از فردای قدرت و قوام یافتگی واماندگان دیروز و ‏استقرار با "ساطور وکنده" درکوچه ها و بوییدن ‏دهان ها برای آنکه "مبادا گفته باشی دوستت ‏دارم" تا به امروزکه ایران را به حد رذالت خود ‏پایین کشیدند، سازمایۀ فکری "مرگ فروشان" ‏خوار داشت انسان بوده  و تسخیر اندیشه وروان ‏آدمی، که در مفهوم "خود نبودن" و توبه ‏اسلامی معنا یافته است.  مروری به روزنامه های ‏وقت در سال58 و آگهی های تواب ساز اولیه آن ‏زمان که جنبش ترقیخواهانه وقت با گیج سری ‏به آن نگاه می کرد و آن را نمی دید به فصل ‏خود فاجعه ای  را هشدار می داد که تمایلی بر ‏دیدنش وجود نداشت.‏
قرق بانان با عناوین کلیشه ای و ثابت در روزنامه ‏های وقت اینگونه به جراحی انسان برخاستند. ‏این جانب....فرزند.... از فرقه ضاله..... اعلام ‏انزجار کرده و..... "برائت خود را ......اعلام ‏می کنم...... حکومت تواب ساز به همان سادگی ‏آغازید و به همین سادگی ادامه می دهد. آخرین ‏نمونه ازاین دست رامین جهانبگلو می باشدکه ‏با پای خود و بعد از آزادی از  زندان، یک سر به ‏خبرگزاری ایسنا می رود و در مصاحبه ای ‏داوطلبانه!!!  به تلقی از آن چه جاسوسی نام می ‏نهند  معترف می شود.حرف همۀ این سال ها ‏لکه دار کردن انسان بوده است. توبه برقرار است ‏و تواب سازان هنوز بر"گذرگاه ها مستقر" نمونه ‏هایی فراوان در سالیان اخیر و در اتاق های ‏تمشیت به " خود نبودن" خود معترف شده ‏اند.‏
بسیاری از هجوم یافته گان سالیان اخیر اما-‏شانس آن را یافته اند تا با تغییر شرایط ‏جهانی و داخلی به باز سازی خود و هم گونه ‏گی با محیط برسند و بعضاٌ در حوزه های ‏گذشته کاری خود، فعالیت کنند. شانسی که  ‏امکان استفاده از آن در فاصله سال های سیاه ‏‏61 تا 63 تقریباٌ صفر بوده است. دو نمونه ‏ابراهیم نبوی و فرج سرکوهی از آن جمله اند.‏

۱- ابراهیم نبوی‏
طنزپرداز معاصر در فاصله سال های 1377 تا ‏‏1379دو بار به حبس می رود. بار اول در زندان ‏کوتاهش فرصت میابد دو کتاب بنویسد، دو بار ‏به خارج سفر کند و در نوبت دوم حبسش، طرح ‏چهار کتاب را بریزد و دوکتابش را به چاپ ‏برساند. از وی خواسته می شود تن به اعتراف ‏دهد و در حد اقل سه نوبت از وی مصاحبه ‏ویدئویی می گیرند. نبوی هم اینک در خارج از ‏کشور به حرفه سابقش مشغول است. شرایط این ‏امکان را به نبوی ارزانی داشت تا برخلاف ‏دهه60 با کمترین فشار و هزینه به خارج بیاید. ‏ابراهیم نبوی یا به قول دوستان ‏نزدیکش"داورنبوی" (نبوی را در دهۀ60 با این ‏نام می شناختند) دراوج کشتارهای دهۀ60 و در ‏فاصلۀ سال های 1364-1361 در یکی از ‏سیاسی ترین مشاغل به انجام وظیفه می ‏پرداخت وی در اوج سلاخی حکومت، مدیر دفتر ‏سیاسی وزارت کشور بوده است. زمان انجام ‏وظیفه را به اشتباه تایپ نکرده ام 1364- ‏‏1361خوب نگاه کنید راستکی است. وی در ‏همین دوران و در سال1364جانشین مدیر کل ‏اجتماعی وزارت کشور می شود. از دیگر ‏مسئولیت های غیر مهم!!! وی هم چون، مدیر ‏طرح برنامه شبکه سراسری سیما، عضو شورای ‏مرکزی تحکیم وحدت، مشاور رئیس دانشکده ‏صدا و سیما، و... می گذریم. چنانچه مشاهده می ‏کنید تمامی مشاغل داور نبوی سیاسی می ‏باشند! و نتیجه منطقی آنکه داور نبوی براساس ‏باورهای سیاسی اش مسئولیت های کلیدی را ‏عهده دار شده است. اما نبوی معتقداست "هیچ ‏باور سیاسی ارزش رنج کشیدن ندارد" او با ‏تمسخر سیاسیون به ریش سیاست میخندد، ‏لودگی می کند، و بر اساس باور فردی اش به ‏توبه تن می دهد. به اعتقاد نبوی"برای باوری که ‏دو سال بیشتر طول نمی کشد نباید سه سال ‏زندان کشید" [چراغ دروغ....گویا نیوز 15 آذر ‏‏1383] ‏
نبوی در مهاجرت سیاست می کند، سیاسیون را ‏میخنداند ،کسب حلال می کند والبته که ‏سیاسیون!! سالن های نمایشش ر ا پر می کنند. ‏شانس اهدایی به نبوی که قابلیت تغییر در هر ‏دو سال یک بار را دارد (توبه خفیف)-بر وزن ‏سکته خفیف،-نصیب معدود کسانی در سالیان ‏اخیرشده است. بسیاری از مورد هجوم یافته گان ‏دهۀ60 و اصطلاحاٌ توابین آن دورا ن سرنوشت ‏هایی تراژیک و متفاوت از نبوی را ازسر گذرانده ‏اند، خودکشی، بیماری های لاعلاج روانی، انزوا، ‏سکوت، خودخوری و... از مشخصه های سیاه آن ‏دوران است.‏