|
بن بستی بدون هیچ گونه گریزگاه
|
|
|
باقر مؤمني - نويسنده و مورخ
|
|
صفحه 2 از 2
به هر حال در انتخابات دوره ی نهم ریاست جمهوری می توان فرض را هم بر این گذاشت که از هیچ کدام از نامزدهای موجود، که همگی به قانون اساسی جمهوری اسلامی، یا لااقل به اصول اساسی آن، متعهد و پای بند هستند، سلب صلاحیت نشود و حتا معجزه ای صورت گیرد و مسئولان نظام برای خروج از بن بست مطلق موجود آنقدر عقل و شعور به خرج دهند که به کاندیدایی مانند نامزد نهضت آزادی، که با زبانی متفاوت از صاحبان قدرت حرف می زند، میدان دهند اما این کار نیز، با همه ی استبعاد آن هیچ راهی به بیرون از بن بست بحرانی کنونی نظام نمی تواند باز کند زیرا دیگر اکنون مردم نه تنها تجربه ی خاتمی و اصلاح طلبان را از سر گذرانده اند بلکه حتا خوشباوران و فرصت طلبان نیز، بنا به اصطلاح رایج، از این ها نیز عبور کرده اند و نقشه بزک کردن چهره ی جمهوری اسلامی و اصلاح آن دیگر به کلی رنگ باخته است؛ و اینک، چنان که همه می دانند و می بینند، مردم جز به تغییر اساسی نظام به هیچ چیز دیگری رضایت نمی دهند، هم چنان که نسل جوان، در تجسم جنبش دانشجویی، و هم چنین در اعلامیه هایی مانند «بیانیه» صدها تن از «دانشمندان فعالان سیاسی و دانشجویی»، به قول معروف خرج خود را از تمام جریان های سیاسی موجود جدا کرده و عده ی بسیاری از هم اکنون محالفت خود را حتا با دادن رأی به نامزد اصلاح طلبان نیز اعلام داشته اند.
به این ترتیب قدرت حاکم در جریان انتخابات ریاست جمهوری در بن بست مطلق قرار گرفته و هر شگردی هم به کار ببرد و هر چقدر هم از موضع خود عقب نشینی کند و در رفتار خود نرمش نشان دهد در جلب نظر مردم برای کشاندن آنان به پای صندوق های رأی و ایجاد مشروعیت برای خود موفقیتی نخواهد داشت؛ تا سرانجام زمانی فرا رسد که اعتراضات علنی و جسورانه ی پراکنده و موضعی و محدود کنونی به اعتراضات پیوسته و مقاوم و مستمر عمومی تبدیل شود و به حیات این عقده ی تاریخی میهن ما برای همیشه و از ریشه پایان دهد.
اما از آن چه که به مردم ما مربوط می شود برای رسیدن به چنین مرحله ای، به نظر من تنها راه، نافرمانی مدنی در تمام زمینه ها و استفاده از هر فرصتی، از جمله انتخابات ریاست جمهوری، برای گسترش و تشدید و سازمان دهی مبارزه در جهت سرنگونی جمهوری اسلامی و روی کار آوردن یک جمهوری دموکراتیک لائیک است، و طبعاً این نافرمانی مدنی نمی تواند به روش و شیوه ی مبارزه ی منفی اعمال شود بلکه در مرحله ی کنونی مردم باید همه جا و با استفاده از هر فرصتی در صحنه حضور یابند و حضور خود را با طرح شعارها و خواست های دموکراتیک بر دستگاه قدرت تحمیل کنند. برای مثال مردم می توانند در روزهای تاریخی مانند 29 اسفند، سی تیر، 28 مرداد و غیره به خیابان ها و کوچه های شهرها بیرون بیایند و با دادن شعارها و پخش تراکت های ضد استبدادی، خواست های خود را عرضه کنند؛ حتا همان طور که اتفاق افتاد، برای ابراز مخالفت با استبداد دینی می توان در روزهایی مانند چهارشنبه سوری به کوچه ها و خیابان ها و میدان های شهرها ریخت و نفرت خود را نسبت به حکومت استبدادی- ارتجاعی ابراز داشت و آن را فلج کرد.
مسلم است که در جریان این مبارزات مردمی، جریان های سیاسیِ دموکرات باید به سازماندهی پنهان و آشکار خویش به شکل ها و از راه های گوناگون شدت بخشند و به نحوی جدی در این مبارزات اثر بگذارند و آن را سازمان دهند. از جمله، انتخابات ریاست جمهوری آینده فرصت مناسبی است که ضمن تحریم مطلق و همه جانبه آن، همه ی مردم با حضور مستمر و طرح شعارهای دموکراتیک، چه به صورت پخش مخفی و علنی تراکت ها و یا برافراشتن تابلوها و پرچم ها و چه به صورت دادن شعار، تبلیغات انتخاباتی کاندیدهای درون نظام را، اعم از «اصول گرا» یا «اصلاح طلب» به یک رفراندوم علیه جمهوری اسلامی و به سود استقرار یک نظام دموکراتیک لائیک تبدیل کنند. در این انتخابات باید با حضور فعال در صحنه و مبارزه ی قاطع و شعارهای روشن و بدون ابهام، تمام برنامه ها و استراتژی هایی را که به نحوی قصد دارد اساس نظم را، حتا با اصلاحات و تغییرات جدی، حفظ کند به طور اصولی برخورد و آن ها را رسوا کرد.
شک نیست که در چنین شرایطی نیروهای استعماریِ منفعت طلب اروپایی از حمایت آشکار و پنهان حکومت استبدادیِ دینی دست بر خواهند داشت و دستگاه قدرت استعماری امریکا نیز، به خاطر حفظ منافع خود در منطقه، نیازی به هجوم نظامی به کشور ما نخواهد دید، و هم چنان که مسئولان کنونی ممالک متحده ابراز می دارند، به ظاهر هم شده، و تا حدود زیادی نفع خود را در آن می بینند که از درگیری نظامی با جمهوری اسلامی بپرهیزند و در عوض، به صورت تاکتیکی هم شده، از استقرار دموکراسی در ایران دفاع کنند.
شک نیست که نیروهای مبارز دموکرات از تضادهای میان حکومت اسلامی با دنیای غرب، و بویژه امریکا، و هر نوع حمایت نیروهای دموکراتیک جهان باید در راه سرنگونی جمهوری اسلامی و روی کار آوردن یک جمهوری دموکراتیک لائیک بهره برداری کنند اما برخلاف تصور بعضی جریان های بی پرنسیب کوته فکر و فرصت طلب و یا نیروهای آسان طلبی که از اختناق و ارتجاع بیست و پنج ساله به جان آمده و احساس خستگی و فرسودگی می کنند، مداخله ی نظامی خارجی، و بویژه امریکا، جز پیچیده کردن امور و ایجاد هرج و مرج و عقب انداختن استقرار نظام دموکراتیک در کشور، نتیجه ی دیگری نخواهد داشت.
|
Once
Monthly
