت. استعمار جهانی که ‏در هر یک از کشورهای جهان به فراخور وضعیت تاریخی- فرهنگی ‏آن‌ها از شیوه‌ای استفاده می‌کرد، در اولین حضور جدی خود در ایران ‏و به دنبال شکست در نبرد تنباکو، پی‌برد که در قلب مرکز اسلام، با ‏دشمنی چنان قدرتمند روبرو است که فتوای یکی از مراجع آن قادر ‏است حتا چپق‌ها را در حرمسرای شاه قاجار بشکند و فرو ریزد. دشمن ‏متوجه شد که فرهنگ و اخلاق اسلامی در سراسر جهان اسلام و به ‏ویژه ایران، سنگری است که مردم با پناه گرفتن در آن رویین تن ‏شده‌اند بنابر این لازم بود با گرفتن این سپر از مردم، آن‌ها را خلع ‏سلاح و زمینه را برای غارت همه‌ جانبه کشور آماده کند. از این پس ‏بود که استعمار جهانی و عمال آگاه و ناآگاه داخلی آن، همه‌ی حیل ‏ممکن را بکار گرفتند تا زمینه‌ روحانی جامعه را که ناشی از تفوق ‏همه جانبه دین مبین اسلام بود، از بین برده و مادیت اخلاقی و ‏فلسفی را جانشین کنند. چرا که با گرایش جامعه به مادیگری و ‏دور شدن آن از نفخه‌ی الهی به آسانی می‌توان هر حکومت غاصب ‏شرقی یا غربی را به آن مسلط و راه غارت را برای همیشه هموار ‏ساخت. غارتگران جهانی به درستی می‌دانستند که به گفته‌ی استاد ‏شهید مطهری: «اگر انسان درعمل، شهوتران و ماده پرست و اسیر ‏شهوات گردد، تدریجاً افکار و اندیشه‌هایش هم به حکم اصل انطباق ‏با محیط، خود را با محیط روحی و اخلاقی او سازگار می‌کنند، یعنی ‏اندیشه‌های متعالی خداشناسی و خداپرستی و خدادوستی جای خود ‏را به افکار پست مادیگری می‌دهند. (۱۲) و به عبارت دیگر : ‏‏«شهوترانی‌ها و افسارگسیختی‌ها و غرق شدن در منجلاب ‏شهوت پرستی یکی از موجبات گرایش‌های فکر مادی است» ‏‏(۱۳) و زمانیکه زمینه گرایش‌های مادی، حتا در بخش‌هایی از جامعه ‏فراهم شد، شرایط برای سلطه‌ی رژیم ستمشاهی و امثال آن فراهم ‏شده است. چنانکه استاد شهید مطهری می‌نوشت: «حقیقت این ‏است که این وضع بی‌حجابی رسوا که در میان ماست و از اروپا و ‏آمریکا هم داریم جلو می‌افتیم، از مختصات جامعه‌های پلید ‏سرمایه‌‌داری غربی است و یکی از نتایج سوء پول‌ پرستی‌ها و ‏شهوترانی‌های سرمایه‌داران غرب است. بلکه یکی از طرق و وسایلی ‏است که آن‌ها برای تخدیر و بی‌حسن کردن اجتماعات انسانی و ‏درآوردن آنها به صورت مصرف کننده اجباری کالاهای خودشتان به ‏کار می‌برند.» (۱۴) بر مبنای این سیاست موذیانه استعماری بود که: ‏‏«بی‌بندوباری جنسی که از سوعات‌های غرب و یکی از آثار مخرب و ‏خبیث سرمایه‌داری غربی است» (۱۵) به طرق مختلف و از جمله به ‏وسیله هنر معاصر وارد کشور ما شد. پرداختن به مسائل شهوانی و ‏رواج آن نه تنها مستقیماً با سنن اسلامی جامعه ما در تضاد بود، بلکه ‏در هنر ایران قبل از مشروطیت هم جایی نداشت. ‏
