‏[امروز 31 اکتبر که این مقاله برای آرش ارسال ‏می شود روزنامه ها از درگیری های سخت و ‏خونین بین نیروهای نظامی مکزیک و توده های ‏اعتصابی در ایالت اوآکساکا خبر می دهند. ‏لوموند 30 اکتبر می نویسد: "اوآکساکا که چهار ‏ماه است در شورش به سر می برد دو روز پیش، ‏صحنهء حوادث خطیری بود که سه کشته به جا ‏گذاشت، از جمله یک روزنامه نگار آمریکایی". ‏این درگیری ها همچنان ادامه دارد. نیروهای ‏مختلف از جمله زاپاتیست ها اعلامیه هایی داده ‏اند. مقالهء حاضر ما را با زمینه ها و ابعاد مبارزهء ‏جاری آشنا می کند.]‏

انتخابات ریاست جمهوری در مکزیک، طبق ‏یرنامه، در 2 ژوئیه 2006 برگزار گردید. ‏کاندیدای حزب دست راستی کاتولیک ‏PAN‏ ‏‏(حزب اقدام ملی) فلیپ کالدِرون، با اختلاف آراء ‏‏56 صدم در صد (یعنی با اختلاف 243 هزار ‏رأی از 41 میلیون رأی) در مقابل کاندیدای ‏رفرمیست چپ، آندره مانوئل لوپز ابرادور، از ‏حزب ‏PRD‏  (حزب انقلابی دموکراتیک) برنده ‏اعلام شد.‏
مقامات حکومتی با علم به اینکه ابرادور شانس ‏زیادی برای برنده شدن دارد، از مدتها قبل به هر ‏ترفندی دست یازیدند تا او را از دور مسابقهء ‏انتخاباتی خارج سازند. پخش مخفی باند ‏ویدئویی برای بی حیثیت کردن او، پرونده سازی ‏واهی، زندان و لغو حقوق شهروندی ار آن جمله ‏اند. ترس الیگارشی حاکم در مکزیک و ‏قدرتمندان ایالات متحده از اینکه کشور دیگری ‏در آمریکای لاتین به جریان چپ حاکم در کوبا، ‏ونزوئلا، بولیوی، برزیل، اوروگوئه، آرژانتین و ‏شیلی بپیوندد در این اقدامات بی تأثیر نبوده ‏است. ولی به رغم همهء اینها، زیر فشار توده ای ‏و تظاهرات آنها ابرادور توانست به حقوق خویش ‏دست یافته به عنوان کاندیدای چپ به انتخابات ‏راه یابد.‏
اقدام بعدی حاکمیت، سازماندهی وسیع تقلب ‏انتخاباتی برای جلوگیری از انتخاب کاندیدای ‏چپ بود. گزارشگران بی مرز و مانوئل بروسو ‏‏(رئیس شورای وزیران اروپا) و ناظرین بی طرف ‏به موارد متعددی از این تقلبات اشاره کرده، ‏نگرانی خود را ابراز داشته اند (لوموند ‏دیپلوماتیک، اوت 2006). منابع دیگری هم از ‏جمله به موارد زیر اشاره کرده اند: 904 هزار ‏رأی حتی شمرده نشده در حالی که با اختلاف ‏‏243 هزار رأی برنده را اعلام کرده اند. شمار ‏زیادی از مردم در روز رأی گیری متوجه شدند ‏که نامشان در لیست انتخاباتی نیست. در 3500 ‏حوزهء انتخاباتی، تعداد آرای اعلام شده، 58 ‏هزار رأی از آرای ثیت شده در لیست بیشتر ‏بوده. برخی از روزنامه های مکزیک عکس هایی ‏چاپ کردند که نشان می داد صندوق های رأی ‏متعلق به حوزه های طرفدار چپ به دور انداخته ‏می شود. ‏
در هر کشور دموکراتیکی با این اقدامات اگر نه ‏به لغو انتخابات، دست کم به شمارش دوبارهء ‏کل آنها منجر می شد ولی در مکزیک ادارهء ‏فدرال انتخابات و دادگاه انتخابات،  تمام ‏اعتراضات قانونی ابرادور را رد کرده، در 7 ‏سپتامبر رسماً پیروزی کالدِرون را اعلام نمودند.‏
با اعلام نتایج انتخابات، مردمی که اعتراض ‏داشتند و آن را نمی پذیرفتند به خیابان ها ‏ریخته و دامنهء تظاهراتشان هر روز وسییع تر ‏می شد. با روشن شدن تقلبات و بی ترتیبی های ‏رأی گیری، با فراخوان ابرادور، در 8 ژوئیه 700 ‏هزار نفر، دوهفته بعد 2 میلیون نفر و در 30 ‏ژوئیه سه میلیون نفر در مکزیکو و 7 میلیون نفر ‏در سراسر مکزیک به منظور اعتراض به نحوهء ‏برگزاری انتخابات اجتماع کردند و خواستار لغو ‏آن گردیدند. شرکت کارگران و دهقانانی که به ‏شهر آمده بودند و شمار بومیان در این ‏اجتماعات زیاد بود. گسترهء خواست های مردم ‏از لغو انتخابات فراتر رفته و به تدریج تمام ‏سیاست های الیگارشی حاکم را نشانه می ‏گرفت. به ویژه سیاست های خصوصی سازی، ‏بیکاری و فقر، فساد دستگاه اداری و انحصار ‏رسانه های عمومی در دست دولت سرفصل های ‏مهم این اعتراضات هستند. مبارزه ای که بر سر ‏تقلبات انتخاباتی شروع شده، میرود که به یک ‏شورش همگانی انقلابی بدل شود. چنین ‏وضعیتی در شرایط انقلابی آمریکای لاتین از ‏اهمیتی به سزا برخوردار است. این مبارزه، یک ‏باره، همهء تضادهای کهنهء جامعهء مکزیک را ‏که طی سالها انباشته شده بود، بر روی صحنه ‏کشاند. فقدان دموکراسی، رشد اقتصادی ای که ‏به هیچ رو وضعیت کارگران و دهقانان و مردمان ‏فقیر را بهبود نبخشیده، بیکاری و سطح پایین ‏دستمزدها، فساد همگانی دستگاه اداری و ‏مهاجرت میلیونها مکزیکی به ایالات متحده برای ‏یافتن کار، همه عواملی هستند که اوضاع بحرانی ‏کنونی را ایجاد کرده اند.‏
در کشوری که به لحاظ داشتن میلیاردرها ‏چهارمین کشور جهان است، پنج میلیون نفر در ‏فقر بی نهایت زندگی می کنند و مردم می دانند ‏که به سبب این شکاف عظیم طبقاتی، ‏ثروتمندانی وجود دارند که همراه با شرکت های ‏چند ملیتی ثروت کشور را غارت نموده، حکومت ‏راکنترل می کنند.‏
در دورهء پیش از انتخابات با سلسله تحولاتی ‏روبرو بوده ایم که نشان از صف بندی های ‏کنونی می دهد، از جمله: گسترش جنبش ‏سندیکایی و دانشجویی، تغییر استراتژی جنبش ‏زاپاتیستی در جهت اتحاد نیروهای چپ با هدف ‏مبارزه با سرمایه داری حاکم (اعلام آماده باش ‏سرخ در ژوئن 2005 و ششمین بیانیهء جنگل ‏لاکندونا [1] و گردهمایی های "کارزاری دیگر" ‏در ژانویه 2006 در شهر کریستوبال) از سویی و ‏حملات بی رحمانه و خشونت آمیز دولت علیه ‏کارگران فولاد در شهر لازارو کاردینا در ایالت ‏Mich oaca‏ و سرکوب خونین طرفداران ‏زاپاتیست ها در سان سالوادور در آتنکو‎ ‎‏ و ‏تهاجم به آموزگاران اعتصابی در شهر آکساکا که ‏به اشغال خیابان ها و مراکز مهم شهری دست ‏زده بودند، از سوی دیگر. انتخابات فرصتی فراهم ‏کرد تا مردم حکومت 70 سالهء ‏PRI‏ (حزب ‏انقلاب نهادینه شده) و پنج سال حکومت دست ‏راستی ویسنته فوکس از حزب ‏PAN‏ را زیر ‏سؤال ببرند. میلیون ها مکزیکی از اقشار مختلف ‏از کارزار انتخاباتی رهبر اپوزیسیون، لوپز اُبرادو ‏پشتیبانی کردند. اُبرادو (به گفتهء پروفسور جرج ‏گرایا، استاد علوم سیاسی دانشگاه ویلیام و ماری ‏در ایالت ویرجینیا که اخیراً بیوگرافی او را ‏نوشته) یک رفرمیست است: "اُبرادو به ‏ناسیونالیسم انقلابی معتقد است. طالب دولتی ‏قوی با برنامهء اجتماعی ست و از سیاست ‏حمایتی و خودکفا در مورد نفت و گاز طبیعی ‏دفاع می کند" (به نقل از مقالهء آلن وود). شک ‏نیست که او رفرمیستی ست که پایه های ‏اساسی جامعهء سرمایه داری را زیر سؤال نمی ‏برد ولی همین قدر که توده های میلیونی را به ‏حرکت درآورده و پایه های رژیم حاکم بر ‏مکزیک را سست نموده برای امپریالیست ها و ‏قدرت حاکم خطرناک به شمار می رود." مردم ‏در او آنچه را که خود می خواهند می بینند ‏یعنی فرصتی برای تغییر برخی امور، تغییر ریشه ‏ای برخی امور. اما آنچه واشنگتن را به هراس ‏انداخته نه لوپز اُبرادو، بلکه نیروهایی ست که او ‏به میدان آورده و طبقاتی که از او پشتیبانی می ‏کنند" (به نقل از همان مقاله).‏
