‏«کارزار مبارزه برای لغو کلیه قوانین نابرابر و ‏مجازات های اسلامی علیه زنان در ایران» روز ‏شنبه سوم مارس 2007، اکسیونی به مناسبت 8 ‏مارس در شهر تورنتوی کانادا، برگزار کرد.‏

شعار اصلی این آکسیون، «نه به ارتجاع، نه به ‏امپریالیسم، ما جهان دیگری می سازیم» بود.‏
در شرایطی که احتمال جنگ آمریکا علیه ایران ‏مورد بحث رسانه های جمعی دنیا است، برگزار ‏کنندگان این اکسیون، سیاست خود را در خط ‏کشی با دو جریان ترسیم کردند: آن ها، برخلاف ‏بعضی از گروه های چپ و ناسیونالیست، نه تنها ‏از رژیم حاکم بر ایران پشتیبانی نمی کنند، بلکه ‏شعار سرنگونی آن را نیز در آکسیون خود فریاد ‏می زدند. در عین حال، برخلاف جریاناتی که با ‏تکیه بر آمریکا به «تغییر رژیم» جمهوری ‏اسلامی ایران دل بسته اند، به مقابله و افشای ‏امپریالیسم آمریکا و جنگ احتمالی آن علیه ‏ایران، معتقداند. (یکی از شعارهای آکسیون، «نه ‏به جمهوری اسلامی، نه به جنگ امپریالیستی» ‏بود).‏
آکسیون، بدیل این دو جبهه را چنین ترسیم ‏کرد: «برای بوجود آوردن جهانی دیگر، باید مرز ‏روشنی با مرتجعین زن ستیز حاکم بر جهان ‏ترسیم کنیم. برافراشتن پرچم رهایی زنان در ‏جهان کنونی مرز روشن بین همه ستمدیدگان ‏جهان و مرتجعین رنگارنگ امپریالیستی و ‏بنیادگرایی اسلامی است».‏
این آکسیون، بخشی از کارزاری است که در ‏روزهای 3 و 8 مارس در شهرهای فرانکفورت، ‏اسکهلم، لندن، لاهه، کوپنهاگ، برمن، گوتینگن ‏و هلسینگیِ اروپا برگزار شده و ادامه ی کارزار ‏راهپیمایی پنج روزه از فرانکفورت به لاهه بود ‏که 8 مارس سال قبل صورت گرفت.‏
آکسیون تورنتو، با تجمع عده ای از فعالین ‏سیاسی ایرانی- افغانی و کانادایی در میدان ‏دانداس سکویرِ شهر تورنتو، شروع شد و بعد از ‏یک ساعت به یکی از سالن های دانشگاه رایرسن  ‏رفته و با سخنرانی آناهیتا رحمانی، برنامه های ‏خود را ادامه دادند. آناهیتا که خود از فعالین ‏جنبش زنان و جنبش زندانیان سیاسی است، ‏خود به مدت هشت سال در اوین، زندانی رژیم ‏اسلامی بوده است. او خط سیاسی کارزار را ‏چنین توضیح داد: زنان ایران هم در انقلاب ‏مشروطه و هم در انقلاب بهمن ماه 1359، کلاه ‏سرشان رفته است. امروز هم دو نیروی مرتجع، ‏رژیم اسلامی ایران و امپریالیسم آمریکا، می ‏خواهند زنان را به سیاهی لشکر خود تبدیل ‏کنند. هدف کارزار خط کشی با هر دو جریان ‏است. نباید گذاشت به بهانه زن ستیزی رژیم ‏اسلامی، جنگ امپریالیستی علیه ایران راه ‏انداخته شود و در همان حال جنبش ضد جنگ ‏نباید هیچ پشتیبانی از رژیم اسلامی ایران بکند.‏
