‏۲- فرج سرکوهی‏
دبیر تحریریه آدینه در توطئه کشتار نویسندگان ‏و اهالی قلم که به قتل های زنجیره ای شهرت ‏یافت از مهلکه خلاصی میابد، فرصتی که محمد ‏مختاری و محمد پوینده  نمی توانستند از آن ‏بهره مند شوند. سرکوهی پس از دستگیری و در ‏فرصتی بدست آمده در نامه ای که به رنجنامه ‏وی شهرت یافت، به روایت برخی از حوادث آن ‏دوران می پردازد "48روز زنده بگوری و دو بار ‏خودکشی ناموفق.... و زندگی شرافتمندانه تا ‏‏13آبان".  تاس فرج سر کوهی خوش می نشیند ‏و با همراهیِ بی نظیر اپوزیسیون خارج کشور که ‏اگر نه در هیچ موردی که در مورد وی سنگ ‏تمام گذاشتند، همچنین وجود شرایط مناسب ‏در به ثمر نشستن اعتراض ها، در نهایت منجر به ‏آزادی و کوچ و مهاجرت سرکوهی به غرب می ‏گردد. فشار امنیت خانه اسلامی در دوران حبس ‏وی تا آن حد بود که سرکوهی را به بسیاری ‏کارهای شنیع واداشتند،  تا آن جا که خود ‏معترف شد "زندگی ام تا 13آبان شرافتمندانه ‏بوده" ناگفته هایی بسیار هنوز در پس دیوارهای ‏اتاق های تمشیت  به حبس مانده است و هم ‏چون دیگر اسناد جنایت جمهوری مرگ سالار ‏تا حیات این حکومت در سایه خواهد ماند. عزت ‏الله سحابی، علی افشاری، عباس عبدی، برخی ‏فعالان جنبش دانشجویی، وبلاگ نویسان، ‏تعدادی از روزنامه نگاران و.... هم چون نبوی ‏وسرکوهی از شانس کم و بیش مشابه اهدایی ‏برخوردار شدند، هم چنین-اما-تمامی آنها با ‏درجات متفاوت، و در آسیاب نوبتی تواب سازان ‏معترف به اعمال نکرده شدند. این شانس البته ‏تا همین لحظه به تساوی در اختیار همه بندیان ‏قرار نگرفته است و ما شاهد حضور و وجود دو ‏گونه زندانی متفاوت در زندانی به وسعت ایران ‏هستیم.‏
باید توجه داشت که تفاوت های رفتاری در دوره ‏های زندان حکومت اسلامی بر اساس مضامین ‏هر دوره بر امر تواب سازی تاثیر غیر قابل انکاری ‏داشته است. به عنوان مثال برخورد سرجنبانان ‏حکومت در سالهای 61 تا 63 را مقایسه کنید ‏با زندان بعد از 2خرداد 76 و دوره حبس خودی ‏های حکومت یا جریان موسوم به ملی مذهبی ‏ها. بدون تردید از حق آزادی زندانی سیاسی بی ‏هیچ "اگر و استثتا" می بایست  دفاع کرد. اما از ‏تغییر شرایط بدست آمده تنها ما بهره مند ‏نیستیم، پیش از ما این کار بدستان اسلامی اند ‏که خود را با شرایط هم سان می سازند. نگاه ‏کنید به وضعیت زندان های حاضر، که شاهد دو ‏نوع زندان و زندانی هستیم. زندانی"بوتیکی" ‏که در ویترین رژیم قرار دارد و هر از چند گاه و ‏از سر نیاز‎ ‎می شود همه جا به نمایش آن  ‏پرداخت، وزندانیانی از جنس دیگر. همانگونه که ‏آوردم، شرایط جدید، اصل دفاع از آزادی همۀ ‏زندانیان سیاسی بدون قیدوشرط را نمی تواند ‏مورد کمترین تردید قرار دهد.‏
بساز و بفروش های جمکرانی، به سادگی و با ‏وقاحتی کمیاب، با این دکان دو نبش بر روی ‏جنایت دهه 60 خاک می پاشند. امیدوارم با این ‏مقدمه بتوانم به 5 سئوال شما (نه چندان به ‏ترتیب) پاسخ گویم.‏