پس از گردهمآیی 30 ژوئیه، بست نشینی مردم ‏در خیابان ها و جاده ها در مکزیکو ادامه پیدا ‏کرده. آنها تمام شب ها حتی در زیر باران در ‏خیابان ها برای دفاع از کارزارهای خود ایستاده ‏اند و از این طریق کار مؤسسات اقتصادی را فلج ‏نموده اند. نتیجهء مستقیم این جنبش اعتراضی ‏بالا رفتن محبوبیت ‏PRD‏ بود که در انتخابات ‏ماه اوت، اولین پست حکومت ایالتی چیاپاس را ‏نصیب خود کرد. اُبرادو با درک موقعیت انقلابی ‏و با نفی نتایج انتخابات تقلبی، خویش را در ‏رأس جنبش مردم قرار داد و حکومت را به ‏مبارزه طلبید. این حرکت، جنبش طرفداران او ‏را به دومین گروه بزرگ کنگره تبدیل کرد. نقطه ‏عطف جنبش اعتراضی در مکزیک، صدور ‏فراخوان "میثاق ملی دموکراتیک" ‏‎(CND)‎‏ ‏توسط  لوپز اُبرادور، زیر فشار افکار عمومی در ‏روز 16 سپتامبر یعنی روز استقلال مکزیک بود ‏که در آن حدود یک میلیون نماینده از سراسر ‏کشور شرکت کردند. علاوه بر آن، ده ها هزار نفر ‏نیز که ثبت نام نکرده بودند با اعلام حمایت خود ‏از آن پشتیبانی نمودند. اعلام اعتصاب عمومی ‏‏24 ساعته در ماه سپتامبر ابتکار دیگری بود که ‏از طرف سازمان های چپ و مارکسیست انجام ‏گرفت. هدف اولیهء این گردهمآیی تصمیم ‏گیری نسبت به نتایج انتخابات و حرکت بعدی ‏بود. در تدوین این هدف، دو گرایش بروز کرده است:‏
اول: برای بوروکراسی تشکیلاتی ‏PRD‏ ، ‏گردهمآیی میثاق ملی میتینگی ست جهت ‏اعمال فشار اضافی بر روی قدرت حاکم تا شاید ‏به توافقی با اپوزیسیون دست یازد. و احتمالاً ‏تنی چند از رهبران آن را در قدرت شریک سازد ‏و بخش هایی از برنامهء آن را بپذیرد. این فرضیه ‏با وجود عوامل نفوذی ‏PRI‏ (حزب انقلاب نهادی ‏شده که 70 سال حکومت مکزیک را در اختیار ‏داشته و در سال 2000 از قدرت برکنار گردید) ‏که فرصت طلبانه درپی کسب مقام به جنبش ‏اپوزیسیون پیوسته اند باعث یک تضاد درونی در ‏PRD‏ گردیده است. در همان روز اول رهبرانی ‏تاریخی چون کاردناس که جنبش را از "تعرض ‏آشکار به نهادهای قانونی" منع می کردند با ‏فریاد "خائن، خائن" از صحنه جارو شدند.‏
دوم: از پایه های حزب چنین بر می آید که ‏کارگران، دهقانان و جوانان انقلابی حزب خواهان ‏ریزه خواری از سفرهء طبقهء حاکم نیستند. برای ‏آنان "میثاق ملی دموکراتیک" یک بدیل ‏حکومتی ست و از آنجا که دادگاه فدرال انتخاب ‏کالدرون (کاندیدای دیگر) را به رسمیت ‏شناخته، این عمل اعتراضی از تمام چارچوب ‏های قانونی فراتر رفته و آشکارا نفی حکومت ‏فعلی را نشانه گرفته است. به نظر می آید که ‏اُبرادور با درک اوضاع کنونی، می کوشد به این ‏گرایش نزدیک شود. او قول یک "تغییر ‏رادیکال" را داده و خواهان یک "نقشهء جامع ‏برای تغییر مکزیک" گردیده است.‏
در اینجا لازم به یادآوری ست که تاکتیک ‏تحریم انتخابات که زاپاتیست ها و برنامهء ‏‏"کارزاری دیگر" توصیه کرده اند بی تأثیر بودن ‏خود را نشان داده است. شرکت توده های ‏میلیونی در انتخابات و حرکت بعدی آنها در ‏نپذیرفتن نتایج تقلبی آن«نشان داده که مردم ‏انتخابات را فرصتی مغتنم شمرده اند تا خواست ‏خود را جهت تغییر امور نشان دهند. از این رو ‏به احترام و اعتمادی که رهبران زاپاتیستی در ‏میان مردم از آن برخوردار بودند لطمه وارد آمده ‏است. همین مطلب در مورد گروه های رادیکال ‏تر چپ نیز صادق است که کارزار تحریم ‏انتخابات را پیش کشیده بودند.‏
میثاق ملی، طی قطعنامه ای، پنج هدف برای ‏خویش تعیین کرده است:‏
‏1ـ مبارزه با فقر و نابرابری وحشتناکی که بر ‏کشور حاکم است. در قطعنامه آمده است: ‏‏"بدون عدالت، امنیتی برای هیچ کس وجود ‏ندارد و صلح اجتماعی نیز پایدار نخواهد ماند. ‏صلح میوهء عدالت اجتماعی ست."‏