سپس نمایشی کوتاهی در مورد مبارزات خلق ‏فلسطین، توسط گروه دانشجویان دانشگاه ‏یورک، اجرا شد. بعد از این نمایش، سخنرانی ‏شهرزاد مجاب بود. (این سخنرانی را در پایان ‏همین گزارش می خوانید). آنگاه یک قطعه ‏رقص زیبا توسط ناتالی اجرا شد. دکلمه ی شعر ‏‏«بانو» سروده ی سیمین بهبهانی نیز توسط ‏فیروزه، خوانده شد.آنگاه بهزاد چهارده ساله، ‏شعری را که خود سروده بود، خواند. گرامی ‏داشت کوتاهی از رفعت دانش، - یکی از فعالان ‏جنبش زنان در مونترآل که در سال 2006 در ‏گذشته بود- برنامه ی بعدی بود. آنگاه نوبتِ ‏اجرای یک قطعه نمایشنامه ی دیگر از گروه ‏هنری دانشگاه یورک بود، که در آن فرشیده ‏نسرین و چند دانشجوی دانشگاه یورک بازی می ‏کردند. این نمایش، در مورد خشونت زن ستیزانه ‏ی رژیم اسلامی بود از یک واقعه ی واقعی. ‏‏(تجاوز یک پدر به دختر نه ساله و سپس کشتن ‏دختر).‏
‏ آخر برنامه نیز پیام های حزب کمونیست ایران، ‏حزب کمونیست انقلابی کانادا، سازمان رهایی ‏زن و ....... خوانده شد.‏
‏* با تشکر از حسن زاده ی عزیز که این ‏گزارش کوتاه و سخنرانی خانم شهرزاد مجاب ‏را، در اختیار ما قرار داد.‏

‏*‏

سلام بر روز بین‌المللی زنان

شهزاد مجاب

‏* بر 500 زن از مردم بومی کانادا که در بیست ‏سال گذشته ناپدید شده‌اند.‏
‏* به ابیر، دختر 14 ساله عراقی، که مورد تجاوز ‏سربازان آمریکائی قرار گرفت. به حدل، خواهر 5 ‏سالۀ ابیر والدینشان که به قتل رسیدند.‏
‏* به زنان افغانی (که طبق گزارش 2005 عفو ‏بین‌الملل) «زندگیشان در خطر است: ربوده ‏شدن و تجاوز توسط افراد مسلح؛ ازدواج اجباری؛ ‏معامله شدن بمنظور رفع اختلافات و پرداخت ‏بدهی؛ روزانه مورد تبعیض قرار گرفتن توسط هر ‏بخش جامعه و نیز توسط مامورین دولتی».‏
به بیشتر از 3000 زندانیان سیاسی زن ایرانی ‏که در سالهای 1980 توسط رژیم اسلامی اعدام ‏شدند...‏
‏* به بیشتر از 500 زن وارِز ‏‎(Ciudad Juarez)‎‏ و ‏شهر ‏Chihuahua‏ در مکزیک که در ده سال ‏اخیر ربوده شده‌ و کشته شده‌اند.‏
‏* به زنان فلسطینی که توسط پدر، شوهرها، ‏برادرهایشان و نیروهای اشغالگر اسرائیل به آنها ‏تجاوز شده، کتک خورده‌ و زندانی شده‌اند.‏
‏* به زنان زامبیا که در آنجا هر هفته 5 زن ‏توسط شوهر  یا اعضای مرد خانوادۀ خود کشته ‏می‌شوند؛ به زنان آفریقای جنوبی که در آنجا هر ‏روز 147 زن مورد تجاوز قرار می‌گیرند.‏
‏* به بیش از 20 میلیون زن که در سراسر دنیا ‏مبتلا به ایدز شده‌ و اکثریت آنها در آفریقا در ‏جنوب منطقۀ صحرا زندگی می‌کنند.‏
‏* به یکی از هشت زنی که در کشورهای صنعتی ‏دچار سرطان سینه می‌شوند؛ این رقم در سال ‏‏1986 یک زن از هر 26 زن بود، یعنی 26 ‏درصد افزایش در ابتلا به سرطان.‏
