‏قبل از هر چیز اشکال در جامعه‌‌ای است که اجازه می‌دهد افرادی با چنین کارنامه‌ی‌ آلوده ای، قبل از تعیین و تکلیف با گذشته ی ‏خود و روشنگری در باره ی دستگاه تواب سازی رژیم جمهوری اسلامی، دوباره تریبون‌ها را به دست گرفته و ضمن آن که برای ‏روشنفکران، نیروهای مترقی و انقلابی خط و نشان می‌کشند، درس اخلاق و آزادگی بدهند. ‏
آیا نباید به خاطر تریبون دادن به چنین افرادی به انتقاد از خود پرداخت؟ آیا این است معنی آزادی بیان و اندیشه؟ چنین بی ‌در و ‏دروازگی را کجای جهان می‌توان دید؟

مقدمه‌: ‏
‏«تهاجم فرهنگی» بهانه‌ و دستاویزی است برای سرکوب روشنفکران ‏ایرانی. اما شاید بسیاری از روشنفکران و فعالان سیاسی ندانند که مبحث ‏‏«تهاجم فرهنگی» به چه شکل و در کجا و توسط چه کسانی برای اولین ‏بار طراحی و تئوریزه شد تا مبنایی باشد برای فشردن گلوی روشنفکران ‏ایرانی. ‏
برای روشن شدن موضوع، بایستی به این مسئله پرداخت که حسین ‏شریعتمداری و حسن شایانفر که در دو دهه گذشته سردمدار مبارزه با ‏‏«تهاجم فرهنگی» در رژیم بوده‌اند در کجا و در اثر معاشرت با چه کسانی، ‏چنین تئوری‌ «توطئه»‌ای را فرموله کردند و سپس در دوران فلاحیان و ‏سعید امامی با اتکای به آن، به جان روشنفکران ایرانی افتادند و تا ‏می‌توانستند از آن‌ها قربانی گرفتند. و می‌دانیم تا رژیم هست «تهاجم ‏فرهنگی» و توطئه‌ی دشمن، همچنان مبنای فشار بر روشنفکران باقی ‏خواهند ماند. چنانچه امروز هم چنگال خونین رژیم همچنان گلوی ‏نویسندگان و روشنفکران ایرانی را می‌فشارد؛ به لیست طولانی نویسندگان ‏و روشنفکران و وبلاگ ‌نویسانی که گاه و بیگاه تحت عنوان پیش ‌قراولان ‏فرهنگ غرب و «تهاجم فرهنگی» دستگیر می‌شوند نگاه کنید. در این ‏میان.به جز آمران و عاملان قتل‌ها و فشارها که برای همگان شناخته ‏شده‌اند، چه کسان دیگری مسئول هستند؟ چه کسانی تیغ زنگیان مست را ‏تیز کردند؟ چه کسانی در پشت پرده به آن‌ها خط و ربط نشان دادند و...؟

با توجه به بضاعت اندک خود از منظر یک زندانی سیاسی سابق، بدون آن ‏که ادعایی داشته باشم، از روی احساس وظیفه و ادای دین به آزادیخواهان ‏وطنم که بر سر دار و یا میدان‌های تیر جاودانه شدند، تلاش می‌کنم به این ‏سؤال‌ها پاسخ داده و سهم توابان «ویژه» و آن‌هایی را که به خدمت رژیم ‏درآمده و کمتر از آن‌ها یاد می‌شود، در این جنایت بزرگ روشن کنم. ‏امیدوارم در این نوشته قلمم از انصاف روی برنتابد.‏‏