‏2ـ دفاع از ثروت ها و منابع ملی: " ما اجازهء ‏غارت منابع ملی مان را نمی دهیم. ما با ‏خصوصی سازی ها، در هر شکلی که باشد، ‏مخالفت خواهیم کرد. صنایع الکترونیک، نفت ‏‏(اشاره به طرح خصوصی کردن شرکت ملی نفت ‏PEMEX‏ و شرکت برق است)، آموزش عمومی، ‏بیمه های اجتماعی و سایر منابع ملی در اختیار ‏و انحصار ملت باقی خواهد ماند".‏
‏3ـ دفاع از حق عموم برای اطلاع رسانی و اطلاع ‏یافتن (در اینجا با قانونی که رسانه های گروهی ‏را انحصاراً در اختیار حکومت قرار داده مخالفت ‏می شود).‏
‏4ـ مبارزه با فساد عمومی و معافیت فاسدان از ‏مجازات. حکومت نباید همچون کمیته ای که در ‏خدمت اقلیتی رسواست عمل کند. باید کسانی ‏را که از قدرت سوء استفاده کرده و اموال ‏عمومی را به غارت برده اند مجازات نمود.‏
‏5ـ پاکسازی تمام نهادهای مدنی. "مبارزه با ‏عواملی که به حقوق کارگران و زحمتکشان ‏‏(مندرج در قانون اساسی 1917) خیانت کرده، ‏با دگرگون کردن نهادهای قانون اساسی راه را ‏برای تقلب و فساد باز کرده اند، به طوری که ‏سیاست مالی در خدمت بانکداران و صاحبان ‏نفوذ قرار گرفته و دادگاه فدرال در خدمت ‏جنایتکاران یقه سفید و صاحبان قدرت است.‏
این هدف ها که دو روز پس از گردهمآیی میثاق ‏دموکراتیک انتشار یافته از این امر اظهار نگرانی ‏می کند که نهادهای حاکم از اجرای قانون ‏اساسی که ناشی ازانقلاب 1917 است سر باز زده اند.‏
بالاخره قطعنامه های مصوب میثاق ملی، با ‏انتخاب اُبرادور به ریاست جمهوری و تشکیل ‏حکومتی که در 20 نوامبر (سالروز انقلاب ‏مکزیک) مشروعیت رژیم حاکم را زیر سؤال برده ‏و گرایشی را که می خواست تحت عنوان طرح ‏نقشهء مقاومت، اُبرادور را صرفاً به عنوان رئیس ‏جنبش مقاومت انتخاب نماید، با اکثریت عظیم ‏آراء نمایندگان میثاق ملی در اقلیت قرار داد و ‏بدین ترتیب ارادهء خود را برای تغییر کل رژیم ‏نشان داد.‏
در اینجا نقش مطبوعات و رسانه های مسلط در ‏مکزیک و رسانه های بین المللی جالب توجه ‏است که به سکوتی سنگین دربارهء تقلبات ‏انتخاباتی و حوادث جاری مکزیک پرداخته اند. ‏لوموند دیپلوماتیک در شمارهء ژوئن 2006 ‏خویش در این باره نوشت: "جامعهء بین المللی ‏‏"و" سازمان های دفاع از آزادی "که به طور ‏مستمر در حوادث انتخاباتی صربستان، ‏گرجستان، اوکراین و اخیراً در بلوروسی آنقدر ‏فعال بودند، دربارهء این کودتای انتخاباتی که ‏پیش چشم ما در مکزیک می گذرد، ساکت ‏مانده اند. می توان تصور کرد که اگر این تقلب ‏انتخاباتی در ونزوئلای کنونی می گذشت و ‏کاندیدای مخالفین چاوز با 56 صدم درصد آراء ‏بازنده می شدچه جنجال بین المللی برپا می گشت".‏
در اینجا انقلاب "مخملی" مردم مکزیک موافق ‏طبع آقایان و به توصیهء نهادهای رسمی سرمایه ‏داری نولیبرال جهانی و با پول و کمک نهادهای ‏جاسوسی آن انجام نشده است، نهادهایی که ‏فریاد اعتراض آنها را در موارد ذکر شدهء بالا ‏بارها شنیده ایم.‏
به این دلیل، یکی از نخستین اقدامات میثاق ‏ملی دموکراتیک، تشکیل کمیسیونی به نام: ‏‏"روزنامه نگاران در مقاومت" بود که هدفش ‏تصرف سریع کانال های تلویزیونی ست جهت ‏برپایی یک سیستم اطلاع رسانی حقیقی و ‏مستقل از الیگارشی حاکم. ساختار قدرت دوگانه ‏ای که در حال پیدایش است، همهء الیگارشی و ‏نهادهای حاکم، روشنفکران چپ سابق، سازمان ‏های صاحبان صنایع و زمین، رسانه های ‏پرقدرت داخلی و خارجی را در یک "جبههء ‏متحد" برای دفاع از "دموکراسی و نهادهای ‏رسمی" جمع نموده است. در این میان اربابان ‏کلیسا هم از صحنهء نبرد عقب نمانده اند. اسقف ‏های بزرگی چون "ساندوال" و "ریوه را" در نماز ‏یکشنبه از اُبرادور تقاضا کرده اند که قدرت ‏کالدرون را پذیرفته و به قواعد بازی احترام ‏بگذارد. این آقایان فهمیده اند که مستقل از ‏ارادهء اُبرادور، جنبش کنونی نه تنها قدرت ‏کالدرون بلکه همهء نهادهای جامعهء سرمایه ‏داری را تهدید می کند!‏