‏* به همۀ زنان فقیر و بی‌خانمان کانادا؛ به زنانی ‏که پناهندگان جنگ هستند و در شرایط ‏غیرقابل تحمل در مرزهای سودان، سومالی، ‏سری‌لانکا، کنگو یا کلمبیا زندگی می‌کنند؛ به ‏میلیونها زن که به بازارهای فحشا در سراسر دنیا ‏ترافیک می‌شوند؛ به همۀ زنانی که مجبور می ‏شوند وارد خیل کارگران مهاجر جهانی شده و ‏در شرایط بردگی مدرن کار کنند.‏
این لیست ناتمامی است از سلسله جنایت ‏هائی که ساختارهای پدرمدارانۀ قدرت در سراسر ‏دنیا علیه زنان مرتکب می‌شوند. این نظام ‏پدرسالاری مولفۀ اصلی منطق سرمایه‌دارانۀ ‏استثمار و ستم است.‏
ما باید اهمیت این بی‌رحمی، علیه زنان را ‏در قرن 21 درک کنیم، بی‌رحمی هائی که بر ‏طبق بعضی محاسبات در تاریخ معاصر، در تاریخ ‏طولانی استعمار پدرسالارانه و نژادپرستانه ‏بی‌سابقه هستند. این تاریخ است که شرایطی ‏بوجود آورده که امروز با پدیدۀ ترسناک «بشریت ‏مازاد» روبرو هستیم، یعنی کودکان، زنان و ‏مردانی که زندگیشان زاید و غیرضروری بحساب ‏آورده می شود و از اینرو آنها را می‌توان خرید و ‏فروش کرد، به بردگی کشید، کُشت، مورد تجاوز ‏قرار داد، بی‌حرمت کرد و در فقر و گرسنگی نگاه ‏داشت. این تاریخ است که شرایط انباشت ‏سرمایه‌داری پدرسالارانه را از طریق خلع ید ‏کردن ‏‎(dispossession)‎‏ میسر کرده است. یعنی ‏زنان و مردان کارگر، دهقانان و مردم شهرها را ‏خلع ید کردن از هوا، آب و خاک تمیز، ‏دسترسی به غذای سالم و ارزان، مدرسه، پناهگاه ‏و پوشاک و حق دریافت دستمزد منصفانه و ‏شرایط کار عادلانه.‏
جنگ یکی از سودآورترین منابع ثروت برای ‏قدرتهای امپریالیستی است. در حال حاضر، ‏بیشتر جمعیت دنیا در آسیا و آفریقا و خاورمیانه ‏بسر می‌برد یا در شرایط جنگ یا در «موقعیت ‏جنگ» قرار دارد، مثلاٌ در ایران، اروپا و آمریکای ‏شمالی که دولت ها به بهانۀ تهدید «دشمن ‏خارجی» یا «جنگ علیه تروریسم» فرهنگ ‏ترس و وحشت را بنا مینهند تا حقوق شهروندان ‏را محدود کنند. نظامی شدن روزافزون ‏امپریالیسم، افسار نیروهای پدرسالارانۀ ‏ناسیونالیسم و بنیادگرائی دینی را در سطح دنیا ‏گسیخته است. از اینرو جای تعجب نیست که ما ‏شاهد افزایش خشونت اقتصادی، سیاسی، ‏اجتماعی و فرهنگی علیه زنان هستیم، خشونتی ‏که هم توسط عوامل دولتی و غیردولتی صورت ‏می گیرد؛ و تعجب‌آور نیست که در گزارش‌های ‏‏«عفو بین‌المللی» و «دیدبان حقوق بشر» خبر ‏‏«عشیره‌ای کردن مجدد» عراق و افغانستان را ‏می خوانیم.‏
بگذار بدون هیچ ملاحظه‌ای، بی‌پرده بگویم ‏که جنبش‌های زنان و فعالین فمینیست یا ‏اهمیت این توافق را نتوانسته‌اند تماماٌ درک ‏بکنند یا خودسرانه رد کرده‌اند. و این به مانع ‏پیشرفت در جهت همبستگی جنبش‌های زنان ‏تبدیل شده است. این به این معنی است که ‏زنان بومی کانادا، زنان افغانستان، بروندی، ‏کلمبیا، هائیتی، ایران، عراق، نپال، فلسطین، پرو ‏یا سودان در مبارزه علیه نیروهای ملی و جهانی ‏انقیاد و استثمار تنها گذاشته شده‌اند.‏