هرچند «غرب ستیزی» از موضع ارتجاعی و عقب مانده، ویژگی حاکمان به ‏قدرت رسیده در کشورمان بود و آن‌ها سابقه‌‌‌ای طولانی در مخالفت با ‏‏«هنر» و پیشرفت‌های فرهنگی و هنری داشتند، اما تا آن‌جا که می‌دانم ‏تئوری «تهاجم فرهنگی» در زندان‌های رژیم با مساعدت «روشنفکران» به ‏خدمت درآمده ساخته و پرداخته شد و از طریق بخش فرهنگی زندان که ‏توسط حسین شریعتمداری و حسن شایانفر اداره می‌شد به کار گرفته شد. ‏این بحث پس از دستگیری رهبران حزب توده و کادرهای فعال آن و ‏همکاری گسترده‌ی بخشی از آنان با دستگاه سرکوب رژیم، قوام و دوام ‏یافت. عبدالله شهبازی یکی از این افراد است. او پس از دستگیری ‏بلافاصله تبدیل به مسلمان دوآتشه‌ای شد و به خاطر همکاری‌های گسترده ‏با رژیم و دستخط پدرش (۱) خطاب به خمینی در سال ۴۲ به سرعت ‏مورد عفو قرار گرفت و آزاد شد. او پس از آزادی بلافاصله به وزارت ‏اطلاعات رژیم که به تازگی تشکیل شده بود پیوست و با توجه به ‏توانایی‌هایی که داشت به یکی از خط دهندگان جریان «فرهنگی» رژیم ‏تبدیل شد و با پیش کشیدن تئوری «توطئه» و «تهاجم فرهنگی» آن‌چه را ‏که در آموزش‌های «حزبی» آموخته بود، در طبق «اخلاص» به رژیم ‏جمهوری اسلامی تقدیم کرد. بر اساس تئوری‌ «توطئه‌»، شخصیت‌های ‏سیاسی، روشنفکران و... عامل صهیونیسم بین‌الملل، عضو سازمان ‏فراماسونری، نماینده‌ و کارگزار کمپانی‌های غربی، مأمور سیا و اینتلیجنت ‏سرویس، وابسته به فرقه‌ی بهاییت و...  معرفی می‌شوند که بر پایه‌ی ‏‏«تهاجم فرهنگی» مأموریت خود را در کشور به مرحله اجرا در می‌آورند. ‏شهبازی «در تأسيس مؤسسه مطالعات و پژوهش‌هاي‎ ‎سياسي [وابسته به ‏وزارت اطلاعات] ايفاي نقش نمود و به مدت يك دهه اداره امور پژوهشي ‏اين مؤسسه را به عهده‎ ‎گرفت. در سال ۱۳۷۴، در تجديد سازمان مركز ‏اسناد بنياد مستضعفان و جانبازان (۲) به‎ ‎عنوان مؤسسه تخصصي مطالعات ‏تاريخ معاصر ايران نقش فعال ايفا نمود، معاونت پژوهشي آن‎ ‎مؤسسه را به ‏دست گرفت» و به «فرهنگ سازی» مشغول شد. ‏
اگر به شماره‌های مختلف کیهان هوایی در سال‌های ۶۴-۶۶ که تحت ‏نظارت وزارت اطلاعات و دستگاه امنیتی رژیم منتشر می‌شد، مراجعه کنید ‏با مقالات بسیاری در مورد «غرب و غرب زدگی»، «تهاجم فرهنگی»، ‏تحلیل گروه‌های سیاسی و... مواجه می‌شوید. غالب این نوشته‌ها به قلم ‏‏«روشنفکران» و فعالان سیاسی به خدمت در آمده، می‌باشد. حتا بعدها در ‏‏«نیمه پنهان» کیهان نیز حضور پر رنگ «قلم» این دسته افراد دیده ‏می‌شود. ‏
هوشنگ اسدی، از اعضای مؤثر حزب توده و روزنامه نگار با سابقه ‏کیهان، یکی دیگر از کسانی بود که به خدمت رژیم درآمد و در بخش ‏فرهنگی زندان به کار مشغول شد. همکاری با سیستم امنیتی از دیرباز ‏برای او حل شده بود. اندکی پس از انقلاب و بعد از برملا شدن رابطه‌ی او ‏با ساواک، حزب توده مجبور به موضع‌گیری و رفع و رجوع این همکاری ‏شد: ‏
‏«دبیرخانه کمیته مرکزی حزب توده ایران بدین وسیله اعلام می‌دارد ‏که هوشنگ اسدی عضو حزب توده ایران است و به دستور حزب و در ‏انجام مأموریت محوله، از طریق شبکه‌ی مخفی حزب توده‌ ایران در داخل ‏ساواک رخنه کرده و در این رابطه موفق به خدمات مؤثری شده است» (۳)‏