هنر ایران که در دامان اسلام متولد شد، بالید و به یکی از شاخه‌های ‏تناور ادبیات جهان مبدل گردید و در کلیت خود، بنا به تفکر اسلامی، ‏هنری پوشیده و عفیف بود. شعر کلاسیک ایران که برخی از ‏بزرگترین شاهکارهای ادبی جهان را آفریده است، هرگز به مرزهای ‏ممنوع که همانا نمایش شهوات، برهنگی‌ها و هرزگی‌ها باشد، وارد ‏نمی‌شود. حتا جایی که شاعر به ضرورت موضوع ناگزیر می‌گردد که ‏مثلاً مانند نظامی به شرح آبتنی شیرین در چشمه بپردازد، چنان از ‏استعارات و الفاظ سمبلیک استفاده می‌کند که راه هرگونه سو‌استفاده ‏شهوانی بسته می‌شود. علت امر، این است که هنرمند اسلامی، از ‏دیدگاه اسلامی به زن می‌نگرد و آن‌چه برایش اهمیت دارد، ‏جنبه‌های انسانی زن است. مثلاً از نظرگاه فردوسی یکی از بزرگترین ‏شاعران جهان: «زن موجودی خردمند، هوشمند، دلیر و پاک‌اندیشه ‏است. پارسایی و شرم و آهنگ نرم داشتن و آهسته سخن گفتن و ‏پوشیده‌رویی در هرجای شاهنامه از صفات ضروری زنان خوب بشمار ‏می‌آید که در کنار زیبایی، تکمیل کننده صفات انسانی زن است» ‏‏(۱۶) این یکی از مباحث دلکش هنر پارسی است که در این مجال ‏تنگ، فرصت پرداختن به آن نیست. اما این اشاره هم لازم است که در ‏نقاشی ایرانی مینیاتور- هم- عیناً همان عفاف و پوشیدگی حاکم است: ‏‏«حجب و حیا و وقار و آرامش، خصیصه همیشگی آثار نقاشی است. ‏در صحنه‌هایی که به علت موضوع، هنرمند ناگزیر از نمودن برهنگی ‏می‌شود، نظیر صحنه استحمام شیرین در چشمه، تمامی اندام چنان ‏در قوطه و لنگ و گیسوان بلند پوشیده می‌شود که برای تماشای ‏چشمان حریص، تقریباً هیچ باقی نمی‌ماند.» (۱۷) و درست برخلاف ‏چنین سنت مبارکی است که، برهنگی و تبلیغ بی‌بندوباری ‏جنسی وارد هنر معاصر شده و همچنین از این‌رو ارزیابی کلی نقش ‏هر یک از این هنرها در بی‌بندوباری جنسی ضروری می‌باشد. »‏

هوشنگ اسدی در بخش دوم مقاله‌ی خود زیر تیتر بزرگ «اثرات ‏یورش فرهنگی غرب بر هنر ایرانی» پس از قلم‌فرسایی در مورد ‏‏«فرهنگ و اخلاق اسلامی»، «هنر و هنرمند اسلامی» و... کمال ‏الملک را باعث و بانی از بین رفتن «دفتر نقاشی هزار ساله‌ ایرانی» معرفی ‏می‌کند و مدعی می‌شود که پس از او «برهنگی و شهوترانی» وارد هنر ‏نقاشی ایران می‌شود: ‏
‏«رسوخ غرب به حدی رسیده بود که زمینه‌ اجتماعی برای زندگی ‏نقاشان غرب زده و تبلیغ آثار آن‌ها فراهم بود و همین زمینه آماده بود ‏که اولین تحفه‌ غرب برای هنر ایرانی – یعنی برهنگی- جای خود را ‏در آثار نقاشان باز کرد و کار به جایی رسید که یک خانم ‏مارکسیست بدن خویش را رنگ کرد و سپس بر بوم نقاشی ‏غلطید و نتیجه را به عنوان اثر هنری در یک نمایشگاه جنجالی به ‏مردم عرضه کرد و یک مارکسیست دیگر که عهده‌دار امور ‏فرهنگی دفتر فرح پهلوی شده بود، از زن خود به عنوان مدل ‏استفاده کرد و ... »‏

هوشنگ اسدی سپس  در ارتباط با شعر و شاعرانی چون شاملو، اخوان ‏ثالث، فروغ فرخزاد، یدالله رویایی و ... چنین اظهار نظر می‌کند: ‏