فعالین فمینیست کانادا کوشش نمی‌کنند ‏که بی‌باکانه و بدون تردید، هم به مقابله با تجاوز ‏امپریالیستی و هم تجاوزات نیروهای محافظه‌کار ‏مذهبی برخیزند. آیا مجادلات تابستان گذشته را ‏بیاد دارید زمانی که مقابله با تجاوز اسرائیل به ‏لبنان را سازمان می‌دادیم؟ بیاد دارید که چگونه ‏بعضی زنان به طرفداری از حزب‌الله، یک گروه ‏محافظه‌کار دینی، بحث می‌کردند که یک نیروی ‏ضد امپریالیست و مبارز است؟ بعضی‌ها کار را به ‏جائی کشاندند که تصویرهای آیت‌الله خمینی و ‏صدر، دو سمبل ستم بر زنان را، علم کردند. ‏غیرعادی نبود که افراد آکادمیک فمینیست و ‏ضد جنگ پشتیبانی خودشان را از نیروی دینی ‏‏– پدرسالاری در قالب استدلالات نسبیت ‏فرهنگی عرضه بکنند و مقام ویژه‌ای برای «بومی ‏بودن» نظام پدرسالاری قائل شوند! سؤال من ‏اینست که چرا فمینیست‌ها، بویژه آنانی که ‏اهداف مترقی، ضد جنگ و ضد جهانی شدن ‏دارند، در سالهای اخیر بطور مکرر از برافراشتن ‏عَلَم مبارزۀ چندجانبه عاجز بوده‌اند؟ چه چیزی ‏مانع شده است که تعدد تضادها را در ‏سرمایه‌داری پدرسالارانه نبینیم؟ جواب این ‏سؤال را، به نظر من، باید در نکات زیر جستجو ‏کرد:‏
‏1- چرخش تئوریک در فمینیسم در سه ‏دهۀ اخیر تأثیر ویرانگرانه‌ای در جنبش زنان در ‏سطح دنیا داشته است. تأکید اغراق‌آمیز بر ‏‏«هویت»، «صدا»، «آژانس» ‏‎(agency)‎، ‏‏«جایگاه» و «تجربه» باعث شده است که نظام ‏پدرسالاری به مسئله فرهنگ و دین کاهش یابد. ‏به این معنی که پدرسالاری بعنوان بنیاد انقیاد ‏زن از روابط استثمار سرمایه‌داری از سلطۀ ‏امپریالیستی، و از رشد ناسیونالیسم و بنیادگرائی ‏منفک شده است. این دید نزدیک‌بینانه از ‏پدرسالاری، که ریشه در نسبیت فرهنگی دارد، ‏به دفاع از حکمیت متکی بر شریعت در استان ‏انتاریو (کانادا) پرداخت و برنامۀ «رهائی» ‏استثمارگرانۀ زنان در افغانستان و عراق را تأیید ‏کرد.‏
‏2- نتایج سیاسی این چرخش تئوریک از ‏این هم نگران کننده‌تر است. فمینیسم که ‏پتانسیل یک نیروی اجتماعی قوی در مقابله با ‏نظام را دارد به یک سری تمایلات تکه‌پاره، ‏بی‌ربط و به سازش کشیده شده تقلیل یافته ‏است. در نتیجه از طرفی فمینیسم‌های ‏استعماری و امپریالیستی سر بر آورده‌اند و از ‏طرف دیگر فمینیسم‌های بومی‌گرا که ‏پدرسالاری را در زیر پرچم فرهنگ تداوم ‏می‌بخشند قد علم کرده‌اند.‏