مردم عمیقاً مذهبی ای که در کلیسای بزرگ ‏متروپولیتان در نزدیکی میدان زوکالا جمع شده ‏بودند وقتی دیدند مقامات کلیسا جوانی را که ‏فریاد زده بود "زنده باد اُبرادور" از کلیسا اخراج ‏کردند به اعتراض پرداخته و یکشنبهء بعد خیلی ‏ها به درون کلیسا نرفتند، به ویژه که جلوی درِ ‏ورودی، از ورود کسانی که آرم و پیراهن ‏طرفداران اُبرادور داشتند جلوگیری می شد. آنها ‏در مقابل کلیسا جمع شده فریاد می زدند ‏‎« Voto por Voto »‎‏  (رأی ها را تک تک باید ‏شمرد) و اسقف را به "بچه باز بودن" متهم می ‏کردند. مردم در برانگیختگی عمومی احساسات ‏شان و فضائی که برای ابراز عقیده پیدا شده، از ‏هر وسیله ای برای نشان دادن طرفداری از ‏جنبش و اُبرادور استفاده می کنند. صحنه های ‏سرشار از احساسات خرافی و مذهبی فراوان به ‏چشم می خورد. روزنامهء ملت ‏The Nation‏  از ‏مردمی خبر می دهد که در انتظار معجزه ای ‏آسمانی به برپایی سکوهای قربانی و نماز ‏پرداخته اند و با راهپیمایی روی زانوان به زیارت ‏مقابر قدیسان می روند تا پیروزی اُبرادور را ‏خواستار شوند. آنها آواز سر می دهند که "خدا ‏به ‏PAN‏  (حزب اقدام ملی) تعلق ندارد"!!‏

شورش و تشکیل قدرت دوگانه در ایالت آواکساکا
نقطهء اوج جنبش کنونی مکزیک را در ایالت ‏اواکساکا مشاهده می کنیم. اولیس رویزورتیز، ‏فرماندار این ایالت که مسؤول سازماندهی ‏چندین قتل سازمان یافتهء سیاسی توسط ‏باندهای مسلح وابسته به حاکمیت است و روش ‏های او در ترور و آدم ربایی و دستگیری و ‏شکنجهء مخالفین معروف است با شورش و ‏مقاومت بی سابقه ای روبرو شده است. دو روز ‏پس از سرکوب تظاهرات مسالمت آمیز معلمان ‏‏(که از 16 ژوئن شروع شده) 400 هزار نفر به ‏خیابان ها ریخته و تقاضای استعفای او را می ‏کنند. سرکوب خشن و خونین تظاهرات به ‏دست پلیس، آتش خشم مردم را به سراسر ‏ایالت کشاند و جنبش معلمان را به جنبشی ‏توده ای و همه گیر بدل ساخت. رهبری این ‏جنبش را معلمان سندیکای ‏SNTE‏  بر عهده ‏دارند که به حزب دست راستی ‏PRI‏  حاکم در ‏گذشته وابسته است ولی شاخهء محلی این ‏سندیکا با گرایشات چپ، کنترل این بخش ‏ایالتی را به دست گرفته و جنبش را علیه قدرت ‏راستگرا هدایت می کند. جنبش به سرعت، با ‏دست زدن به ابتکار تشکیل یک مجلس توده ‏ای، خود را حکومت مشروع فدرال اعلام نمود ‏‎(APPO)‎‏ و خود را برای ادارهء نهادهای ‏حکومتی آماده کرد. در محلات شهرها ‏نمایندگانی انتخاب شدند و از میان اینها کسانی ‏به مجلس توده ای فدرال رهسپار گردیدند. این ‏نمایندگان که قابل عزل هستند مسؤول ادارهء ‏امور روزانه در هر محله و شهر هستند. مطالبات ‏این مجلس که ابتدا به ابتکار معلمان تشکیل ‏شد، از خواسته های اولیهء آنها که مربوط به ‏مسائل آموزشی و دستمردها بود فراتر رفته، ‏دامنهء آن همهء مسائل سیاسی و اقتصادی را ‏دربر گرفته است. کوشش های تنی چند از ‏رهبران سندیکا که قصد داشتند با دریافتِ ‏تفاهم نامه ای از حکومت مبنی بر افزایش حقوق ‏معلمان و انجام برخی خواست های اقتصادی ‏شان، مجلس را تعطیل کنند به شکست انجامید ‏و آنها از مجلس توده ای فدرال اخراج گردیدند. ‏جنبش، دیگر از محدودهء خواست های اقتصادی ‏فراتر رفته بود.‏
