نگهدار: اگر مستقل از سیاست و زاویه ‏اقتصادی  نگاه کنیم، دلایل بسیار محکم تری ‏برای این باور که الویت با توسعه صنایع هسته ‏ای نیست بدست خواهیم آورد. از زاویه سیاسی ‏به نظر من اولویت دادن به پروژه هسته ای ‏همزمان با داشتن یک سیاست تند ضد اسرائیلی ‏و ضد امریکایی تصمیمی خطرناک و بسیار پر ‏هزینه است. اگر شما برنامه ی هسته ای را مقدم ‏قرار بدهید و شعار مرگ بر امریکا و نابود باد ‏اسرائیل بالای مغازه ی حکومت بنویسید عملاٌ ‏ایران را به طرف رودر رویی و جنگ سوق می ‏دهید.  بنابراین اولویت دادن به پروژه هسته ای ‏به لحاظ سیاسی نادرست است و گفتگو با امریکا ‏باید مقدم بر پیشبرد برنامه هسته ای باشد. ‏
به لحاظ  اجتماعی، امروز اگر از ایرانی ها ‏بپرسید که مهم ترین خواست شما چیست قطعا ‏عده بسیار کمی خواهند گفت "غنی سازی ‏اورانیوم". قطعا تعداد خیلی بیشتری خواهند ‏گفت اشتغال، امنیت فردی و اجتماعی، گرانی، و ‏غیره. شخصا فکر می کنم بالا بردن نرخ  رشد و ‏توسعه اقتصادی، همراه با کنترل فساد در ‏دستگاه دولتی، مهم ترین وظیفه دولت است. ‏این مهم مستلزم تعدیل در سیاست خارجی و ‏تغییر در رفتار حکومت با شهروندان به خصوص ‏با بخش خصوصی است. شما به راحتی می ‏توانید بفهمید که این ها مطالبه اقشار وسیع ‏جامعه ماست. ‏
اگر بخش های میانی و شهری و غیره را در ‏مرکز توجه قرار دهید می بینید که به روشنی ‏به شما می گویند بهبود حقوق بشر، تعدیل یا ‏تغییر رفتار حکومت نسبت به شهروندان، ‏خواسته ی اصلی آنهاست. برای این ها اولویت ‏آنست که حکومت رفتار خودش را با آنها درست ‏کند. ‏
اگر یک قشر بالاتر بیاییم، سرمایه گزارها، ‏صاحبان کسب کار و مدیران کشور را در نظر ‏بگیریم و از آن ها بپرسیم که مهم ترین مسئله ‏ای که شما انتظار دارید که دولت برای شما ‏انجام بدهد چیست؟ می گویند حل و فصل ‏معضلات و مشکلات با امریکا، وارد کردن ایران ‏به بازار جهانی پیوستن به ‏WTO‏. آنها از دولت ‏می خواهند سیاست خود را طوری تغییر دهد ‏که ما ایرانی ها هم بتوانیم با دوبی و ترکیه ‏رقابت بکنیم. ‏
شما کدام اقشار می توانید پیدا بکنید که ‏بگویند غنی سازی مقدم ترین مطالبات ماست؟ ‏‏"اولویت دادن به غنی سازی" ساختگی است. ‏این اولویت از نظر سیاسی نابخردانه و خطرناک، ‏از نظر اجتماعی ناموجود و از نظر اقتصادی ‏بسیار پر هزینه است. این اولویت را حکومت ‏درست کرده است. ‏
اولویت قائل شدن برای برنامه هسته ای، به ‏نظر من به عنوان یک تحلیل گر سیاسی، اگر به ‏منظور چانه زنی نباشد، به همان دلایل و با ‏همان انگیزه هایی است که در اتحاد شوروی یا ‏در اندیشه مائو، و دیگرانی که می خواستند ‏خودشان را گسترش بدهند و به قدرت جهانی ‏تبدیل بشوند، به چشم می خورد. اگر جمهوری ‏اسلامی  هم  بخواهد یک قدرت منطقه ای شود ‏و رهبری "جهان اسلام علیه غرب" را در دست ‏بگیرد نداشتن سلاح هسته ای و تکنولوژی ‏هسته ای یک حفره بزرگی است که بایدهرچه ‏زودتر پُر بشود. به این فکر کنید که چرا در ‏ترکیه – که نفت و گاز هم ندارد – نمی ‏شنویم که بگویند "انرژی هسته ای حق مسلم ‏ماست" چرا در آنجا "غنی سازی اورانیوم" شعار ‏ملی نیست؟ ‏