تواب واژه ای است قرآنی واسلامی با بار مذهبی ‏وانحصاری خود که از فرهنگ خمینیسم و ‏شیعی و از فردای بهمن یخ زده و غارت انسان ‏به ادبیات سیاسی اجتماعی ایران و از آن بیشتر ‏به مردم ایران تزریق شد. به جرأت هیچ واژه ای ‏با این حد از بار شرعی و مذهبی در خدمت ‏اهداف سیاسی قرار نگرفته است؛ و هیچ مفهومی ‏رساتر از "تواب" ویژگی نظام زندان اسلامی را ‏عریان نکرده است .‏
درازنای حیات زندان اسلامی در آمیزش با ‏جفت جدا ناشدنی پیکره نامنحوس آن- ‏توابیسم-ترجمان فجیع  "خود نبودن انسانی" ‏در نظامی ایدئولوژیک را معنا  بخشیده. روح ‏حاکم بر زندان های حکومت اسلامی به جهت ‏باورهای ایدئولوژیک مذهبی (آنهم از نوع شیعی) ‏در تمامی بود نا مبارک 27 ساله اش؛ کشتن ‏هویت انسانی و باز آفرینی هویتی دیگرگون بوده ‏است. اشتراک عمل این ماشین انسان خرد کن ‏و خرد ستیز، در برهنه ترین شیوه تهاجم به ذات ‏انسان، یعنی عرصه هجوم ایمانی، برجستگی و ‏ویژگی زندان های ایدئولوژیک دوران مدرن را ‏نمایش می دهد. "هم سان سازی عقیدتی ‏سیاسی" کارخانۀ تواب سازی اسلامی که ‏بزرگترین کارعمرانی اش برای ایران، گورستان و ‏زندان بوده است؛ با درجاتی متفا وت از شناعت ‏همچنان "تا" به امروز برقرار است.‏
تواب کسی است که با ضرایب مختلف و انگیزه ‏ها و شرایط متفاوت دریک همسان سازی ‏سیاسی ایدئولوژیک به"هم کاری" با ‏زندانبان وادار شده است. بار این تغییر و ندامت ‏سیاسی، در پیوند با دگردیسی عقیدتی سیاسی ‏در"ختنه، سیاسی ایدئولوژیک" هجوم یافته ‏گان تبلور یافته است. رهبر کاریزمای حکومت ‏اسلامی آیت الله خمینی، که تکرار نامش توهین ‏به دنیای مدرن است، از فردای انجماد انسان، در ‏هجومی  بهمن آسا و با شعار معروف "همه با ‏هم"اش که معنایی جز "همه با من" نداشت، ‏کین خواهی  کم یابی را در تاریخ ایران بدعت ‏گذاشت که هم چون دیگر دست آوردهای ‏انقلاب شکوه مندش!!!! رهایی از آن به رویای ‏دست نایافتۀ ایرانی بدل گشته است.‏
در نظام زندانِ حکومت، برای مرگ فروشان تنها ‏مطیع بودن  بسنده نبوده است. انسان زدایی ‏اسلامی در قوانین جامعه  چاه زده و جمکرانی، ‏بنیان مجازات اسلامی در ایجاد فکر یک سان و ‏تفتیش فکر قرار گرفت. جراحی درونی ترین ‏زوایای روح انسان در مفهوم "احراز توبه" و ‏در د فن گاهِ انسانی قرن حاضر موسوم به ‏‏"تابوت و"قیامت" در فاصله سال های61 تا ‏‏63 و در زمان فرمانروایی جنون و خون اوج پرده ‏دراماتیک این نمایش مرگ را در تسخیر اندیشه ‏و رفتار انسان رقم زده است. پدیده توابیسم ‏مهمترین بخش از هستی نظام زندان اسلامی ‏است، به همین دلیل ساده، نوک تیز حمله ی ‏تمامی فعالین حقوق انسانی می بایست متوجه ‏زخم زنندگان اصلی- ونه زخم خوردگان- باشد. ‏ندای نفی خشونت با خشونت رفتاری به ‏هموندان وهمراهان از پای فتاده ناسازگار می ‏باشد. توضیح پدیده توابیسم  و چرایی آن بدون ‏توضیح سیستم جهنمی شکنجه اسلامی ‏درغالب حد و تعذیر و تهاجم ایدئولوژیک به ‏ذات  انسان، میسر نمی باشد. مهمترین تفاوت ‏زندان اسلامی با زندان شاهی را در ویژه گی ‏ایدئولوژیک آن باید جستجو کرد [تولید انسان ‏اسلامی با هدف خوارداشت آن در کارخانه های ‏ذوب انسان] این ماشین جهنمی در عمر ‏پربرکت!! ج.