‏3- سه دهه به سازش کشاندن و تجزیه ‏کردن جنبش‌های زنان از طریق سازمان‌ ملل، ‏بانک جهانی، صندوق جهانی پول و شبکۀ وسیع ‏سازمانهای غیردولتی ‏‎(NGO)‎‏ با چرخش به ‏راست در جنبش فمینیستی منطبق می‌شود. ‏این مؤسسات سرمایه‌داری به پشتیبانی و تجهیز ‏مالی و ترویج پدرسالاری پرداختند آنهم بوسیله ‏جهت دادن مبارزۀ زنان بسوی مفاهیم لیبرالی و ‏سیاست زدائی شده از قبیل ‏‎“gender ‎mainstreaming”‎‏ و «توانمند کردن زنان». آنان، ‏در پروسۀ این برنامۀ فمینیستی امپریالیستی، ‏آموزش دیدند که ‏NGO‏ ها را رهبری بکنند، ‏در ساختار سیاسی دولت های محافظه‌کار و ‏طرفدار غرب شرکت کنند، در برنامه‌های ‏آرام‌سازی و از خود بیگانه‌گری برای «دمکراسی» ‏سرمایه‌داری درگیر شوند، و به قشون کارگران ‏سازندۀ «جامعۀ مدنی» ملحق شوند. در این ‏روایت از مبارزۀ زنان، روابط قدرت سرمایه‌داری ‏و بنیادهای دولت و دین دست نخورده باقی ‏می‌مانند.‏
‏4- اوضاع بعد از 11 سپتامبر این موقعیت ‏فمینیستی درهم برهم را پیچیده‌تر کرده است. ‏در غرب با افزایش سرکوب حقوق فرد و ‏آزادیهای مدنی به بهانۀ «امنیت» و «جنگ علیه ‏تروریسم» مواجه هستیم. دولت‌ها بطور روز ‏افزونی از مشخصات نژادی فرد برای شناسائی او ‏‎(racial profiling)‎‏ استفاده می‌کنند و ‏نژادپرستی اسلام ستیزانه، عرب ستیزانه و ‏مسلمان ستیزانه مدام رو به افزایش است. بیشتر ‏پاسخ‌های فمینستی به این محیط رعب و ترور، ‏در بهترین حالت، مبهم است.‏
با وجود همۀ این‌ها، مهم است که در نظر ‏داشته باشیم که این جابجائی تئوریک و سیاسی ‏در فمینیسم از نقد موشکافانه بسیاری از افراد ‏آکادمیک و فعالین سراسر دنیا مصون نمانده ‏است. زنان سراسر دنیا در حال تدوین استراتژی ‏های جدید هستند، تحلیل جدید ارائه می‌دهند، ‏و ائتلاف های جدید بوجود می آورند. آنها اصرار ‏دارند که برخوردهای فمینیستی و رادیکال را ‏برای از میان برداشتن پدرسالاری سرمایه‌داری ‏در پیش گیرند. کارزار علیه قوانین آپارتاید ‏اسلامی، که زنان ایرانی در دیاسپورا براه ‏انداخته‌اند، از این قبیل است. در این کارزار، ما ‏استدلال می‌کنیم که زنان ایرانی بمدت 28 سال ‏علیه رژیم زن‌ستیز اسلامی مقاومت کرده‌اند و ‏بدون ترس علیه این رژیم دین سالار در ‏خیابانها، مدارس، کارخانه‌ها، دانشگاهها و در ‏خانه‌ها مبارزه کرده‌اند. این مبارزه جهان هنری ‏را هم فرا گرفته است بطوریکه مبارزه، در فیلم و ‏شعر و رمان و هجو و کمدی‌نویسی هم ثبت ‏شده است. این زنان مبارزه‌جو نیازی به «نجات ‏دهنده» ندارند؛ زنان و مردان ایران قابلیت این را ‏دارند که رژیم اسلامی را از تخت سلطنت اش ‏برافکنند.‏