دامنهء تشکیل مجالس توده ای برای ادارهء امور ‏و دفاع از خواست های کارگران و دهقانان نه ‏تنها اغلب شهرهای ایالت اواکساکا را دربر گرفته، ‏بلکه به سایر ایالات چون "گررو" و "میچواکان" ‏و حتی ایالت "کالیفورنیای پایین" گسترش ‏یافته است.‏
استراتژی دولت که سیاست چماق و نان شیرین ‏را دنبال می کند تا به حال کاری از پیش نبرده ‏است. قول برکناری حکومت محلی و تهدید به ‏اعزام ارتش برای "اعادهء نظم قانونی" از آتش ‏جنبش نکاسته است. طبیعی ست که این حالت ‏دوگانه نمی تواند مدت درازی دوام بیاورد. ‏جنبش یا به پیش می رود و ابزار لازم را برای ‏پیروزی تا نفی "حکومت قانونی" فراهم می آورد ‏یا خود به تحلیل می رود.‏
در برنامه ای که ‏APPO‏ منتشر کرده قدرت ‏برتر خود را در ایالت اعلام کرده است و عدم ‏مشروعیت حاکمیت کنونی را خاطرنشان نموده ‏است. کارگران، آموزگاران، دهقانان به سرعت، با ‏برپایی باریکادهایی حول اجتماعات خویش به ‏دفاع از آنها پرداخته و اتوبوس های شهری، ‏وسایل حمل و نقل پلیس و ادارات حکومتی را ‏مصادره کرده اند و از آنها برای حمل و نقل و ‏بستن جاده ها استفاده می کنند. تمام ادارات ‏دولتیِ ایالت را تظاهرکنندگان اشغال کرده و ‏نهادهای قضائی واداری رسمی حکومت فدرال را ‏فلج نموده اند. روش آنها بسیار از توصیه های ‏لوپز اُبرادور که "نافرمانی مدنی" را مطرح می ‏کرد فراتر رفته است. عملیات آنها طبعاً از نظر ‏قدرت حاکم "غیرقانونی"ست. آنها همچنین به ‏تهیهء اسلحه پرداخته و از مقرهای خود با سلاح ‏و باتون و دشنه و تبر دفاع می کنند. آنها ‏‏"عاقلانه" دست روی دست نگذاشته اند تا ‏پلیس بیاید و سرکوبشان کند. از طرف دیگر، ‏برای اطلاع رسانی و همآهنگی فعالیت ها به ‏ایجاد یک ایستگاه رادیوی محلی نیز دست زده اند.‏
آلن وود ‏‎**‎‏ در مقاله ای به تاریخ 8 سپتامبر که ‏در آن به تفسیر و تحلیل حوادث مکزیک ‏پرداخته می نویسد: "اُبرادور قول می دهد که از ‏خشونت بپرهیزد و انقلابی صلح آمیز را توصیه ‏می کند. از طرفدارانش می خواهد که راه های ‏مسالمت آمیز نافرمانی مدنی را پی بگیرند. او از ‏مهاتما گاندی و مارتین لوتر کینگ به عنوان ‏سرمشق های خود نام می برد. اما مسأله این ‏است که شکل مبارزه به او مربوط نمی شود. ‏اگرچه درست است که باید از درغلتیدن به ‏تحریکات اجتناب کرد، اما گفتن اینکه کارگران ‏باید از خشونت بی جهت و درگیری مجانی با ‏پلیس دوری گزینند و از دادن بهانه به دست ‏حاکمان که منتظر سرکوب خونین جنبش ‏هستند بپرهیزند یک چیز است و ایجاد توهم به ‏اینکه گویا دولت سرمایه داری را می توان فقط ‏به وسیلهء مقاومت منفی درهم شکست چیز ‏دیگر. جنبش باید اقدامات لازم را برای دفاع از ‏خود انجام دهد. عناصر مقاومت مردمی به ‏صورت نطفه ای شکل گرفته و لازم است به طور ‏جدی و سیستماتیک به تربیت چنان نیروی ‏مسلح مردمی پرداخت که قادر به دفاع از ‏کارزارها و تظاهرات در مقابل تحریکات ارتش باشد".‏
روزنامهء لاخورنادا ‏‎(La Jornada)‎‏ عکسی را ‏انتشار داده که سربازان با لباس مبدل خود را به ‏شکل دهقانان درآورده، روانهء تظاهرات می ‏شوند و این نشان از تحریکات ارتش می دهد. در ‏انتخابات 2 ژوئیه به گفتهء برخی از منابع ‏خبری، 70 درصد از سربازان به کاندیدای چپ ‏رأی داده اند؛ امری که تردید امرای ارتش و ‏رئیس جمهور، ویسنته فوکس، را در به کار ‏گرفتن وسیع ارتش برای سرکوب مردم نشان ‏می دهد. یک درگیری وسیع نظامی می تواند به ‏شکاف مهمی در ارتش بینجامد و در چنین ‏حالی می توان به جرأت گفت که قدرت حاکم ‏جارو خواهد شد. حکومت مکزیک در سرکوب ‏خونین توده ها سوابق متعددی دارد ‏‎                      ‎‏ ‏