ا. هیچگاه متوقف نشده است.‏
هم چنین در توضیح نوزایی پدیده توابیسم در ‏زندان دهه60 باید یاد آورشد که مارگیران ‏حوزوی و ایدئولوگ های جمکرانی ایران  با ‏مشروعیت آسمانی!  خود نبرد در دو عرصه ‏سیاسی ایدئولوژیکرا به موازات هم و در زمانی ‏که"شهیدان درگورها جامه تعویض می کردند" ‏با خیل جوان دستگیر شدگان آن سال ها آغاز ‏کردند. (ترکیب زندان در سال های 60تا62 ‏عمدتاٌ ترکیبی دانش آموزی بود). تقابل و رو ‏در رویی نابرابر یک نیروی در قدرت و آماده ‏جنگ و تا بن دندان ایدئولوژیک-با جنبشی ‏جوان و پر شور که تنها به مقابله با سیاست های ‏زور مدارانه روانه میدان جنگی نا برابر شده بود، ‏جامعه را  به میدان جنگی تبدیل کرد که ‏بیشترین تعداد اعدام های جمعی را درکارنامه ‏سراسر تباهی حاکمیت ثبت کرده است. مرگ ‏فروشان، اسرای بیشمار این نبرد نابرابر را تاسر ‏حد تسخیر اندیشه و ندامت سیاسی آلوده به ‏تغییر ایدئولوژیک، به خود ویرانگری سوق دادند. ‏در سویی جنبشی جوان و خام که فاقد ابزارهای ‏رزم بود و آمادگی جنگیدن نداشت، در تقابل با ‏غول از چراغ درآمده ای که هستی و بقای خود ‏را در جنگیدن  می دید. زمین بازی و قوائد آن ‏اما از طرف "پیروز ابلیس مست" تعیین می ‏شد. خدا باوران زنگی مست، عرصۀ نبرد را از ‏حوزۀ سیاسی به رزم و رو در رویی ایدئولوژیک ‏که آنرا نقطه قدرت وبرتری خود می پنداشتند ‏کانالیزه کردند. اوج این درماندگی ایدئولوژیک را ‏در مناظره تلویزیونی رهبری وقت بزرگترین ‏سازمان سیاسی چپ، فداییان اکثریت- فرخ ‏نگهدار-از سویی و احسان طبری که از پردانش ‏ترین چهره های فلسفی چپ بود می شد ‏مشاهده کرد. گلادیاتورهای چوبین جنبش چپ ‏در مصاف ایدئولوژیک با سرجنبانان فلسفی ‏حکومت اسلامی (سروش و مصباح) یا بنا بر ‏مصلحت سیاسی یا فقر دانش فلسفی، بازنده ‏گان این مصاف گردیدند. یادآوری کم آوردن ‏دراین مصاف که صورت هزینه پرداخت نشده ‏اش را به پای چپ نوشتند، برای من به عنوان ‏عضوی جوان وکوچک از خانواده چپ هنوز یاد ‏آور خاطره ای دردناک است. هر موضوع مورد ‏بحث در آن سال ها مشروط به جدل های ‏ایدئولوژیک بود. اگر در این سو نبرد را جمع ‏بیشماری از طریق وسایل ارتباط جمعی مشاهده ‏می کردند در عرصۀ کنترل نظام زندان کیفیتی ‏دیگرگونه برقرار بود. شلاق و پوست و گوشت و ‏استخوان؛ و البته میدانی با سکوهایی خالی از ‏تماشاچی، بی یاوری وداوری و "کرکسان تماشا" ‏و قربانیان بیشمار.‏