به هیچ اعتبار نمی توان تصور کرد که اگر ‏ایران سیاست گفتگو، همکاری و تعامل با ایالات ‏متحده را پی می گرفت غنی سازی "شعار ملی" ‏می شد و اگر هم می شد دنیا علیه آن ‏برمیخاست. ‏
اگر از مردم ایران بپرسید قطعا می گویند ‏رابطه رهبران کره جنوبی با دنیا بهتر از کره ‏شمالی است. اما رهبران جمهوری اسلامی ایران ‏ظاهرا هنوز رفتار کره شمالی را بیشتر می ‏پسندند.‏
آرش: تا چندی پیش سیاست جنگ طلبانه ‏امریکا از طرفی و سیاست‌هاي ارتجاعي و ‏غیرعقلانی‎؛ و تحریک آمیز رژیم جمهوری ‏اسلامی ایران از طرف دیگر، نگرانی هایی را برای ‏مردم منطقه، خصوصاٌ ایرانیان بوجود آورده بود؛ ‏اما امروز با سفر خاتمی رئيس جمهور قبلي ايران ‏به امریکا، تغییراتی در برخورد هر دو طرف دیده ‏می شود. به نظر شما خطر جنگ از بین رفته ‏است؟ آیا امکان حرکات دیگری از طرف امریکا ‏وجود ندارد؟

نگهدار: به هیچ وجه قائل به این نیستم که ‏ایالات متحده امریکا می خواهد که این بحران را ‏به سمت شدت بیشتر سوق بدهد و نشانه های ‏کاملاٌ قانع کننده ای  بدست آمده که چرخش ‏مثبتی در مواضع ایالات متحده امریکا در رفتار ‏سیاسی با ایران در حال شکل گیری است و من ‏امیدوارم که این تغییر، ثبات پیدا بکند و پایدار ‏بشود و به مواضع طرف مقابل، متکی نباشد و ‏این سیاست در امریکا کاراکتر و شخصیت شکل ‏گرفته داشته باشد. زمینه ها برای این که امریکا ‏در جهت عکس حرکت کند کمتر مساعد است. ‏در ایران هم طیف وسیعی ار اقشار مؤثر ‏اجتماعی با سیاست های دولت بنیادگرا موافق ‏نیستند و زیان این سیاست ها را هم اکنون با ‏پوست و گوشت خود حس کرده اند.  نمی بینم ‏که جمهوری اسلامی کشش این را داشته باشد ‏که بتواند به طور یک جانبه از سیاست ‏بنیادگرای احمدی نژاد پیروی کند. ‏
آرش: این سیاست های یک بام و دو هوای ‏غرب- خصوصاٌ اروپا- در رابطه با ایران که به ‏خاطر منافع اقتصادی است، باعث شده که هر ‏گاه رژیم با بحران های اقتصادی سیاسی بزرگی ‏در داخل روبروست، نتیجه ی این نوع سیاست ‏ها‏، همیشه به نفع جمهوری اسلامی ايران تمام ‏شده است؛ چنان که امروز نیز شاهد آن هستیم، ‏سرکوب و بگیرو ببند روزنامه ها و سندیکاهای ‏کارگری در ایران، اوج گرفته و این سرکوب ‏آزادی ها در هیاهوی درگیری با غرب در سایه ‏قرار گرفته است. شما چشم انداز این گونه ‏سیاست ها را چگونه ارزیابی می کنید؟

نگهدار: دولت جمهوری اسلامی ایران هر ‏گاه به این نقطه رسید که یک عقب نشینی و ‏تعدیلی در سیاست خارجی خود اعمال بکند، ‏هم زمان به این نتیجه رسید که این فرصت را ‏فراهم نکند که ناراضیان و مخالفان دور هم جمع ‏بشوند و روی این عقب نشینی سرمایه گذاری ‏بکنند. این به اصطلاح تدبیر را رهبر قبلی رژیم ‏آیت الله خمینی داشت و شاید هم رهبر ‏جانشین او هم از همین روش پیروی کرده باشد. ‏
اما، من همیشه معتقد بوده ام برای ‏گسترش دموکراسی، برای باز شدن فضای ‏سیاسی، رانده شدن و ضعیف شدن جریان ‏بنیادگرای تند روی اسلامی از رأس قدرت امری ‏واقعاٌ ضروری است جریانی که مصباح یزدی ‏نماینده آن است، جریانی که قتل های زنجیره ‏ای و آدم دزدی ها از آن جا نشئات گرفته،  ‏شبکه ای که کارشکنی هایی در راه اصلاحات را ‏رهبری می کرد، باید تضعیف و رانده شوند. ‏