‏«خدمات مؤثر» هوشنگ اسدی از «داخل ساواک» به حزب توده چه ‏می‌توانست باشد، خدا می‌داند و «شبکه‌ی مخفی حزب توده». هوشنگ ‏اسدی در بخش فرهنگی زندان قزلحصار به همکاری با حسین ‏شریعتمداری و حسن شایانفر پرداخت و با نوشتن مقالاتی در روزنامه ‏کیهان هوایی در جهت تئوریزه کردن توطئه‌ی «تهاجم فرهنگی» قدم ‏برداشت. از آن‌جایی که امکان دست‌یابی به اسناد درونی رژیم نیست، ‏مجبورم تنها به اسناد انتشار یافته بسنده کنم که می‌تواند بخشی از ‏واقعیت و نوک «کوه یخ» مربوطه را نشان دهد. (۴)‏
هوشنگ اسدی که خطبه‌های نماز جمعه‌‌ی خامنه‌ای در اول شهریور ۶۵ ‏در رابطه با فساد و بی‌بند و باری دوران پهلوی را شنیده بود، با تیزبینی که ‏داشت موقعیت را مغتنم شمرده و به سهم خود به منظور تئوریزه کردن ‏بحث «تهاجم فرهنگی» مقالاتی را در زندان قزلحصار نوشته و در سه ‏شماره کیهان هوایی به تاریخ ۳۰ مهر، ۷ آبان و ۱۴ آبان ۱۳۶۵ انتشار داد. ‏توضیح این نکته ضروری است که سال ۶۵ زندان قزل‌حصار دارای بهترین ‏شرایط در طول دوران خمینی بود و بنا به دلایل مختلف تقریباً فشار ‏خاصی روی زندانیان نبود. شرح کامل آن را در جلد دوم کتاب «نه‌زیستن ‏نه مرگ» آورده‌ام. ‏
لازم است اشاره کنم که تمامی برجسته‌نمایی‌ها در متن نقل‌قول‌هایی که ‏در پی می‌آید از من است. هیچ‌یک از زیرنویس‌های داخل نقل‌قول‌ها، از من ‏نیست. ‏

نشریه کیهان هوایی در صفحه‌ی بیست و شش  ۳۰ مهر ۱۳۶۵ در معرفی ‏نوشته‌ی هوشنگ اسدی و محلی که از آن‌جا مقاله نوشته شده است، ‏می‌نویسد: ‏
‏«اشاره: ‏
ارزیابی همه‌جانبه‌ی عملکرد روشنفکران ایرانی در چند دهه ‏اخیر امری است بسیار ضروری. این ضرورت وقتی مشهودتر خواهد ‏شد که زمینه تاریخی پیدایش روشنفکر به معنی امروزی‌اش مورد ‏توجه قرار می‌‌گیرد. آقای «هوشنگ- الف» در زندان قزلحصار ‏درباره زمینه‌ی تاریخی پیدایش این جریان و نیز عملکرد آن تا ‏پیروزی انقلاب اسلامی در ایران و سرانجام روند غربزدگی و ابتذال ‏هنر روشنفکری و روشنفکرانه از آغاز تا کنون، مقاله‌ای نگاشته‌اند ‏که بخش اول آن در این شماره و قسمت آخر، در شماره‌ی آینده درج ‏خواهد شد.»‏

مقاله‌ی معرفی شده از سوی کیهان هوایی به قلم هوشنگ اسدی که بر ‏اساس آن تئوری «تهاجم فرهنگی» جان گرفت و بعدها در روزنامه کیهان ‏توسط تیم شریعتمداری، شایانفر، «نیمه پنهان» شد و در دوران سعید ‏امامی و فلاحیان سر از برنامه تلویزیونی «هویت» در آورد و به کشتار ‏اعضای کانون نویسندگان و سرکوب جمعی مشورتی کانون نویسندگان و ‏توطئه‌ی قتل نویسندگان در سفر ارمنستان و... انجامید، چنین آغاز ‏می‌شود: ‏