زندانی رژیم اسلامی ایران

پاسخ اول و دوم :‏
بدون تعریف مشخصی از پدیده "تواب" و ‏بررسی عملکرد "توابین" در زندان های ‏جمهوری اسلامی نمی توان در مورد مخدوش ‏شدن مرزها و یا هر تصمیم دیگری چون گفتگو ‏با توابین و گسترش فرهنگ دمکراتیک صحبتی ‏به میان آورد. همانطور که می دانیم واژه توبه و ‏تواب ریشه در ایدئولوزی اسلامی و فرهنگ ‏اسلامی دارد که در اینجا مورد بحث ما نیست. ‏ولی در عرصه سیاسی یا بعبارت دیگر در ‏فرهنگ لغت سیاسی  توبه و تواب معنی، مفهوم ‏و جایگاه خاصی دارد.‏
بطور مشخص واژه "تواب" هویت سیاسی است ‏که گروهی از زندانیان اگر نگوئیم با افتخار ولی ‏آزادانه آن را انتخاب کردند. به بیان روشن تر ‏‏"تواب" هویت گروهی از  زندانیان سیاسی است ‏که به زندانبان در ابعاد مختلف تبدیل شدند.‏
در ابتدا، سازمان مجاهدین مبتکر و تئوریزه ‏کننده مقوله توبه و تواب بود. این سازمان در ‏اواخر سال 60 برای حفظ نیرو هایش در زندان-‏ها"توبه تاکتیکی" را تدوین و تئوریزه کرد. و ‏اعضا و هواداران این سازمان اولین گروهی بودند ‏که در جهت گسترش و پیشبرد این تئوری در ‏زندان ها دست به حرکت های همه جانبه زدند. ‏طبق این نظریه، توبه تاکتیکی هیچ حد و مرز ‏سیاسی-انسانی و اخلاقی را نمی شناخت. ‏‏"توابین" در خدمت زندان و زندانبانان به ‏جنایات ضد بشری که تاریخ نمونه های آن را ‏بیاد ندارد دست زدند: همکاری در شناسائی نیرو ‏های انقلابی، دستگیری، بازجوئی، شکنجه ‏سرکوب و زدن  تیر خلاص از جمله وظایف و ‏کار هائی بود که" توابین" در رده های مختلف ‏در زندان انجام میدادند.‏
‏"گفتگو در خدمت فرهنگ دمکراتیک" موضوعی ‏است که طرفین گفتگو باید به ایده های ‏دمکراتیک، آزادی های دمکراتیک و حقوق ‏دمکراتیک اعتقاد داشته باشند. آیا می توان با ‏لاجوردی ها، حلوائی ها، نیری ها، فکور ها، و ‏توابین از دمکراسی و حقوق دمکراتیک و ‏فرهنگ دمکراتیک بحثی به میان آورد؟ یا با ‏کسانی که با توجه به شرایط، نظرات و پرنسیپ-‏های  گوناگونی اتخاذ میکنند میشود وارد این ‏چنین بحثی شد؟  قضاوت را  به خود شما ‏خوانندگان محترم  واگذار میکنم.‏
پاسخ سوم :‏
بدون شک، بریدن، خیانت، همکاری و توبه ‏رهبران و اعضاء سازمان های سیاسی چپ و ‏غیره که  زمانی مبلغ و مروج مبارزه و  مقاومت ‏بودند و  رهائی انسان را نوید میدادند، برای ‏هواداران و همچنین توده های مردم  ضربه ای ‏سیاسی و روحی بود. کسانی که برای رهائی ‏میلیون ها انسان کمر به مبارزه بسته بودند، ‏اکنون در پشت دیوار های زندان آنچنان ‏فروریخته و در هم شکسته شدند که این بار ‏مروج ایدئولوژی های ارتجاعی و  ضد انقلابی ‏بودند. و با ضد انقلا ب آگاهانه به سرکوب  ‏زندانیان، مردم و جنبش  انقلابی  پرداختند.‏
‏ بدون تردید، همانگونه که خیانت های حزب ‏توده در تاریخ مبارزات مردم ما  ثبت شده، ‏خیانت و نقش اعضاء و رهبران "تواب" درتاریخ  ‏جنبش مقاومت مردم کشور مان ثبت خواهد شد.‏
پاسخ چهارم :‏
در واقع، در پس واژه "قربانی" بحث ‏‏"بخشش" مطرح  می شود. با توجه به ابعاد ‏گسترده جنایات جمهوری اسلامی  در زندان ها ‏و کشتارهای سالهای 60 و 67 و با توجه به ‏عملکرد توابین بعنوان سرکوبگران و  شکنجه ‏گران، تصمیم در این مورد  تنها به زندانیان ‏سابق جمهوری اسلامی محدود نمی شود. بلکه ‏این موضوع فرا تر از آن، در ارتباط با هزاران مرد ‏و زن مبارزی است که به جوخه های اعدام ‏سپرده شدند، در ارتباط با خانواده های اعدامیان ‏و همچنین به مردم ما و جنبش مبارزاتی آنها در ‏ارتباط است. بنا بر این ما زندانیان سابق نمی ‏توانیم تنها تصمیم گیرندگان باشیم بلکه ‏دادگاهی عادلانه، بر اساس شواهد، قرائن  و ‏مدارک عینی و واقعی صلاحیت تصمیم گیری ‏در این مورد را  دارد.‏
پاسخ پنجم :‏
باید توجه داشت که بحث بر اساس انتقام گیری ‏و یا رفتار متقابل نیست. چرا که انسان-هائی که ‏برای اهدافی انسانی مبارزه کرده و میکنند، آنان ‏که برای بالندگی و شکوفائی انسان تلاش ‏میکنند و به آن اعتقاد راسخ دارند.، انسان ها ئی  ‏که برای نابودی و محو سیستم سرکوب، شکنجه ‏و اعدام مبارزه میکنند هر گز انتقام و مقابله به ‏مثل را هدف خود قرار نداده و  نمی دهند. ‏چنین تفکری،  به طور کلی، هر گونه خشونت و  ‏سرکوب جسمی و روحی را اساسا مردود میداند. ‏ولی از طرف دیگر، تریبون آزاد برای " توابین"  ‏تحت هر عنوان و هر پوششی فراهم نمیکند.‏
‎*‎