پاسخ سوم‌:
باید توجه داشت که «تحریم گسترده» در انتخابات شوراها و بویژه مجلس هفتم عمدتا ٌ در شهرهای بزرگ مادیت یافت و نه در شهرهای متوسط و کوچک. درنتیجه، رژیم، با مددگیری از میزان معینی از تقلب انتخاباتی، مشارکت مردم را در (آخری) حدود 51 درصد اعلام کرد.
دیگر آنکه درجامعه ایران (برخلاف جوامع پیش‌رفته دمکراتیک)، غالبا ً منافع دراز مدت و شکل گرفته‌ي گروهی تعیین کننده مشارکت در انتخابات نیستند. در واقع، این محاسبات روزهای آخر هستند که اهمیت بسزائی می‌یابند. بنابراین، امروز که حدود 5/2 ماه به انتخابات باقی مانده مشکل است رأی قطعی در این باره صادر کرد. در هر حال، یک امر مشخص است. حمایت کنندگان طیف اقتدارگرا درحال حاضر، در شرایط عادی، از حدود 15 درصد تجاوز نمی‌کنند. از میان مابقی، که بدرجات گوناگون از حاکمیت سرخورده اند و اعتقادی بدان ندارند، شاید درشرایط کنونی، 20 تا 25 درصد از واجدین رأی، برای دفع شر بزرگتر حاضر به حمایت از هاشمی رفسنجانی شوند. تصور من آنست که (بدون احتساب تقلب های احتمالی) کمتر از 40 درصد از مردم در این انتخابات شرکت کنند.

پاسخ چهارم‌:
همانطور که در پاسخ به پرسش دوم نیز مطرح کردم، حکومت محدودیت‌های بنیادین بر سر راه کاندیداهای «غیرخودی» قرار داده است. درعین حال هیچ یک از کاندیداهای کنونی برنامه شفاف و جدی برای انجام تحولات ساختاری ـ بویژه در راستای دموکراتیک سازی ـ ارائه نکرده‌اند. در شرایطی که اپوزیسیون دمکراتیک و جمهوری‌خواه می‌رود که برنامه و ارزش‌های مستقل خود را (از جناح ‌بندی‌های موجود) طرح کند و مردم را در راستای تغییرات دمکراتیک ساختاری حساس نماید، شرکت در انتخابات غیرآزاد کنونی، حتا اگر با نیت افشاگری از حکومت انجام شود، درمجموع ضرری بیش از نفع خواهد داشت. به باور من، اپوزیسیون دمکراتیک ـ جمهوری‌خواه می‌باید با طرح گزینه «انتخابات آزاد» و ضرورت برگزاری آن، مردم را از مشارکت در این انتخابات برحذر دارد.