‏ ایالات متحدهء آمریکا هم پیمان درجهء اول ‏این حکومت آمریکای لاتین را شکارگاه ‏اختصاصی خود می داند و از سوابق زیادی در ‏کودتا و دخالت مستقیم و غیر مستقیم در ‏کشورهای مختلف این قاره برخوردار است، ولی ‏در شرایط کنونی آمریکای لاتین، انقلاب ‏بولیواری ونزوئلا و بولیوی و گرایش به چپ در ‏اغلب کشورهای این قاره و گردابی که آمریکا با ‏تجاوز و دخالت نظامی خود در افغانستان و عراق ‏دچار آن شده و حضور هزاران مکزیکی مهاجر ‏در مرزهای این کشور موانع عمده ای در دخالت ‏مستقیم نظامی آمریکا در مکزیک به شمار می ‏روند.‏
خورخه مارتین ‏‎ روزنامه نگار و از ‏مسؤولین انجمن "دستها از ونزوئلا کوتاه!" در ‏مقاله ای که در نشریهء الکترونیکی ‏La Riposte‏  ‏منتشر شده خلاصه ای از وظایف عاجل جنبش ‏انقلابی مکزیک را شرح می دهد که آن را عیناً ‏ترجمه می کنیم: ‏
‏"امر مسلم این است که ما با جنبشی عادی ‏‏(نرمال) بر ضد تقلب انتخاباتی روبرو نیستیم. ‏ریشه های این جنبش در تراکم 15 سال تهاجم ‏سیستماتیک علیه زندگی و دستاوردهای ‏اجتماعی توده ها نهفته است: پیمان مبادله آزاد ‏بین کشورهای آمریکای شمالی ‏‎(Alena)‎‏ ‏کشاورزی مکزیک را به نابودی کشانده و هزاران ‏مهاجر جویای کار را به ایالات متحده کشانده ‏است. این درک عمومی به وجود آمده که ‏نهادهای دموکراسی بورژوایی (حکومت، دستگاه ‏قضائی، حکومت های فدرال و رسانه های ‏همگانی) در خدمت اقلیتی ثروتمند قرار دارند. ‏به همهء این دلایل، جنبش خاموش نخواهد شد. ‏فراز و نشیب خواهد داشت و توده ها از آن درس ‏های گرانبهایی خواهند گرفت. عناصر پیشرفته ‏در میان کارگران، دهقانان، بومیان و جوانان باید ‏در یک گرایش انقلابی چپ متحد شوند و با ‏تجهیز خود به برنامهء انقلابی، یعنی برنامه ای ‏سوسیالیستی، به پیشواز این جنبش بروند."‏
آلن وود در این باره می گوید: "نقطهء عزیمت ‏جنبش انقلابی مکزیک مبارزه با تقلب انتخاباتی ‏بود. این اساساً خصلتی بورژواـ دموکراتیک دارد. ‏با وجود این، در عمل، جنبش از این مرحله ‏فراتر رفته است. جنبش منطق و پویایی خاص ‏خود را دارد که پایه های اساسی نظم سرمایه ‏دارانه را مورد حمله قرار می دهد و هر روز که ‏می گذرد این سؤال که "با لوپز هستیم یا علیه ‏او" به کنار می رود و این پرسش مطرح می ‏شود که "قدرت از آنِ کیست، شما یا ما؟"‏
به هرحال نمی توان پیش بینی کرد که در هفته ‏ها و ماه های آینده چه خواهد گذشت. عوامل ‏متعددی بین نیروهای فعال کنونی عمل می ‏کند: کیفیت و عمل رهبران جنبش، خستگی ‏توده ها و مانورهای رهبران و نیز امور تصادفی.‏
طبقه ای که رهبری را به دست دارد دچار ‏پراکندگی ست، اما هنوز بر دستگاه دولتی و ‏همهء اهرم های قدرت حاکم است. از طرف ‏دیگر، مردم هنوز در خیابان ها هستند و نطفه ‏های یک قدرت جدید دارد شکل می گیرد. رژیم ‏به لرزه افتاده ولی به مرگ تسلیم نمی شود. ‏مبارزهء جدیدی لازم است و رهبری جدیدی که ‏مصمم و آینده نگر باشد و مجهز به یک برنامهء ‏انقلابی. این همان چیزی ست که جنبش ‏انقلابی مکزیک کم دارد.‏