در مبارزۀ در حال جریان جهانی، کارزار ‏پیش نهاد می‌کند که ما باید از مقاصد ‏امپریالیستی آمریکا و طرح هایش برای ‏خاورمیانه آگاه باشیم. داد و فریاد رسانه‌ها در ‏مورد توان رژیم اسلامی برای تولید بمب اتمی ‏یا اقدام نظامی علیه ایران توسط آمریکا یا ‏اسرائیل، یا حتی مشترکاٌ، اگرچه باید بطور جدی ‏تعقیب و تحلیل شود، معهذا باید بمثابۀ مشاجرۀ ‏بین دو نیروی مرتجع از طرف فعالین فمینیست ‏ضد جنگ و مترقی تلقی شود. باید برای ما ‏روشن باشد که نزاع بین احمدی‌نژاد و بوش ‏تضاد بین «دیکتاتوری» و «دمکراسی» نیست؛ ‏امپریالیسم و بنیادگرائی اغلب در سرکوب کردن ‏و استثمار زنان با هم همکاری می‌کنند و یکی ‏می‌شوند. این درک از روابط کمک میکند که ‏استراتژی فمینیستی ضد جنگ در پیش بگیریم ‏که با صدای رسا و با وضوح اعلام بکند: «نه به ‏امپریالیسم» و «نه به بنیادگرائی».‏
در عین حال کارزار، ما را تشویق می‌کند که ‏جلوتر برویم و دربارۀ آلترناتیو بیندیشیم. ما ‏میدانیم که آمریکا هم اکنون دارد همدستان ‏خود را در جنبش های دانشجوئی، کارگری و ‏زنان در ایران و در دیاسپورا بسیج  و خریداری ‏می کند. این کار مستقیماٌ از طریق کمک مالی ‏به فعالین این جنبش‌ها صورت می گیرد و یا از ‏طریق کمک مالی به فعالین حقوق بشر و ‏سایت‌های ضد حکومتی. در عین حال، مأمورین ‏آمریکائی در عراق با همۀ گروه های اپوزیسیون ‏ایرانی مستقر در عراق تماس گرفته‌اند و ‏پیشنهاد کمک مالی و نظامی کرده‌اند تا عملیات ‏نظامی علیه رژیم اسلامی راه بیندازند. به عبارت ‏دیگر، هدف حکومت بوش جلوگیری از انقلاب ‏در ایران است و در عین حال تغییر رژیم اسلامی ‏به یک رژیم طرفدار آمریکا، یا خنثی کردن این ‏رژیم آنطور که در لیبی صورت گرفت تا ایران ‏نتواند بعنوان یک نیروی منطقه‌ای قد علم بکند ‏و به مقابله با آمریکا و اسرائیل بپردازد.‏
آلترناتیو پروژۀ امپریالیستی، انقلاب است. ‏انقلاب برای سرنگونی رژیم دین‌سالار اسلامی و ‏جایگزین کردن آن با یک رژیم سکولار، ‏دمکراتیک و مستقل که اجازه ندهد تسلط ‏امپریالیستی بر کشور اعمال بشود. ایرانی ها ‏خودشان کاملاٌ توانائی این را دارند که سرنوشت ‏خود را رقم بزنند و این رژیم دین سالار را عوض ‏کنند. در نپال، در عرض یک دهه، زنان انقلابی ‏توانستند تنها رژیم دین سالار هندو را متلاشی ‏بکنند و اکنون در جهت سرنگونی نظام سلطنت ‏مبارزه می‌کنند. آنها هم با نیروهای امپریالیستی ‏آمریکا، هندوستان و چین مبارزه کردند و هم با ‏نیروهای محافظه‌کار پدرسالار، کاست، دینی و ‏فئودال. آنها به سنت روزا لوکزامبورگ به ‏رفرمیسم گفتند «نه!» و راه انقلاب را در پیش ‏گرفتند. زنان ایران نیز می گویند «نه به ‏بنیادگرائی»، «نه به امپریالیسم» و رژیم اسلامی ‏را از اریکۀ قدرت بر  زیر خواهند کشید و بجای ‏آن یک رژیم دمکراتیک نوین برپا خواهند ‏ساخت.‏
‏