برخی استراتژ های سرمایه داری ترجیح می ‏دهند که قدرت را به اُبرادور واگذارند و کارگران ‏را به دورهء طولانی رفرمیسم بفرستند. اما در ‏حال حاضر، اکثریت این رهبران، این دورنما را ‏رد می کنند و می ترسند که اُبرادور نتواند توده ‏ها را کنترل نماید و حکومت را به سمتی براند ‏که مورد توجه آنها نیست. متأسفانه برخی از ‏رهبران ‏PRD‏ از ترس نیروهایی که خود بیدار ‏کرده اند ولی نمی توانند آنها را کنترل نمایند به ‏دامان کالدرون و قدرت حاکم پناه خواهند برد.‏
اختلافی که بین استراتژی رفرمیست ها و ‏انقلابیون وجود دارد این است که اُبرادور سعی ‏دارد از جنبش توده ای برای مجبور کردن ‏صاحبان قدرت به دادن امتیازاتی استفاده کند. ‏ماهیت "نافرمانی مدنی مسالمت آمیز" در این ‏راهبرد نهفته است. اما هرچه زمان بگذرد و او ‏چیزی به دست نیاورد، باعث خستگی توده ها ‏می گردد و این به نفع حاکمیت تمام می شود.‏
چپ مکزیک، در مجموعهء خود، اگر بتواند از ‏اشتباهات خویش درس بگیرد و راهبردی مبنی ‏بر وحدت ضد سرمایه داری و نزدیکی با جنبش ‏توده ای در راستای تدوین برنامه و راهبرد جدید ‏پیش بگیرد می تواند بدیل انقلابی خویش را در ‏مقابل راهبرد رفرمیست ها ارائه دهد، امری که ‏تضاد کنونی را در جهت پیشرفت و گسترش به ‏سمت راه حل های سوسیالیستی حل خواهد ‏نمود. جنبش زاپاتیستی، در مرحلهء گذشته، با ‏تز آنارشیستی اجتناب از حرکت به سمت قدرت ‏و ایزوله شدن در محدودهء جنبش بومیان و ‏تاکتیک تحریم انتخابات نتوانست نقشی فعال در ‏جنبش اخیر بازی کند. به نظر می آید که سایر ‏گروه های چپ انقلابی نیز به همین سرنوشت ‏دچار شده اند. من در مقالهء قبلی راجع به ‏مکزیک (مکزیک در آستانهء انتخابات، استرتژی ‏ضد سرمایه داری زاپاتیست ها منتشر شده در ‏سایت اندیشه و پیکار) از راهبرد جدید زاپاتیست ‏ها مبنی بر ایجاد جبههء مشترک با سایر گروه ‏های چپ و مارکسیست استقبال کردم، ولی ‏سیر حوادث نشان داد که این اقدام دیر بوده و ‏جنبش توده ای از پیشروان خود پیشی گرفته ‏است و اکنون این وظیفه در مقابل پیشروان چپ ‏قرار گرفته که تاکتیک ها و استراتژی خویش را ‏با مقتضیات نوین منطبق سازند.‏

یادداشت ها:‏
‏[1] ـ برای اطلاع از متن کامل این بیانیه رجوع شود به:‏
http://www.peykarandeesh.org/ezlnFarsi/6-‎Declaracion-1.html
لوموند دیپلوماتیک در شمارهء ژوئن 2006 به پاره ای از ‏این نهادهای "مدافع حقوق بشر" و "مدافع دموکراسی و ‏آزادی" اشاره کرده که در اینجا می آوریم:‏
National Democratic Institute‏  به ریاست مادلن ‏آلبرایت، وزیر خارجه اسبق آمریکا
La Freedom House‏  به ریاست جیمز ولسی، رئیس ‏سابق سیا
American Enterprise Institute‏  به ریاست جرالد ‏فورد، رئیس جمهوری اسبق آمریکا
Open Society Institute‏  به ریاست جرج سورس ‏میلیاردر آمریکایی
‎**‎‏ بیداری جنبش انقلابی مکزیک، عنوان مقاله ای ست ‏که آلن وود در نشریهء الکترونیکی ‏La Riposte‏ (پاتک) ‏منتشر کرده و نگارنده در تهیهء این مقاله از آن استفادهء ‏زیادی کرده است.‏
‎***‎‏ درست قبل از بازی های المپیک 1968 در مکزیکو، ‏ارتش تظاهرات دانشجویان را در میدان سه فرهنگ در ‏مکزیکو به خون کشید و حدود 300 تا  400 نفر کشته ‏شدند.‏
‎****‎‏ دولت ونزوئلا اعلام کرده است که حکومت "انتخاب ‏شده" ی کالدرون را به رسمیت نمی شناسد.‏
‎*****‎‏ مقالهء خورخه مارتین: میثاق دموکراتیک ملی ‏ابرادو را به عنوان رئیس جمهوری مکزیک برگزید.‏
در تهیهء این مقاله علاوه بر لوموند دیپلوماتیک و مقالات ‏آلن وود و خورخه مارتین از سایتهای زیر استفاده کرده ام:‏
www.lariposte.com
www.solidariteetprogres.org